Big Apple, here we come ....

We hebben alle 3 een wisselende 1e nacht achter de rug. Roel en Ylva zijn om 21.00u (l.t.) gaan slapen en ik een uurtje later. Voor ons gevoel was het middenin de nacht en waren we stikkapot. Maar om in het ritme te komen hebben we vol gehouden. Alle 3 zijn we meermaals wakker geweest op onze ‘normale’ - middenin de nacht tijdstippen maar we hebben ons zelf verplicht te blijven liggen. Sterker nog … we hebben uitgeslapen tot 08.30u (l.t.).

Als 1ste genieten we van het “beautifull vieuw” dat bestaat uit torenhoge gebouwen. Daarna verbazen we ons dat we vannacht weinig tot geen lawaai hebben gehoord, maar eigenlijk kan dat ook niet anders als je op de 25ste verdieping en dus bijna in de hemel slaapt. Bekomen van dit alles staan we op en gaan we ons wassen en aankleden. Daarna doen we een poging om te fase-timen met Bomma en wonder boven wonder lukt dit. Ze heeft haar nieuwe gsm beter onder de knie dan we hadden durven hopen. “Thank God” [e-1f64f].

Inmiddels is het 09.30u (l.t.) en hebben we gekeken waar in de buurt een supermarkt kunnen vinden. Deze blijkt maar 2 blokken verderop te liggen en dus is de planning dat we daar even naartoe gaan om spullen voor het ontbijt te scoren. Ontbijten kost hier n.l. een godsvermogen en we zijn en blijven toch Nederlanders.

De trap nemen in het hotel is geen optie en dus drukken we op de knop van de lift. We horen vanalles maar het duurt zeker 5 minuten eer ze er is. Er staat op dat moment maar 1 gezin in de lift en dus kunnen we er gemakkelijk bij. Vervolgens zitten we, zonder het zelf te willen, in de lift attractie. Werkelijk waar op elke verdieping naar beneden stopt deze en stappen er mensen in. Uiteindelijk zitten we als ‘haringen in een ton’ en kan er echt niemand meer bij. Het wordt zelfs nog even spannend want een mijnheer komt met zijn rugzak tegen the boebbies van een sjieke dame aan en daar is haar partner niet van gediend en dat laat hij duidelijk merken. De heer in kwestie biedt 100x zijn verontschuldigingen aan, wat maar goed is want een escalade in een veel te kleine en volle lift, daar wordt niemand blij van. De laatste 8 verdiepingen worden overgeslagen en gelukkig komen we met z’n allen veilig en wel beneden.

Buiten op straat wacht ons de volgende verassing, een aroma van wiet komt ons tegenmoet. Je ruikt dit hier trouwens overal en te pas en te onpas. Als je niet uitkijkt wordt je er zelf spontaan high van. We wandelen richting de Sixth Avenue waar we eerst getuigen zijn van een gezelschap hoogwaardigheid bekleders (geen idee wie maar het zag er spannend uit) die onder zware beveiliging de auto’s worden ingeleid om vervolgens onder politie escorte te kunnen wegrijden. Op de Sixth Avenue zelf is men volop bezig met het plaatsen van dranghekken en het opbouwen van podia. Er is hier vandaag dus weer iets te doen. Navraag leert ons dat het gaat om de ‘National Dominican Day Parade’ (NDDP). Het zegt ons nu nog niks maar we gaan dat wel nog uitzoeken vandaag.

Door waarvoor we gekomen zijn, de supermarkt. Als we bij‘Whole Foods’ (winkel gespecialiseerd in natuurlijke producten) aankomen weten we niet wat we zien. De winkel oogt klein maar bestaat uit 2 verdiepingen. Zowel beneden als boven ligt er een bakery afdeling waarbij je het water in de mond loopt. De keuze is reuze en aangezien Ylva vandaag mag kiezen, duurt het een eeuwigheid. Naast brood, knackers, muffins en zelfs croissants (ja, ja ze hoeft ze nog niet te missen) kopen we ook kaas, jam, kiwi’s en thee. Alles wordt aan de kassa netjes voor ons ingepakt in een mooie papieren zak. Maar wat ons het meeste van deze winkel bij blijft, is hoe strak alles gepresenteerd ligt. De groenten en het fruit, maar ook alle andere levensmiddelen worden hier met de meetlat ernaast in het schap gelegd en gepresenteerd. Een lust voor het oog om te zien, zeker in zo’n grote stad als deze.

Het ontbijt is in the pocket, nu nog een bakkie scoren voor Roel want hij heeft deze morgen al zeker 10x gezegd “ik ruik koffie” of met andere woorden “ik heb zin in een bakkie”. Hiervoor gaan we naar, voor ons tijdens onze reizen inmiddels vertrouwde, Starbucks. Er is geen kat in de zaak maar toch weet de verkoper er zo’n show van te maken dat het zeker 10’ duurt voordat Roel zijn Late Macchiato heeft. “Enjoy” , nou dat gaat hij zeker doen want deze is met liefde gemaakt.

We lopen terug naar het hotel waar we dan eindelijk, want ik begin een beetje ‘flauw’ te worden, kunnen ontbijten. Maar niet voordat we jacht hebben gemaakt op een mes en lepel want anders wordt het moeilijk snijden en smeren. Maar uiteindelijk krijgen we die ook op de kop getikt en kunnen we genieten van onze eigen roomservice. Als het ontbijtje heeft gesmaakt en is opgeruimd, maken we ons klaar voor de dag. Vandaag gaan we wederom met de benenwagen op pad en is het de bedoeling dat we The Fifth Avenue bezoeken en op jacht gaan voor een Mac book voor ons meisje. Ook gaan we proberen een graantje mee te pikken van de NDDP en kijken wat deze precies inhoudt. Lets go …

Als we het hotel uitlopen en naar links gaan, horen en zien we in de verte al de geluiden van de parade. Aangekomen op de Sixth Avenue (waar deze parade zich jaarlijks afspeelt) is het een waar volksfeest (een beetje te vergelijken met carnaval) wat er aan de gang is. Veel mensen zijn uitgedost in kleren en de kleuren van de Dominicaanse gemeenschap van NY. En voor wie nog niks heeft, die kan terecht bij de tientallen mini-kraampjes langs de weg. Vol verbazing kijken we naar de parade en ondertussen probeer ik erachter te komen wat het nou precies inhoudt. Ik vraag het aan een groepje enthousiastelingen naast mij. De ‘National Dominican Day Parade’ is een lokale culturele viering met muziek, dans, optochten en tributes aan prominente gemeenschapsleiders en vind dit jaar voor de 43e keer plaats. Het valt ons wel op dat er enorm veel politie bij op de been is en de reden hiervan is dat de parade vorig jaar is moeten worden stilgelegd vanwege rellen. Na een tijdje hebben we het wel gezien, we weten toch niet wie al die prominenten zijn, en besluiten om verder te lopen. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan want buiten dat het abnormaal druk is (er worden hier 100duizend toeschouwers verwacht), is ook alles met dranghekken afgezet en kun je de straat niet oversteken.

Het lukt ons uiteindelijk om aan de andere kant van de weg te komen via het metrostation en we lopen verder richting Fifth Avenue . Op weg hier naartoe passeren we eerst voorbij de gigantische speelgoedwinkel FAO Schwarz. Wat hier onze aandacht trekt is ‘Build-A-Bear Wordkshop’ en natuurlijk moeten ons meisje en ik hier het fijne van weten. Binnen zien we allemaal verschillende soorten beren en nog meer soorten kleding voor deze beren. Maar wat is nu het concept: je kunt hier dus je eigen beer vorm uitkiezen, zelf bepalen of hij hard of zacht moet zijn en deze dan vervolgens voorzien van een hartje (waardoor hij tot leven komt), zelf uitgekozen kleding en evt. personaliseren met je eigen stem. Het moet niet gekker worden maar het brengt me wel op een idee … wordt misschien nog vervolgd.

We lopen verder en komen uit bij een ontzettend leuk en gezellig pleintje. Het pleintje komt ons bekend voor maar we kunnen nog niet meteen zeggen waarvan. Als we aan de andere kant gaan staan, zien we daar de ‘Rockefeller Tower’ liggen. Deze hebben we vaker gezien in films, vandaar. Een knus en gezellig straatje brengt ons uiteindelijk op de Fifth Avenue.

The Fifth Avenue is de beroemdste winkel- en paradeboulevard van de VS en wordt gekenmerkt door iconische gebouwen, bezienswaardigheden en luxe winkels. Tevens is het op veel plekken de scheidslijn tussen East en West Manhattan.

Omdat het vandaag zondag is en we voor vertrek niet meer in de gelegenheid zijn geweest om naar Heppeneert te gaan om een kaarsje aan te steken, besluiten we om als 1ste een bezoek te brengen aan de St. Patrick’s Cathedral gelegen op de 5Avenue recht tegenover de Rockefeller Tower. En toeval of niet maar als we er binnen komen begint net de mis. We lopen eerst een rondje door de kerk en aanschouwen de diverse altaren die er gelegen zijn.Nemen dan even plaats in de banken, doen een gebedje, steken een kaarsje aan, en besluiten om dan toch maar weer verder te gaan. En voor wie nu denkt “staan ze dan gewoon op uit de mis”?. “Ja en Nee” want we zaten niet in het midden van de kerk maar aan de zijkant.

We wandelen langs de diverse luxe winkels: Louis Vuitton, Prada, Gucci, Burberry, etc. (en bij sommigen gaan we ook even naar binnen om ‘the rich and famous ‘ op te snuiven) op zoek naar de Apple Store. Onderweg komen we ook nog lans de ‘Trump Tower’ , een gebouw net zo hoog en glad als zijn ego. De Apple Store blijkt bijna op het einde van de straat te liggen aan het begin van Central Park. Maar voordat we naar binnen gaan, doen we ons eerst even tegoed aan een pretsel en cola want het is al ver na de middag en we hebben niks meer gegeten of gedronken.

Het is een gigantische winkel onder de grond, het krioelt er van de mensen maar de meesten zitten gewoon op hun gsm te surfen op de wifi. We zoeken ons een verkoper want zelf zien we hier door de bomen het bos niet. De verkoopster die we aanspreken verwijst ons vervolgens weer door naar iemand anders en deze lijkt er niet zoveel zin in te hebben. Of misschien heeft hj er wel zin in gehad maar zijn we al de zoveelste klant vandaag en is hij het helemaal zat. We vertellen wat we willen en zonder ook maar enige vorm van emotie of inleving staat hij ons te woord. Het Mac Book dat we willen hebben, Nonkel heeft op voorhand met Ylva vooronderzoek gedaan dus we weten precies wat we willen en nodig hebben) is er maar alle accessoires zijn uitverkocht. Hiervoor moeten we naar de andere App Store aan de ander kant van Manhattan. We besluiten om de computer dan ook maar niet te kopen en erop te gokken dat ze in de andere winkel alles hebben.

En dus gaan we weer op pad maar nu aan de andere kant van de straat. We bezoeken nog een paar winkels waaronder de Nike store, Lego winkel en Victoria Secret. Bij deze laatste duurt het wel even want ons meisje komt hier ogen tekort. En tja … alle geurtjes moeten ook (één voor één ) uitgeprobeerd worden want je zou maar net de verkeerde kopen. Een uur later en een tas gevuld, lopen we daarna door naar het Grand Central waar de andere App Store in gelegen zou moeten zijn. Het is even zoeken maar we komen uiteindelijk aan bij het Grand Central, het grootste en beroemdste treinstation van NYC. Het is hier een komen en gaan van reizigers, maar inderdaad de App Store ligt er ook in. We lopen de trappen op om deze te bereiken en worden meteen ontvangen door een vriendelijke juffrouw die er wel zin in heeft om iets te verkopen. Ze luistert naar wat we willen, voorziet ons nog van wat advies en binnen de 15’ is de deal geklonken.

Maar nu, nu moeten we met een Apple tas vol dure spullen terug richting het hotel. Normaal niet echt een drama ware het niet dat we de Sixth Avenue moeten passeren waar nog steeds een massa volk is vanwege de parade. En waar we ook merken dat de sfeer grimmiger is dan vanmorgen. Hier en daar zijn we zelfs getuige van wat opstootjes tussen de politie en inmiddels veel te dronken en high publiek. Het is niet bepaalt het volk waar je nu op je gemakje tussen loopt met onze tas, zelfs agent Roel niet. Maar Netje zou Netje niet zijn als ze daar geen oplossing voor zoekt én vind. Ik zie n.l. langs de kant van de weg een bigshopper liggen en besluit om die te pakken. Roel verklaart mij voor gek maar dat kan mij niks schelen. Het is een tas die waarschijnlijk is uitgedeeld tijdens de parade en die iemand heeft achter gelaten. Er zitten wat reclame folders in maar dat mag de pret niet drukken. We stoppen onze spullen erbij en vanaf nu kan niemand meer zien dat er een waardevol transport plaatsvind.

Als we in ons hotel aankomen, het is inmiddels 16.30u, kunnen we niet meteen op onze kamer omdat housekeeping er nog bezig is. We wachten even beneden in de lobby en gaan als ze klaar zijn naar boven. Tijd en gelegenheid voor een bakkie is er vandaag nog niet geweest maar gelukkig hebben we zelf wat zakjes oploskoffie mee genomen die we met ons eigen waterkokertje nu kunnen maken. Het smaakt en de muffins die we vanmorgen hebben gekocht zijn ook heerlijk.

Als we weer een beetje zijn bijgetankt, Ylva haar favoriete serie heeft afgekeken en Roel een nappie heeft gedaan, gaan we weer terug op pad. Buiten aangekomen slaan we nu niet linksaf zoals we vanmorgen 2x hebben gedaan, maar rechtsaf richting ‘Times Square’. Daar lijkt wel een bom ontploft … het is er (lett.) zwart van de mensen. De 100.000 bezoekers van de parade lijken zich van de Sixth Avenue naar hier verplaatst te hebben. Er is bijna geen doorkomen aan en de sfeer voelt niet goed … een schril contrast met gisteren. We geven onze ogen goed de kost. Enerzijds om te kijken waar we lopen en om niet te botsen en anderzijds naar de vele verschillende types die er rondlopen en hoe ze zijn gekleed.

De planning was om rustig over TS te slenteren maar dat gaat hem dus niet worden, daar is het veel en veel te druk voor. We besluiten dan maar, omdat het ook al 18.45u is om ergens een hapje gaan te eten … maar waar?. De keuze valt uiteindelijk op het Hard Rock Café. Traditie getrouw brengen we elke vakantie in het (verre) buitenland én er is een Hard Rock Café er een bezoekje je aan. Tja en het Café van NY kunnen we dan zeer zeker niet overslaan.

We gaan naar binnen en hopen dat er nog plek is gezien de drukte buiten. Maar blijkbaar zijn dit niet de mensen die in het Hard Rock Café gaan eten want er is voldoende plek. We moeten heel even wachten en vervolgens worden we door de waiter naar onze plek gebracht.

Eenmaal op onze plek aangekomen zaten we nog niet goed en wel of daar was Bann (onze waiter van dienst) met de kaart en de vraag wat we wilden drinken. “Uhhh zo ver zijn we nog niet, mogen we even gaan zitten” of “can you come back later?”. “Okay” en evensnel als hij was gekomen, verdween hij ook weer om ons vervolgens lekker lang te laten wachten met terug te komen. Nadat we al een paar keer naar hem hadden gekeken, kwam hij dan toch terug om de bestelling op te nemen en weer op de ‘Speedy Gonzales’ versnelling over te schakelen. Want het eten was er in know-time, we hadden onze bordjes goed en wel leeg en toen kwam hij ze al weghalen en vragen of we een toetje wilden. “Ja dat willen we” en hup daar was de kaart al met vrij snel erachteraan of we al wisten wat we wilden. “Uhh no, may we have a look?”. Onze keuze viel op appelcrumble en zonder dat we iets te hoefden zeggen werd dit geserveerd met 3 lepels. Kon hij zo goed zien dat we Nederlanders zijn?. Of weten ze zelf dat dit eigenlijk wel een heel groot toetje is voor 1 iemand, dat ze er meteen altijd meer lepels bij doen. Maar terwijl we nog aan het genieten zijn is Speedy weer daar. Niet om te vragen of het smaakt, wat hij trouwens tijdens het eten niet 1x heeft gedaan, maar met de rekening. “Uhhhm hallo we zijn nog aan het eten”. We doen gewoon waar we goed in zijn, n.l. of we gek zijn en laten het boekje met daarin de rekening nog even voor wat het is. Maar dit is duidelijk niet de bedoeling, want hup daar is Speedy weer … “is het ready?”. “Nee vriend, we zijn nog aan het eten en als we klaar zijn dan zullen we betalen”. Als we dan uiteindelijk klaar zijn, bekijken we de rekening en daar heeft hij echt veel moeite op gedaan. Hij heeft er een persoonlijke tekst opgeschreven en de verschillende % tip en de daarbij behorende bedragen geel gemarkeerd. We weten dat fooi hier in Amerika gewenst is, maar dit gaat er toch wel over. Uit protest en vanwege het feit dat hij ons niet op het gemak heeft laten eten, besluiten we om hem niet het gewenste fooi bedrag te geven maar een gedeelte ervan. We leggen het boekje klaar en “hup” daar is hij al om het op te halen. En wat dan gebeurt … nog voordat we kunnen opstaan, is hij terug aan tafel en gooit er onze fooi op. We weten eigenlijk niet zo goed wat er gebeurt en Ylva is helemaal verpoepzakt. “Is hij nou niet tevreden met wat hij heeft gekregen en geeft hij het daarom terug?”. “Nou oké dan, dan krijg je niks” en ons meisje neemt het bedrag van tafel. “Heb ik lekker wat extra’s om van te kopen” en gelijk heeft ze.

Als we buiten komen is het gelukkig al wat minder druk, niet dus .En gelukkig is de wietlucht ook een stuk minder (lees: veel meer). Inmiddels is de schemering al ingevallen en waar je kijkt lopennog steeds mensen. De toeristen haal je er zo uit, al is het maar aan hun ‘bange’ en verbaasde gezichten. We steken de straat over omdat ons meisje nog graag naar een winkel wil die aan de andere kant ligt. En terwijl we erheen lopen, houden we stil bij een man die op 2 emmers geweldige muziek zit te maken en een groepje dat helemaal los gaat op de DJ die er staat te draaien. Verder kijken we nog steeds onze ogen uit want het lijkt erop dat hoe later het op de avond wordt, hoe minder de dames gaan dragen.

Roel is er inmiddels wel even klaar met de drukte mee en al wandelt al rustig naar het hotel, maar Ylva en ik willen nog even langs de M[e-38]M store. Je ziet bijna iedereen met een zakje van deze winkel lopen dus dan moeten wij daar ook een kijkje gaan nemen. En het blijft bij een kijkje want het is echt niet normaal wat ze daar voor een prijzen hanteren. Je kunt beter een zak M[e-38]M’s in de winkel kopen. Dan heb je meer en betaal je minder. Wat niet wil zeggen dat het wel leuk is om er even rond te kijken want je kunt het zo gek niet verzinnen of ze hebben het van M[e-38]M.

De klok loopt inmiddels tegen 21.45u en we zijn moe. Buiten dat we vandaag veel hebben gezien en veel indrukken hebben opgedaan, hebben we ook veel gewandeld. Stoned als een garnaal, want de wietlucht is inmiddels niet meer te harden, lopen we terug naar het hotel. Daar is de rust in de lobby wedergekeerd want toen we vertrokken was het daar een heksenketel.

Terug op de kamer drinken we nog een theetje, nemen we alle 3 even een lekkere douche en gaan daarna slapen. “Ik vond het vandaag een hele mooie dag”. “Dat klopt lieverd dat vonden wij ook”.

Slaap wel en tot morgen!.

Liefs de Maïskolfjes xxx…