Het is zover ...

De afspraak was 05.30u maar omdat Roel ons inmiddels goed kent, had hij de wekker toch om 05.20u gezet.

Het is zover … vandaag gaat het dan echt gebeuren. Maanden weken en dagen van voorbereidingen komen vandaag samen, we vertrekken naar Amerika … to start a new Adventure. Een ‘new adventure’ niet alleen voor ons als gezin maar over een dikke week ook voor ons meisje.

Nadat we ons gewassen en aangekleed hebben, worden de lunchpakketten gesmeerd. “Ja, ja” lunchpakketten, niet alleen voor ons zelf (want het is nog veel te vroeg om nu al wat te eten) maar ook voor Bomma en Willy die ons gaan brengen. Ons Lio-ke komt ook voorzichtig zijn hokje uitgekropen en vraagt zich af waarom hij zo vroeg moet opstaan.

De laatste spullenworden in de koffers gestopt en dan komt het 1ste moment van de waarheid van deze dag: hebben we overgewicht of niet?. We hebben gisteren tijdens het inpakken continue zitten wegen maar in de loop van de avond is er toch nog vanalles bijgekomen. Op onze weegschaal ziet het er heel belovend uit, hopelijk is dat op de airport ook nog steeds zo.

Met Bomma hebben we om 06.30u afgesproken maar om 06.15u horen we het vertrouwde geluid van haar autootje in ons grind, ze zijn er al.

Wij en Lioke helemaal zijn blij om haar te zien. Ze ziet er ‘fris’ uit wat erop lijkt dat ze vannacht toch wel redelijk geslapen heeft. Terwijl wij beginnen met de koffers in te laden, het laatse afwasje wordt gedaan en de bedden worden afgetrokken, wandelt ons meisje samen met Bomma, een voor haar voorlopig laatste rondje, met Lio-ke. Om 6.45u zijn we klaar voor vertrek en maakt Ylva een laatste rondje door het huis … “ dag kamertje, dag bed, dag huisje tot over een paar maanden”.

We vertrekkenrichting Brussel en hopen dat we onderweg geen files krijgen want volgens Roel zijn we eigenlijk iets te laat vertrokken. Volgens mij is hij vergeten dat het zaterdagochtend vroeg is en dus geen werkverkeer én heel veel mensen nog vakantie hebben. Ons meisje kroelt met Lio-ke en ik merk dat ze het ‘zwaar’ krijgt. Het besef dat ze hem een tijdje niet gaat zien, komt binnen. Ook Bommatje kijkt stilletjes voor zich uit, ook zij weet dat het (voorlopige) afscheid snel nadert.

De heenreis verloopt voorspoedig, het is niet druk onderweg en om 7.55u rijden we parking P1 van Zaventem binnen. Hier komen we er al snel achter dat we niet alleen zijn en moeten zeker 10 minuten zoeken voor een parkeerplek. Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij zeggen dat het even duurde voordat we in de gaten hadden dat alle plekken een oplaadpaal hebben, maar dat je hier ook met een gewone auto mag staan.

Als we een plekje hebben gevonden en de koffers en handbagage uit de auto hebben gehaald (het lijkt alsof we een hele boel vergeten zijn want voor ons doen hebben we echt weinig bij ons), begeven we ons naar de vertrekhal. We vliegen voor de 1ste keer vanuit Brussel en dus is het even zoeken. In de vertrekhal aankomen heerst er een relaxte sfeer. We kijken even op het bord waar we ons moeten melden om in te checken en ook dat hebben we snel gevonden. De rij bij de zelf-check-in is lang maar wij begeven ons naar de balie waar we nog door een echt persoon worden geholpen. We zijn, na de afgelopen weken, het geregel via de computer even helemaal zat.

Voordat we daadwerkelijk bij vriendelijke dame kunnen aanschuiven, worden we al voor de 1ste keer gecontroleerd vandaag en iets in mij zegt me dat het niet de laatste keer gaat zijn. Onze papieren en paspoorten worden gecontroleerd door een, eveneens, vriendelijke mijnheer en we krijgen een groene stikker op ons paspoort. De sticker die, maar dat weten we dan nog niet, nadien heel belangrijk is om te kunnen vertrekken. Vervolgens mogen we door naar de dame, die wederom al onze papieren controleert, en worden onze koffers ingecheckt. Dit is, gezien ons verleden, altijd weer even spannend. Maar geloof het of geloof het niet, we zitten buitengewoon goed deze keer. De koffer van Ylva weegt met 23,6kg het meeste en die van Roel en mij zitten beiden onder de 20kg. Dit is echt voor het eerst in onze reisgeschiedenis, we beginnen het langzaam te leren. Hoe zeggen ze dat: “verstand en wijsheid komt met de jaren”. En ook ons meisje kan opgelucht ademhalen want ze had zich toch wel wat zorgen hierover gemaakt. Of toch om haar koffer.

De dame heeft echter ook een iets mindere boodschap voor ons, en wel dat we nog geen stoelen krijgen toegewezen. Het vliegtuig is n.l. overboekt en ze moeten nog gaan kijken waar we kunnen zitten. Ze belooft ons wel dat we mee mogen. Gelukkig maar want onze koffers zijn al verdwenen.

Als alles is ingecheckt, is het de hoogste tijd voor een, voorlopig, laatste bakkie op Belgische bodem. We zijn al wat gewend qua prijzen, maar hier kunnen ze er ook wat van. Gelukkig hebben we ons eigen lunchpakket bij ons en dus hoeven we enkel een bakkie te kopen. Na een klein halfuurtje wordt het dan echt tijd om afscheid te nemen. Een laatste dikke knuffel voor Bomma en Lio-ke … de traantjes vloeien maar dat mag. En Bomma spreekt de wijze woorden “morgen is het alweer 1 dag minder dat je weer voor even terugkomt”, voor haar is het aftellen duidelijk al begonnen. Lio-ke lijkt het deze keer allemaal niet zo te beseffen en huppelt vrolijk met Bomma mee.

We zwaaien totdat we Bomma, Lio-ke en Willy niet meer zien en lopen dan door naar de douane. Daar vind de 3e controle voor vandaag plaats. Alles maar dan ook alles moet apart in de bakken worden gelegd. De rugzak van Ylva zit zo vol dat ze besluit om deze er gewoon helemaal op te leggen, gevolg haar bak neemt een andere afslag en moet gecontroleerd worden. Gelukkig is de douané die de controle moet doen niet de allervervelenste en heeft hij het flesje (van 100ml) waar het om gaat snel gevonden. Het blijkt dus loos alarm. “Dat flesje valt hun op maar de vijl die ik erin heb zitten niet”. En het schaartje dat ik in mijn handtas heb zitten, hebben ze ook niet gezien.

Als we al onze spullen weer bijelkaar verzameld hebben, lopen we door naar controlepost nr.4. Er staat een hele, hele lange rij maar Roel ziet een bord met daarop de vlag van Canada, Amerika en Groot-Britanië. “Daar moeten wij zijn” en nietsvermoeden lopen we die kant uit en laten de lange rij links van ons liggen. Een wederom vriendelijke jonge man vraagt nog “Americans ?” en braaf zeggen we “ja”.Nog steeds niets in de gaten hebbend. Ik zie wel een bordje hangen met ‘European citezen’ en denk nog “amai gaan er zoveel naar Europa”, maar mijne frank valt nog steeds niet. Als we bij het poortje komen waar we ons paspoort moeten laten lezen en de irisscan, duurt het even maar de poortjes gaan open.

Maar dan … we worden opgewacht door een hele grote, maar weeral, vriendelijke douané die ons erop wijst dat we in de verkeerde rij staan. Dit was de rij voor Amerikanen, Canadezen en Engelsen en niet voor de mensen met deze landen als bestemming.

Owww … foutje … dit hadden we natuurlijk moeten weten met al

onze reiservaring. “En nu?”, “nu niks, dit kan gebeuren en geen probleem. Fijne reis!”. “Dankjewel mijnheer” . En terwijl we naar links keken realiseerden we ons dat we heel veel geluk hadden gehad. Want niet alleen stond er ‘buiten’ een rij, er was ‘binnen’ ook nog een heel stuk waar de mensen stonden te slingeren … de rij van de Phyton is er niks bij. “Mama het is te merken dat u een Belg bent geworden”, als Nederlander was u dat nooit gebeurd”. “Bedankt lieverd, wrijf het nog maar een keer in.

Deze controle heeft een behoorlijk wat tijd opgeleverd en dus is er even tijd om te neuzen bij de winkeltjes waar we voorbij lopen. Maar Roel wil naar de gate omdat we onze stoelen nog moeten vastleggen. Bij de gate aangekomen staat ook hier een lange rij, maar wij moeten ons melden aan een speciale desk. Hier krijgen we te horen dat ze nog steeds geen stoelen voor ons hebben maar dat het goed komt.We nemen plaats en wachten rustig af totdat we opeens worden afgeroepen en de tickets met ons stoelnummer krijgen. We zitten (in 1ste instantie) niet samen maar we kunnen mee en dat is het belangrijkste.

Als om 09.45u het boarden begint, schrikken we van de rij die er staat. Moeten al deze mensen mee in ons vliegtuig ?. We besluiten om even te doen alsof we gek zijn (nu zijn we dat ook wel) en sluiten nadat ze hebben omgeroepen dat iedereen mag gaan boarden, mee aan bij de mensen van groep 3, die mochten n.l als 1ste. door. Het vriendelijke mijnheertje van onze 1ste controle staat ook nu weer hier en controle nr.5 is een feit. Deze wordt snel opgevolgd door controle nr.6 van onze boarding passen en paspoorten en dan kunnen we eindelijk richting het vliegtuig en onze plaatsen innemen. En op het laatste moment toch nog een wissel…. We zitten uiteindelijk wel naast elkaar.

Om 10.45u, 10’ later dan gepland, klinkt het signaal “ready for take-off”. Het vliegtuig komt in beweging en binnen now time zitten we hoog en droog boven in de lucht. Onze gordels dienen we om te laten want we hebben te maken met voortdurende lichte turbulentie.

De uren in de vlieger brengen we door met slapen, eten, muziek luisteren, film kijken, weer slapen en eten, het verslag al een beetje up-to-date houden en overleven. We hebben onderweg n.l zeer turbulent weer en moeten bijna de hele reis onze riemen aanhouden. Ik merk aan mijzelf dat hoe langer het duur, ik steeds beroerder wordt.

En als we dan rond 12.30u (l.t.) de landing beginnen in te zetten, gaat het bijna mis. We maken zo’n enorme luchtval dat het mij begint te draaien voor de ogen. Ik kan nog net optijd een zakje grijpen, wat ik uiteindelijk gelukkig niet heb nodig gehad om te k….. maar wel om te hyperventileren. Ik ben dan ook blij als ik voel dat de wielen de grond raken, dat hebben we weer ‘overleeft’. De piloot (dhr. Verstreepen) verzoekt iedereen om te blijven zitten omdat we eerst nog een stuk moeten taxiën en daarna naar binnen gesleept worden. Hier op John F.Kennedy Airport mogen de vliegtuigen n.l. niet op eigen gelegenheid naar de gate taxiën.

Precies om 13.00u (l.t.) worden we aangelegd aan de gate en dan gaat het feest beginnen. De grote massa meent altijd dat ze allemaal tegelijk het vliegtuig uit kunnen en hebben nog steeds niet in de gaten dat dat niet gaat. Iedereen staat te dringen en te wachten als 1 grote kudde i.p.v. te wachten dat je rij aan de beurt is, dan je spullen pakken en dan kun je zo naar buiten wandelen.

We moeten een klein (voor Amerikaanse begrippen toch) stukje wandelen naar de hal waar we ons moeten opmaken voor nr. 7 en hopelijk laatste controle van vandaag. Eenmaal in de hal aangekomen lijkt het wel voor niks, zo druk is het er. En deze keer is er geen mogelijkheid om de rij een beetje te omzeilen. Dus sluiten we achteraan en kan het slingeren als in de Efteling beginnen. Zelf voel ik mij nog steeds niet oké maar ik moet nog even vol houden. Na ruim een half uur slingeren en het einde nog lang niet in zicht lijkt, hebben we geluk. De rij voor de US citizens is weggewerkt en dus worden we die kant uit gestuurd. Dat gaat opeens een stuk sneller en voordat we het weten staan we oog in oog met een douané die zijn job heel serieus neemt, streng kijkt en praat en waar geen lachje vanaf kan. We worden alle 3 wederom aan een irisscan onderworpen, Roel en ik moeten onze vingerafdrukken achter laten en nadat onze ESTA-formulieren gecontroleerd zijn, mogen we doorlopen. En Ylva, die mag omdat ze een visum heeft gewoon doorlopen.

Het hele gebeuren bij de douane heeft zolang geduurd dat onze koffers allang op de band zijn verschenen en er zelfs al vanaf zijn gehaald. In een grote wirwar van allemaal koffers en andere spullen mogen we die van ons gaan zoeken. Gelukkig heb ik om de handvaten Hawaïslingers slingers gedraaid. Roel vond dit belachelijk en overbodig, maar nu komt het goed van pas want hierdoor zien we onze koffers op afstand al staan. We zien ze staan, maar erbij geraken dat is een ander paar mouwen want ze staan helemaal ingebouwd. Als het uiteindelijk is gelukt, kunnen we eindelijk op weg naar buiten.

In de aankomsthal kijken we onze ogen uit naar de bordjes van iedereen die wordt opgehaald. Het krioelt er en gelukkig hoeven wij onze naam niet te zoeken want je ziet door de bomen het bos niet. Nee, wij kunnen en mogen gewoon naar buiten lopen om op zoek te gaan naar een Uber. Tenminste dat denken we, maar we zijn nog niet goed en wel buiten of we worden al aangesproken met de vraag “taxi of Uber?”. Als we zeggen “Uber” worden we in 1ste instantie doorverwezen maar als de chauffeur ziet hoe weinig bagage we maar bij ons hebben, vraagt hij waar we heen moeten en worden we in no time door hem meegenomen naar zijn auto. Het moet allemaal heel snel gaan want hij staat illegaal geparkeerd en voordat we het weten zitten we al in de auto en zijn we onderweg. We krijgen nog niet te kans om te vragen wat het ons gaat kosten.

De chauffeur verteld ons dat het ongeveer een 3 kwartier rijden is, afhankelijk van de drukte, naar ons hotel. Echt de kans om goed rond te kijken krijgen we niet want hij scheurt als een heuse formule 1 coureur over de snelweg en door de straten. Van maximum snelheid heeft hij nog nooit gehoord, zijn claxons gebruikt hij regelmatig en op een bepaald moment waant hij zich zelfs een vrachtwagen door op een rijstrook te gaan rijden die alleen voor vrachtwagens bedoeld is. Hij wint er veel tijd mee, maar mijn misselijk- en duizeligheid komt het niet ten goede.

Eenmaal in het hartje van NY aangekomen ontdekt hij dat verschillende straten, als gevolg van een dodelijke steekpartij gisterenavond, zijn afgesloten. Dit betekend dat hij ons niet voor het hotel kan afzetten en even snel als we in de auto zaten, worden we er ook weer uitgezet en moeten we nog 2 blokken zelf lopen. Kosten $200 en graag contant betalen. We hebben nog niet gepind en dus wordt het schrapen om het geld bijenkaar te krijgen. En of we ons genaaid voelen?. Dat voelen we ons zeker maar dat besef komt pas later. Op het moment zelf ging het allemaal zo snel.

Met onze koffers wandelen we 2 blokken verder, wat opzicht goed te doen is, en binnen een paar minuten bereiken we ons hotel, ‘Hotel Riu Manhattan Times Sqoare’. Een vriendelijke receptioniste heet ons van harte welkom en vraagt of we een goed reis hebben gehad. Voor het gemak zeggen we maar “yes”. Ze checkt ons in en deelt ons mede dat we nog $200 aan servicekosten en taxen dienen te betalen. Goedemorgen!. We zijn nog geen uur hier en al $400 lichter … “welkom in New York”.

Volgens de juffrouw hebben we een hele mooie familie kamer met “beautiful vieuw” op de 25ste verdieping. De verwachtingen zijn hoog gespannen, benieuwd in welke suite we terecht gaan komen. Nou laat suite maar weg, want als we op de kamer aankomen, schrikken we wel een beetje. Niet omdat het geen mooie kamer is, maar voor een familie kamer is ze toch wel wat klein uitgevallen en the vieuw is minder beautiful dan verwacht. Zijn wij het nu te goed gewend of zijn de begrippen hier anders en maken ze hier alles nicer en bigger dan het in werkelijkheid is?.

Affin … we zullen het ermee moeten doen. In NY kost elke vierkante meter veel geld dus het is eigenlijk ook wel logisch dat ze hier geen giga kamers hebben. Omdat we op doorreis zijn, leven we normaal gezien uit de koffer maar dat gaat nu niet. Er is geen plaats om de koffers neer te leggen en dus ben ik heel blij met de mooie tasjes waarin ik al onze kleren heb ingepakt. Deze leg ik in de beperkte kastruimte en de koffers die schuiven we dicht (want open zijn ze te breed en passen ze niet) onder het bed. Keurig en niks meer aan doen.

Eigenlijk zijn we heel moe (bij ons thuis is het immers al 21.00u en we zijn al van 5.30u op) en het liefste gingen we slapen.Maar als we nu gaan slapen dan verslapen we ons en komen we niet in het ritme van hier. We besluiten dan ook om al eens een 1ste kennismakings- en orientatierondje te gaan maken. Als eens even snuiven aan wat we de komende dagen gaan zien en beleven. En zoals we als snel ontdekken, op Times Square is altijd wat te beleven. We kijken onze ogen uit naar de verschillende typen mensen die er zijn, maar vergapen ons ook al aan de hoge gebouwen, de vele lichtreclames en genieten van de vele straatartiesten.

We wandelen of beter gezegd slenteren zo’n 2-2,5 uur rond en dan is Roel er wel even klaar mee. Hij begint langzaam trek te krijgen en stelt voor om ergens een hapje te gaan eten. Ylva heeft tijdens de wandeling een leuk tentje zien liggen en wil daar graag naartoe. Het is een klein stukje terug wandelen en zo zitten we niet veel later bij ‘Brooklyn diner’. Een leuk knus en gezellig zaakje in typisch Amerikaanse stijl ingericht. We bestellen ons alle 3 wat kleins en laten het ons smaken. Bij mijn menu zit ook een milkshake en die is overheerlijk.

Wordt je normaal gezien van eten fit, bij ons begint de man met de hamer toch toe te slaan. We besluiten dan ook om na het eten terug naar het hotel te gaan … het is mooi geweest voor vandaag. Op de kamer drinken we nog een lekker theetje wat we ons gelukkig kunnen maken me onze eigen meegebrachte waterkoker. Springen we nog snel even onder de douche en gaan daarna gestrekt. Het is een hele lange maar ook mooie 1ste dag geweest. Benieuwd naar wat morgen ons gaat brengen.

Welterusten en slaap lekker!.

De Maïskolfjes [e-1f33d] xxx…