Time to say Goodbye

Om 06.45u (l.t.) is het de wekker van Roel die ons ‘ballonnetje doorprikt’. Onze laatste nacht met z’n 3-tjes zit erop. We hebben geslapen maar alle 3 toch wat onrustig. Ik heb bij ons meisje in bed gelegen en haar vaak vastgepakt en nog eens goed aan haar geroken. We komen langzaam op gang, proberen nog zoveel mogelijk even van elkaar genieten en het afscheid uit te stellen.

Maar het moet er toch van komen en dus staan we om 07.00u (l.t.) op en gaan ons wassen en aankleden. Er worden al wat spullen in de koffers gelegd en daarna gaan we, als dat is gebeurd, naar beneden voor het ontbijt. Sharon staat ons al op te wachten, ook zij weet dat het ons laatste ontbijt is hier. Ze spreekt Ylva bemoedigend toe en zegt dat als er iets is, ze altijd naar haar mag komen. Zo lief!. We ontbijten en maken de restje die we nog over hebben op. Wat we niet opkrijgen geven we aan Sharon, zij kan het vast gebruiken of er iemand blij mee maken.

Terug boven op de kamer worden de tandjes gepoetst en kunnen ook de toilettassen in de koffer. Deze zijn altijd belangrijk voor de rest van de indeling van het koffer. “Moet alles wat hier nog ligt er in?” “Ja, dat moet er allemaal in” “Dat gaat nooit lukken” “Dat gaat zeker lukken, let maar op. Bemoei je er maar even niet mee’. En 15’ later zit alles erin, worden de koffers (zonder veel moeite) gesloten en zijn we klaar voor vertrek. We trekken voor de laatste keer de bedden af, nemen afscheid van ons kamertje dat een beetje als ‘thuis’ voelde, zetten alles op de kar en gaan naar beneden om uit te checken. Ook dit gaat vlot evenals het inladen van de auto.

Op weg naar de airport zijn we alle 3 stil. Ons meisje kan gelukkig met ons mee zodat we nog een extra paar uurtjes hebben om bij haar te zijn. Ze heeft met een ’senior’ teamgenoot kunnen regelen dat die haar komt ophalen als wij door de douane gaan. We zijn hier zo dankbaar voor. Hierdoor hoeven we niet in alle vroegte afscheid te nemen en zitten we op het vliegveld niet steeds te denken ‘ze had nog hier kunnen zijn”.

Als we bij de airport aankomen moeten we eerst de auto gaan inleveren. Vorige keer ging dit snel en soepel dus we hopen dat dit nu ook het geval is. Als we de ‘return parking’ van Enterprice oprijden zien we dat er een hele file aan auto’s staat, “het zal toch niet”. Maar als snel blijkt dat deze auto’s leeg zijn en ook al zijn achter gelaten. Ze hebben hier wat werkachterstand. Een jongeman komt op ons toegelopen en vraagt of we de auto aan de andere kant, op de ‘employee parking’ willen parkeren en hij onze sleutel dan in ontvangst zal nemen en dan is het goed. Zo gezegd, zo gedaan en dus verloopt ook nu het inleveren soepel en snel.

Nadat we alles hebben uitgeladen lopen we naar de vertrekhal waar we zien dat onze vlucht op tijd is. Enerzijds gelukkig, anderzijds jammer want nu weten we dat het uur van afscheid nemen steeds sneller nadert. We checken in aan de balie waar ook vandaag, evenals 13 dagen geleden, niemand voor ons is. Ook dit gaat vlot. Heel even zijn we nog benieuwd naar het gewicht van onze koffers. Het blijft toch altijd een dingetje bij de familie Konings en “ja” er is een ‘back-up plan, maar (ik denk voor de 1e keer sinds we reizen) zitten we met beide koffers onder het gewicht en dus zijn we in orde en kan het back-up plan de prullenbak in.

Nu het inchecken is geregeld en de koffers onderweg naar Brussel, zoeken we ons een rustig plekje op waar we met z’n 3-tjes het komende uur en 15’ nog samen kunnen zijn. Dit plekje hebben we snel gevonden want dit is sowieso een hele rustige en relaxte luchthaven. Tijd om met Bomma en Lio-ke te FaceTimen want dat hebben we afgesproken dat wanneer we op de luchthaven zijn en de koffers ingecheckt dat we haar dan zouden bellen omdat we dan nog met z’n 3-en samenzijn en ze ons alle 3 nog even ‘ziet’. Gelukkig heeft ze haar telefoon, na 3 weken en af en toe ellende, inmiddels onder de knie en deze keer neemt ze zelfs al na 3x overgaan op. Ze is blij om ons te zien en babbelt 100-uit … dat ze vandaag met Lio bij ons thuis is geweest, dat ze de koelkast een beetje heeft gevuld, de ramen “boetenon” heeft gewassen en dat ze net klaar was en het begon te regenen maar dat verder alles in orde is “bie ôs”. Zelfs over dingen waarvan we op dit moment denken “moet dit nu”, maar we laten haar. We weten dat zij dit ook allemaal heel spannend vind, zeker op een dag als vandaag dat wij gaan vliegen en Ylva achterblijft. Dit is haar manier van zich uiten en dat is prima. Na een dikke 20’ te hebben gebabbeld, nemen we afscheid want we willen ook nog even wat tot voor onszelf. Bomma geeft Ylva een zoen “tot snel lieverd”, “tot snel Bomma en ik zie u met Kerstmis weer”. Dan krijgen ook wij een zoen en “veilige reis, zeet veurzichtig en tot mörge” “Tot mörge mama”.

We hebben nog precies 45’ en dan moeten we echt afscheid gaan nemen. We kruipen nog een keer dicht tegen elkaar aan, houden elkaar vast, knuffelen elkaar, geven ons meisje nog wat wijze raad, vertellen haar dat wat er ook gebeurt we er altijd voor haar zijn, dat als het niet gaat ze altijd terug mag komen en dan niet moet denken “ik heb gefaald of stel mama en papa teleur”. Maar ook dat ze moet GENIETEN van alles wat ze hier gaat doen en mag gaan meemaken, dat ze aan zoveel mogelijk dingen moet deelnemen waar ze de kans of gelegenheid voor krijgt, dat ze vooral ook niet moet vergeten om veel foto’s te maken, dat we van haar houden, trots op haar zijn en haar ontzettend gaan missen. Maar dat dit een kans en ervaring is die ze met de volle 100% moeten nemen en die ze de rest van haar leven met zich mee zal dragen. Dit alles gepaard gaande met veel tranen …

Om 10.15u (l.t.) is het dan echt zover, we moeten ons gaan klaarmaken om door de douane te gaan. Ylva appt Magie dat ze haar mag komen halen en we nemen afscheid. Een laatste knuffel, een laatste kus, opnieuw een laatste knuffel en kus en dat een paar keer en dan moeten we echt door. Ons meisje neemt de trap naar beneden, daar gaat ze … we kijken haar na en zwaaien haar uit. Ons ‘kleine’ meisje is groot geworden en we zullen haar opnieuw voor een gedeelte moeten loslaten en dat valt zwaar.

Het is niet druk bij de douane en we zijn meteen aan de beurt. Gelukkig maar want in de tas van Roel zit een knipmesje wat we totaal vergeten zijn om eruit te halen en dat wordt er dus uitgevist. De vriendelijke douané biedt aan dat we het als we een auto hebben het erin mogen gaan leggen, laten opsturen of als we iemand hebben die we het kunnen geven, dat nog mogen doen. We vertellen dat onze dochter hier blijft en hij zegt “call her”. Dat doen we meteen en gelukkig is Ylva nog niet vertrokken. Ze komt terug naar boven en de douané overhandigd haar het mesje. Een geluk bij een ‘ongeluk’ waardoor we haar toch nog even gezien hebben. Ze zwaait nog een laatste keer en wij geven haar nog een handkus en [e-2764]️.

Voordat we naar de gate lopen, halen we eerst nog even een bakkie en we weten, van 13 dagen geleden, dat ze hier hele lekkere carrotcake hebben, dus daar nemen we (om het af te leren) ook nog eentje van. Vervolgens lopen we door naar gate 7 vanaf waar we zullen vertrekken. Dit is een klein stukje want de gates liggen hier op 1 gang. Als we goed en wel zitten en vechten met onze emoties krijgen we al een berichtje met foto van ons meisje. Ze is al op haar kamertje en heeft het lijstje met de foto (wij en het steenmannetje Marc) dat we haar nog hebben gegeven een mooi plekje gegeven. Op deze manier zijn we altijd bij haar. Ze laat weten dat ze eerst een tukkie gaat doen en dat ze daarna met een mede-studente gaat lunchen en studeren. “Groot gelijk lieverd”.

Zelf hebben we het moeilijk en zoeken steun bij elkaar. We weten dat we haar als mens goed hebben weggezet, dat we haar met alles hebben geholpen wat in ons vermogen lag, dat we haar hier goed achterlaten, dat we haar kamertje mooi hebben ingericht en ze zich ‘thuis’ kan voelen, dat we op dit moment niet meer kunnen doen. Ons avontuur, waar we zo lang mee bezig zijn geweest, zit erop. Althans praktisch….. we realiseren ons dat het ‘echte avontuur’ in de zin van het loslaten en missen van ons meisje en alles een plekje geven nu pas echt gaat beginnen. Ze zal vanaf nu een deel van haar levenslessen zelf moeten gaan ervaren en oplossen. Konden we eerst nog in het weekend fysiek met elkaar praten en indien nodig een knuffel geven, na zal dit vanaf afstand zijn en door de telefoon. We hebben het er op dit moment moeilijk mee.

Om 10.55u (l.t.) begint het boarden van onze vlucht. De vlucht blijkt overboekt te zijn en er zijn al een aantal passagiers geüpgraded. Wij helaas niet deze keer, je kunt niet altijd 6 gooien!. Het boarden verloopt soepel en gelukkig is er wel genoeg plaats voor de handbagage en tassen. Om 11.11u (l.t.) beginnen we met taxiën en uiteindelijk gaan we om 11.30 (l.t.) de lucht in. Of het zo moet zijn maar we vliegen over de universiteit en zijn het zwembad en football veld nog liggen. “Dag Sioux Falls. Dag Augustana University zorg goed voor ons meisje, dag lieve Ylva tot over 3,5 maand … we gaan je missen en houden van je”.

De vlucht verloopt voorspoedig en in tegenstelling tot hetgeen in 1e instantie door de piloot gezegd, is het een fijne en rustige vlucht. Om 12.30u (l.t.) landen we veilig en wel op onze tussenstop in Chicago en kan het taxiën beginnen. Alles lijkt voorspoedig te verlopen maar als we bijna bij de hangar zijn, komen we stil te staan en krijgen we de mededeling dat het druk is, onze hangaar nog niet vrij is en dat we moeten wachten … en wachten … en wachten. Uiteindelijk zijn we pas om 13.30u (l.t.) bij onze hangaar en mogen we eindelijk uitstappen. Vorige keer hebben we hier ook al zolang moeten wachten en we zijn blij dat we voor Ylva als ze in December naar huis komt geregeld hebben dat ze hier ook voldoende tijd heeft om over te stappen. Dit was in 1e instantie maar een half uur maar we hebben dat aangepast en ze heeft nu een vlucht later. Ze moet dan ongeveer 4 u wachten maar als het dan is zoals nu dan gaat ze die hard nodig hebben.

We zijn aangekomen op gate F21 en zien op het bord in de hal dat we vertrekken vanaf gate B16; dus dat betekent dat we naar de heel andere kant van het vliegveld moeten. We hebben, ondanks dat we een uur hebben moeten wachten, genoeg tijd maar ook trek. Toch besluiten we om eerst richting gate B16 te lopen en daarna pas iets te gaan zoeken om te eten. Als we bij de B-pier aankomen zien we meteen een leuk straatje’ met allemaal verschillende eettentjes en het eten ziet er goed uit. Omdat het er goed druk is, gaan we eerst voor een plekje kijken om te zitten. Als we dit hebben gevonden gaat Roel wat eten halen en ik laat mij verassen. Hij kiest voor chinees en een mini-pizza en het smaakt prima. We eten op ons gemakje en ondertussen appen we nog wat met ons meisje. Zij is ondertussen ook gaan lunchen en zit nu samen met een (Duitse) vriendin te studeren.

Rond 15.00u (l.t.) zoeken we een ander plekje op waar we rustig kunnen zitten en wat om ons heen kijken. Ik besluit om nog een stukje te gaan lopen en wat winkeltjes te kijken. “Ik heb genoeg winkeltjes gezien dus ik wacht wel hier”. “Dat is goed sjat, bewaak jij het fort (lees: de bagage) maar. Na een klein half uurtje ben ik terug en vind Roel het de hoogste tijd voor een bakkie en de carrotcake die we ons vanmorgen in Sioux Falls hebben gekocht. En terwijl ik nu het fort bewaak gaat Roelie op jacht naar een bakkie. In de tussentijd skypt ons meisje. Ze verteld dat ze net heeft gefacetimed met Elodie, haar Franse vriendin uit Luik. Zo leuk en fijn dat ze nog contact hebben; zeker omdat ik weet dat ze Elodie mist. Eén van haar Duitse vriendinnen op de campus ‘lijkt’ op Elodie maar dit meisje blijft maar 4 maanden en dan moet ze haar ook gaan missen. Verder ziet ze er stralend en gelukkig uit en (gelukkig) niet zo verdrietig als wij. Ze wenst ons nog een goede en veilige vlucht en “tot laterrrrr”. “Tot later schat, we love you and miss you xxx”.

Om 17.05u (l.t.) begint het boorden voor onze vlucht. Gezien het aantal mensen die er zitten en staan en het feit dat wij op rij 50 zitten, belooft het een volle vlucht te worden. Gestart wordt met groep 1, vervolgens groep 2 enz.. Wij zitten (officieel) in groep 4 maar omdat we nog wat extra tassen bij ons hebben en er een mijnheer heel druk loopt te doen en passagiers aanspreekt op het aantal tassen dat ze bij zich hebben, is het zaak dat we optijd in het vliegtuig zitten. De dame die groep 2 aan het inchecken is, lijkt vriendelijk maar zodra ik aan de beurt ben, begint ze over het aantal tassen. We hebben er n.l. elk 3, Ik heb mij handtas nog die ik heb omhangen en Roel heeft een extra plastic tas. “You may just have 2 hand luggageeach so can you put that bag in the other bag than it’s okay”. Dus als ik mijn tas af doe en die op de andere tas leg is het prima en dat geldt voor Roel hetzelfde. Oké als ze dat zo wil, dan doen we dat, “no problem” als we maar niet betrapt worden en kunnen instappen is het prima. En het lukt, de dame controleert onze ticket via de eyescan en dan mogen we doorlopen. “Gelukt!”.

Als we bij onze plaats komen zit er nog niemand en de bak boven onze stoelen is nog leeg. We hebben dus voldoende ruimte om onze spullen op te bergen en dat is fijn. We nemen plaats maar twijfelen of we goed zitten. We hebben nu stoel J [e-38] K bij het raam gepakt maar het kan zomaar zijn dat stoel L bij het raam is. Dit laatste blijkt het geval te zijn want op een gegeven moment komt een soort van Viking aangelopen en die claimt dat L bij het raam is. Prima, geen probleem, we staan op en laten hem plaatsnemen. We raken aan de praat en ik vraag hem wat hem naar Brussel doet gaan. Hij vertelt dat het een tussenstop is, dat hij doorvliegt naar Namibië. Dat verklaart meteen waarom er zoveel donker gekleurde mensen in het vliegtuig zitten. We vroegen ons al af wat die allemaal in Brussel gingen doen.

En dan … dan gebeurt het ergste wat er kan gebeuren in een vliegtuig. Een kind dat begint te huilen, nee zeg maar gerust schreeuwen en niet weet van ophouden. Zo’n kind zit er niet ver van ons en het gaat door merg en been en is houdt niet op. We hopen dat het maar even is, maar het blijft duren. “Dit wordt een gezellige vlucht”. Ruim een half uur later dan gepland, om 18.35u (l.t.) beginnen we te taxiën en stijgen we op. En het kindje huilt nog steeds en schreeuwt alles bijelkaar. Als we goed een half uur aan het vliegen zijn, wordt het stil … gelukkig hopelijk blijft het zo. Maar helaas na een klein uurtje begint het weer opnieuw. Iedereen in het vliegtuig heeft al eens gekeken en ergert zich eraan maar we weten niet wat er aan de hand is. Als de stewardess met het eten komt, vragen we wat er met het kindje aan de hand is. Of het misschien ziek is. Dit is niet het geval maar het is een kindje et een spectrum, dat verklaart.

De vlucht verloopt voorspoedig en nadat we wat te eten en te drinken hebben gehad, we krijgen eerst een voorgerecht en daarna het warme eten, worden de lichten gedoofd. Een teken dat iedereen de oogjes dicht mag gaan doen en dat doen wij ook. Tijdens onze slaapuurtjes worden we op een gegeven moment gecontroleerd op of we onze ‘seatbelts’ aan hebben, dit i.v.m. aankomende turbulentie. Gelukkig valt het uiteindelijk wel mee. Als we ongeveer anderhalf uur vanaf Brussel zijn, krijgen we nog een laatste keer wat te eten en te drinken. Dit moet op ‘hoog’ tempo gaan want de landing wordt al bijna ingezet en er is wederom turbulentie op komst . Gelukkig is het kindje tijdens de slaapuurtjes wel stil geweest en hebben we toch een beetje kunnen slapen, maar echt lang was het niet.

Om 09.05u (l.t.) landen we uiteindelijk op Zaventum en is het nog maar een klein stukje taxiën naar de B pier. En dan begint het spel van uitstappen. In plaatst dat iedereen rustig blijft zitten totdat zijn/haar rij aan de beurt is, “nee” veel mensen gaan recht staan en hun spullen al pakken waardoor anderen niet fatsoenlijk bij hun spullen kunnen en/of door kunnen. Er zijn er zelfs die om anderen heen proberen te lopen om sneller eruit te kunnen. Ik wordt hier zo opgejaagd en geïrriteerd van. En wat een puinzooi mensen achterlaten in het vliegtuig; ik verbaas mij er telkens weer over en vraag mij dan af ‘hoe zijn jullie thuis?. Laten jullie je troep dan ook gewoon zo liggen en slingeren?”. Ik vind dit heel respectloos richting de mensen die het vliegtuig schoon moeten maken.

Uiteindelijk lopen we om 09.25 het vliegtuig uit en mogen we via een hele hele lange gang naar de douane. Bij de douane wordt er een splitsing gemaakt tussen ‘ingezetenen’ en ‘niet-ingezetenen’. Wij behoren tot de ingezetenen en mogen een andere rij nemen. Wat ons opvalt is dat er verder niemand in onze rij loopt. “Het kan toch niet zo zijn dat wij de enige ingezetenen waren in heel het vliegtuig?. Hoe dan ook we zijn snel door de douane en als we bij bagageband 1 aankomen zien we onze koffers in de verte ook al aankomen. “Dat gaat snel”. “Dat gaat zeker snel, ik zal even een karretje halen”. “Dat is goed”.Alles wordt op het karretje geladen en dan mogen we naar buiten en zijn we vol verwachting of Bomma, ons Lio-ke en Willy er zijn. In 1e instantie zien we ze niet maar opeens duikt Bomma met Lio tussen de menigte op en Lio is zo blij om ons weer te zien. Zijn staartje (en hijzelf ook) gaat als een bezetene op en neer en hij begint ons meteen te kussen en knuffelen. Hij weet gelukkig nog wie we zijn en heeft ons duidelijk gemist. We begroeten ook Bomma en Willy en gaan dan even op het gemakje voordat we naar huis rijden een bakkie doen. Bomma heeft lekkere broodjes meegenomen en dit in combinatie met een Belgisch bakkie is zalig!. Natuurlijk hebben zowel Bomma als Willy vragen en we vertellen 100-uit. Maar Bomma is vooral blij dat we veilig en wel terug zijn.

Als we ons bakkie uit hebben en een beetje zijn bijgekletst, wordt het de hoogste tijd om onze auto op te zoeken en koers te zetten richting Dilsen. Terwijl er aan de andere kant nog een file staat en Willy en Bomma aangeven dat zij vanmorgen dan nog geluk hebben gehad, kunnen we nu gelukkig goed doorrijden. Het is weer even wennen om op de Belgische autoweg te rijden met zoveel verkeer. Rond 11.50u rijden we de Maïsstraat binnen en zien we het vertrouwde autootje van Bomma staan en dat betekent “we zijn weer thuis”. We bedanken Willy om ons te brengen en komen halen samen met Bomma en terwijl hij de auto van haar neemt om mee naar huis te rijden, gaat Bomma met ons mee naar binnen. We halen alle spullen uit de auto en gaan, voordat we verder gaan met opruimen, eerst even zitten met een kopje thee en kletsen verder bij met Bomma. Dan is het tijd om de koffers leeg gaan te maken, deze op te ruimen, de was naar beneden brengen en uitgesorteerd in de wasmanden doen en een eerste wasje aan te zetten. Ons meisje belt ook nog even om te vertellen hoe haar 1e zwemtraining is geweest en dat ze snel door moet omdat ze les heeft. Ze daarna een korte power nap gaat doen om daar na nog 2 lessen te gaan volgen. Ze heeft vandaag een lange en drukke dag. We wensen haar succes en spreken af dat we straks of morgen weer bellen.

Het zit erop … we waren 6 dagen in New York wat fantastisch was … reisden door naar Sioux Falls waar we 5 dagen waren en de eerste voorbereidingen voor de kamer van ons meisje troffen en kennis maakte met de campus … toen reisden Roel en ik door via Denver naar Salt Lake City van waaruit we in 10 dagen terug reisden naar Sioux Falls waar we uiteindelijk nog 2 dagen samen met ons meisje verbleven om vandaag afscheid van haar te nemen en wij terug naar huis keerden.

“The start of a new adventure and a new Chapter” voor ons meisje in het verre Amerika en voor ons hier zonder haar. We kijken terug op weeral een onvergetelijke reis waar we heel veel mooie dingen hebben gezien en hebben mogen ervaren. En waar we onvergetelijke herinneringen hebben gemaakt met elkaar!.

Home Sweet Home [e-2764]️

Lieve groetjes de Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…