Een dag van uiterste ...

De wallen onder onze ogen verraden dat we nog niet helemaal geacclimatiseerd, uitgerust en aan het tijdsverschil gewend zijn. Het tijdstip van wakker worden wel. De laatste maanden en weken wordt ik bijna dagelijks wakker tussen 04.00-05.00u en zo ook vannacht. En daar waar ik gisteren door de vermoeidheid nog terug in slaap viel, lag ik nu wakker. Gelukkig slapen mijn lieftallige echtgenoot en dochter wel gewoon verder. Mijn gedachten gaan alle kanten op … naar het zwemmen waar ik nog vanalles voor wil en moet regelen, het dagboek en naar het naderende afscheid … ik wordt er emotioneel van. Momenteel lijkt het nog alsof we op reis zijn zoals we dat al zo vaak zijn geweest, maar niets is minder waar. Ik besluit bij ons meisje in bed te kruipen, gewoon omdat het nu nog kan … ik haar nu nog even kan vasthouden.

Rond 07.30u (l.t.) worden Ylva en Roel ook langzaam wakker en starten we de dag zoals we deze de afgelopen 2 dagen gestart zijn, n.l. door de gordijnen aan de kant te schuiven en te genieten van “the beautiful vieuw”. Rond 7.30u beginnen we langzaam in actie te komen en op te staan. Het bed van Ylva wordt ingeklapt en terwijl ik nog even snel onder de douche spring, maken Roel en Ylva het ontbijtje klaar.

Na het ontbijt gaan Roel en Ylva eerst even aan slag met de nieuwe computer van ons meisje. Ylva wil dat graag voor het geval het niet lukt of er is iets aan de computer we dan nu nog kunnen terug gaan. Gelukkig heeft Nonkel samen met Roel alles goed voorbereid zodat de installatie in een vloek en een zucht geregeld is. Dat is mooi, dan hoeven we ons daar al geen zorgen meer om te maken.

Ondertussen loopt het tegen 09.45u (l.t.) en en wordt het langzaam tijd om op pad te gaan. Gelukkig is het bij - en in de lift vandaagminder druk dan gisteren. Eenmaal buiten slaan we vandaag wederom af naar links richting de Sixthe Avenue. Daar aangekomen weten we niet wat we meemaken, zo’n rust in vergelijking met de afgelopen 2 dagen. De huurfietsen zijn weer terug op de plek gezet (die waren de afgelopen 2 dagen in geen velden of wegen te bekennen)en er is sprake van gewoon woon- werk verkeer. Natuurlijk drukker dan bij ons in Dilsen maar voor hier op dit moment zeer zeker goed te doen.

Zaterdagochtend toen we boodschappen gingen doen, zagen we aan de overkant van de winkel een gezellig pleintje met een wafelkraampje. We zeiden toen al tegen elkaar “hier komen we nog terug en vandaag is het dan (al) zover want we komen er op weg naar het Empire Statebuilding toch langs. Het pleintje waar het om gaat is het Bryant Park, een gezellig stadspark met mooie bloemperken, een groot gazon en terrasstoelen welk gelegen is net achterde beroemde ‘New York Public Libary’. Het pleintje wordt ook wel de woonkamer van NY genoemd omdat als je er zit, je even het gevoel hebt dat je weg bent uit de drukte van de stad. Een bijzonder weetje is, dat onder het gazon de opslag van de boeken en documenten van de bibliotheek ligt.

Nadat we bij de wafelkraam een bakkie hebben besteld met een lekkere wafel, zoeken we ons een plekje waar we even rustig kunnen zitten en genieten. Genieten, niet alleen van de overheerlijke wafel die van Belgische makelaardij blijkt te zijn; sterker nog er zit een hele uitleg in het Vlaams bij. Maar ook genieten van de rust en de sfeer. Even ontsnappen aan de drukte, we voelen ons even net echte Amerikanen.

Maar aan alle mooie liedjes komt helaas een einde. We worden om 11.00u (l.t.) bij het Empire Statebuilding (EmSb)verwacht en dus is het rond 10.45u (l.t.) tijd om op te stappen en koers richting dit gigantische gebouw te zetten. We zijn mooi op tijd en al snel worden we door verschillende vriendelijke medewerkers begroet en op weg gewezen. Te beginnen bij een prachtige replica van het Empire Statebuilding waarmee je op de foto kunt maar de rij is te lang en we besluiten naderhand terug te komen. Daarna begint de tour en worden we, met beelden alsof we er live bij zijn, meegenomen in de bouw van dit gigantische bouwwerk. Het E.Sb was tot 40 jaar geleden het hoogste gebouw van de wereld. Vervolgens worden we meegenomen in de films waarin het gebouw een rol heeft gespeeld en krijgen we te zien welke beroemdheden er allemaal al een bezoek hebben gebracht. Onze ‘eigen’ Martin Garrix hangt er ook tussen. We wandelen door en komen uit in een prachtige gang met acht liften:4 links en 4 rechts. Wij mogen instappen in de laatste lift rechts instappen. In een nagenoeg geruisloze “ride” (want je oren ploppen volledig dicht) worden we binnen 45 seconden naar een hoogte van 285 meter “geschoten”. Als de deuren open gaan is het eventjes bijkomen en oriënteren.

We zijn aangekomen op de 80ste verdieping en bevinden ons op het binnen observatiedek. Doorde grote ramen heb je een prachtig uitzicht hebt over Manhattan en de omliggende wijken. Vanaf deze hoogte zie je de stad zich als een uitgestrekt mozaïek van straten, gebouwen en parken voor je uitspreiden. Omdat er wordt gewerkt met tijdssloten zijn er steeds maar een bepaald aantal bezoekers binnen, waardoor er een bepaalde rust hangt en je niet door massa’s toeristen onder de voeten wordt gelopen. Op deze manier kun je rustig genieten en alvast wennen aan de indrukwekkende hoogte. Voor Roel, die ietwat last heeft van hoogtevrees, is het een ietwat minder rustige en prettige ervaring. Maar …voor zijn 2 dames heeft hij alles over.

Als we op ons gemakje het rondje hebben gemaakt en alles wat er nog tentoongesteld wordt, hebben bekeken lopen we door naar de volgende lift. Met deze lift gaan we nog eens 6 verdiepingen hoger. Aangekomen op de 86ste verdieping, bevinden we ons op 320m boven het straatniveau. Hier is er opnieuw een observatiedek maar dan buiten!.

Zodra je de deur uitstapt, voel je de frisse wind op je gezicht en word je omringd door een 360 graden panorama. Het uitzicht hier is nog adembenemender en vrijer, tenminste voor wie geen hoogtevrees heeft. Je ziet de iconische skyline van NY, in de verte het bruisende Central Park, de Hutson rivier die de stad omringt en nog zoveel meer. Het open dek geeft een intens gevoel van vrijheid én hoogte. We nemen ons dan ook uitgebreid de tijd om hiervan te genieten.

Als het genoeg is geweest, wandelen we terug naar de lift die ons van de 86ste verdieping terug brengt naar de 80ste waar we worden opgeslokt door de foto verkopers. Op een gigantisch scherm zien we ons zelf meermaals terug en natuurlijk is de ene foto nog leuker dan de andere. En “ja” we trappen er in en kopen ze natuurlijk. Maar wel digitaal zodat we er nadien in het album ook nog iets mee kunnen. Van de 80ste verdieping nemen we vervolgens de lift terug naar de uitgang waar je natuurlijk eerst nog even een tour moet doen door de souvenirshop alvorens je echt naar buiten kunt. En “nee”, hier blijft ons niks aan de vingers plakken.

Eenmaal buiten moeten we nog even terug naar binnen. We hebben immers aan het begin van ons bezoek de replica gelaten voor wat het is, maar we willen er toch nog graag even mee op de foto. En dus doen we alsof we opnieuw voor de tour komen en gaan we opnieuw naar binnen waar we opnieuw vriendelijk worden welkom geheten en op weg geholpen. Maar we weten de weg, we willen enkel alleen even naar de replica van het gebouw. Deze keer staat er gelukkig geen lange rij. Sterker nog er staat niemand en dus kunnen we even op ons gemakje, zonder dat er anderen in je nek staan te hijgen, een paar foto’s maken. Als we dit gedaan hebben, bedanken we de medewerkers en gaan terug naar buiten. Het is ondertussen 13.15u en dus tijd voor een bakkie!.

Nadat we eerst nog even een bezoekje brengen aan een souvenierswinkel, besluiten we om terug te lopen naar the Sixth Avenue waar we op de heenweg een heel leuk tentje hebben gezien, ‘Paris Baguette’. Ze hebben er zoveel lekkernijen dat het moeilijk is om een keuze te maken, maar het lukt uiteindelijk toch. Samen met een overheerlijke Latte genieten we van onze lunch, kijken we terug op het bezoek aan het Empire en bereiden we ons voor op onze volgende activiteit. Vanmiddag gaan we n.l. ‘Ground Zero’ en het 9/11 museum bezoeken.

Rond 14.45 uur verlaten we Paris Baguette en begeven we ons voor het eerst deze reis, richting de ondergrondse. Bij de automaat kopen we, zo heeft Roel uitgezocht, voor $9,00 p.p eenticket waarmee we 7 dagen onbeperkt kunnen reizen met het openbaar vervoer. Maar hoe zeggen ze dat? Als iets te mooi is om waar te zijn, dan klopt er iets niet?. Er klopt inderdaad iets niet maar daar komen we pas later op de middag achter.

Op 34 Street Herald gaan we het metrostation binnen en is het even zoeken. In vergelijking met Londen of Parijs is het metro netwerk hier echt een drama en onoverzichtelijk. Er hangen bijna geen plattegronden en dus vragen we een vriendelijke medewerker welke richting we op moeten. Het blijkt richting R en de gele lus te zijn. In 15 minuten zijn we bij halte Cortland en daar verlaten we de metro. Als we via de trappen naar boven lopen, kijken we onze ogen uit. Dit station is niet alleen een metrostation maar tevens een prachtig hyper modern overdekt winkelcentrum. De architectuur van dit gebouw is adembenemend.

Als we het gebouw uitlopen, bevinden we ons meteen in het gebied van het World Trade Centre (WTC) en Ground Zero. Opvallend is dat hier geen verkeer is en de weg tussen het WTC en Memorial 9/11 afgesloten lijkt.

Ground Zero is de plek in Lower Manhattan waar de Twin Towers van het World Trade Center instortten na de terroristische aanslagen van 11 september 2001. Het is een plek van diepe herinnering en stille reflectie, waar het leven abrupt veranderde en duizenden mensen hun dierbaren verloren. Tegenwoordig is Ground Zero een symbool van veerkracht en hoop, met het indrukwekkende 9/11 Memorial dat bestaat uit twee grote reflectiebassins op de exacte plekken waar de torens stonden. De bassins, met in het midden een gat dat de slachtoffers symboliseert, worden omringd door de namen van de slachtoffers in bronzen letters. Deze plek maakt diepe indruk op ons en we nemen Ylva mee in wat er op 11 september 2001 gebeurde. We merken aan haar dat ze er veel minder gevoel bij heeft dan wij; wat logisch is want ze was toen nog niet geboren en heeft de beelden destijds niet gezien. Zelf weten we nog precies waar we waren op het moment dat we het nieuws hoorden en de beelden die daarna op het nieuws volgenden komen weer voorbij. Nu we hier staan is dat nog intenser voelbaar.

Het is 15.30u (l.t.) als we ons richting de ingang van het Memorial 9/11 begeven. Een strenge mevrouw bij de eerste controle informeert naar onze tickets en ziet dat we pas voor 16.00u gereserveerd hebben. Ze sommeert ons “you are to early and have to wait”. “Yes ma’am” en als 3 kleine kindjes die straf krijgen druipen we af. Dan nog maar even een plekje in de schaduw opzoeken en wachten. En terwijl we dat doen, hengst ons meisje wat op haar gsm en dwalen onze gedachten af naar wat zich hier op 9 september 2001 allemaal heeft afgespeeld.

Om 15.50u (l.t.) doen we een nieuwe poging om naar binnen te gaan en deze keer mogen we wel doorlopen. Onze tickets worden gescand, onze tassen gecontroleerd en nu kan ons bezoek aan het museum beginnen.

Met een stijle trap dalen we af naar beneden en ontdekken dat het museum volledig onder de grond, onder de 2 reflectiebassins is gelegen. Alleen dit al is enorm indrukwekkend.

Al wandelend voelt het 9/11 Memorial voor ons als een indrukwekkende en ontroerende plek die het verhaal vertelt van de gebeurtenissen op 11 september 2001 en hun impact op de wereld. We zien dat het museum is gebouwd op en rond de originele fundamenten van het World Trade Center. Al wandelend zien we dat het een combinatie is van geschiedenis, herinneringen en educatie op een respectvolle manier. We worden meegenomen in persoonlijke verhalen, authentieke artefacten, foto’s en video’s die het leed, de moed en het doorzettingsvermogen van slachtoffers, hulpverleners en nabestaanden laten zien. Dit alles laat een hele diepe indruk achter en het is te hopen dat zoiets als dit nooit, maar dan ook nooit meer gebeurt.

Als we om 18.00u (l.t.) de trap terug naar boven nemen om het museum te verlaten, zit ons hoofd vol staan en willen we hier gewoon nog even zijn. We willen deze indrukwekkende en serene plek nog niet meteen verlaten. We besluiten daarom een korte wandeling te maken door de wijk vlak achter het World Trade Center. Rond 18.45u (l.t.) voelt het alsof we deze bijzondere middag kunnen loslaten en lopen we terug richting de metro om naar ons hotel te gaan.

Althans dat is de bedoeling. We dalen af naar het metro station en nemen de metro waarvan we denken dat dit de juiste is. We komen er echter al snel achter dat dit niet het geval is en dat we de verkeerde kant uitgaan en dus stappen we bij de volgende halte uit en lopen terug naar boven alwaar de zoektocht begint naar de ingang van het metrostation dat we wel moeten hebben. Als we dit dan eindelijk na wat gevloek en getier gevonden hebben, dalen we terug af naar beneden en scannen onze kaartjes. Bij Ylva en mij is er geen probleem, maar Roel geraakt niet door het poortje. Hoe vaak hij zijn kaartje ook door de scanner haalt, er gebeurt niks.. Gelukkig zit er in het locket bij de ingang een mevrouw die zich alles van afstand heeft gadegeslagen en die zich er eens mee komt bemoeien. Zij maakt ons duidelijk dat de tickets die we hebben geen unlimitted tickets zijn, maar gewoon een dagkaart voor 3 ritten. En omdat we 1x verkeerd zijn ingestapt en dit dus onze 3e rit van dag is, is er voor Ylva en mij niks aan de hand. Gelukkig is de mevrouw de kwaaiste niet en laat ze Roel toch door en zo kunnen we nu wel de juiste metro nemen en staan we binnen 20’ op Times Square.

We hebben echter nog niet gegeten en hebben tijden de metrorit overlegd dat we ons iets gaan halen bij Whoole Foods, de supermarkt waar we zaterdag ook geweest zijn. Je kunt daar n.l. ook warme maaltijden krijgen en die eten we ons dan op op onze kamer. Ons meisje loods ons prima door de straten tot bij de winkel. Bij de winkel aangekomen weten we echter niet wat we zien. Daar waar we zaterdag in alle rust konden winkelen en konden genieten van de perfect ingerichte winkel, leek het nu dat het “hamster” uur was uitgebroken. We kunnen stellen dat er een lichte chaos was uitgebroken in deze winkel en het leek alsof iedereen nog snel, voordat deze winkel een jaar lang dicht ging, de laatste inkopen wilde kopen. Ik heb het nog nooit in heel mijn leven zo druk gezien in een winkel. De dag voor Kerstmis was er niks bij. Wij hebben ons eten zo snel mogelijk bijelkaar gezocht, de wachtrij bij de kassa getrotseerd en daarna de winkel zo snel mogelijk weer verlaten. Niet normaal wat een drukte.

Als we terug zijn in het hotel, dekken we ons tafeltje op en genieten we in alle rust van ons eten. Daarna gaan we ons douchen, drinken we nog een theetje, evalueren de dag en maken ons klaar om naar bed te gaan. Het was vandaag een heel bijzondere dag. Een dag met (lett.) hoogtepunten maar ook een dag die ons emotioneel heeft geraakt.

Nu gaan we slapen en kijken we uit naar de dag van morgen.

Slaap lekker en liefs!.

De Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…