Terug naar het verleden ...

De dag van gisteren heeft er mentaal en fysiek ingeslagen. Hierdoor hebben we alle 3 wat minder geslapen en zijn we al vroeg wakker. Om 07.00u (l.t.) begint op onze inmiddels vertrouwde hotelkamer dan ook het ochtendritueel. Douchen, aankleden, het inklappen van de slaapbank van ons meisje zodat we ruimte hebben om te ontbijten. Ylva schuift elke ochtend de gordijnen aan de kant zodat we kunnen genieten van “the beautiful vieuw” vanaf verdieping 25.

Het ontbijt wordt geserveerd en terwijl we daarvan genieten evalueren we nog een keer de dag van gisteren en wat het met ons gedaan heeft.. Daarna proberen we contact te zoeken met Bomma. Ze begint de telefoon steeds beter onder de knie te krijgen (al moeten we haar soms wel 3x bellen en horen we een hoop gekraak en gegrommel) waardoor we deze ochtend zelfs kunnen facetimen. Hierdoor kunnen we ook even ons Lio-ke zien, die precies wat veel last van de warmte heeft want veel beweging zit er niet in. Nadat we zijn bijgesprongen, ruimen we het ontbijt op, poetsen onze tanden, ruimen onze rugzak ik en om 09.30u (l.t.) zijn we klaar voor vertrek en alweer dag 3 van ons verblijf in New York.

We lopen vanuit het hotel via de Sixth Avenue in de richting van Central Park. Het is vanmorgen een drukte van belang en overhal horen we het inmiddels vertrouwde getoeter van de auto’s en ruiken we de (aangebrande) lucht van de verkoopstandjes. Vanuit de Sixth Avenue slaan we rechtsaf de W 56th street in waar we stoppen en ons melden bij ‘Rental Bike Office Central Park’. Vanmorgen gaan we dit wereldberoemde park van op de fiets verkennen. En we zijn niet de enige die op dit idee gekomen zijn. Voor de ingang van de zaak staat een grote groep mensen en wanneer we ons door deze groep heen geworsteld hebben komen we in de zaak waar het net zo druk, hetzij nog drukker is. We zien verschillende rijen die tot vooraan in de winkel staan en even twijfelen we of we in deze drukte wel willen aansluiten. Maar ons meisje wil dit heel graag doen en dus sluiten we achteraan in de rij aan. We hebben nog even gekeken of er geen ’short cut’ was en/of we konden doen alsof we gek zijn, maar deze keer is dat niet mogelijk.

Terwijl we staan te wachten, worden we aangesproken door een vriendelijke medewerkster die ons kort uitlegt wat we moeten doen met onze ‘Go City’ oftewel New York pas. Je kunt in New York n.l. een pas kopen waarmee je korting krijgt op meer dan 108 activiteiten. Je bepaalt zelf hoeveel dagen je de pas wilt gebruiken (daar betaal je ook voor) maar het scheelt een enorme slok op een borrel. Als we de instructies hebben opgevolgd gaat het allemaal heel vlotjes en voor we het weten staan we aan de kassa en hebben we voor 10.30u (l.t.) onder begeleiding van een Duits sprekende gids (we waren door de drukte net te laat aanwezig voor een Nederlands sprekende gids)een tour geboekt. We mogen (lees: moeten) een helm uitzoeken en kunnen daarna buiten in de rij aansluiten om onze fietsen te krijgen. Als we deze hebben gekregen, ik heb weer geluk want ik krijg er eentje waar de ketting vanaf gelopen is, mogen we ons begeven naar de hoek van de straat. Daar staat Catharina, onze gids al op ons te wachten. Catharina is van Oostenrijkse afkomst en zeer enthousiast (en druk). Alvorens te vertrekken legt ze ons, en het Berlijns koppel dat ook meefietst, uit wat de spelregels in het park. Zo is de linkerbaan voor voetgangers, de middelste baan voor de ‘trage’ fietsers en fietsers onder begeleiding en de rechterbaan voor diegene die willen trainen voor de Tour de France. Dit gezegd hebbende vertrekken we te voet (ik dacht dat we een fietstocht geboekt hadden) richting het Central Park.

Central Park is een groot, rechthoekig, kunstmatig aangelegd stadspark in het hart van Manhattan. Het is zo’n 4 kilometer lang en 800 meter breed, waardoor het bijna 3,5 km² beslaat en daarmee groter is dan veel kleine steden. Het bijzondere is dat we midden in een van de drukste steden ter wereld ineens in een groene oase fietsen, waar het geluid van taxi’s en sirenes plaatsmaakt voor vogelgezang, muziek van straatartiesten en het geruis van bladeren.

Catharina neemt ons op de fiets mee het wereld beroemde park in. En dat ze enthousiast is, dat is 1 en alleen maar fijn. Maar dat ze ook nog eens in het heuvelachtige park, want er zitten hier en daar best wel wat flinke klimmetjes in, een nieuw persoonlijke record wil fietsen dat is 2. En ondanks dat we in de middelste baan fietsen, is ze amper bij te houden. Samen met het Duitse koppel moeten we hier enorm om lachen. Het is bloedheet, het zweet gutst over ons lijf maar Catharina houdt er de vaart in en wij volgen haar. We vragen ons dan ook af of zij dit ziet als een trainingsrit. Maar vertellen kan we als geen ander en gelukkig stopt ze ook regelmatig zodatwe kunnen genieten van de mooie uitzichten en de boeiende verhalen.

Na 2 uur fietsen en er alles aan gedaan hebbende Catharina haar tempo te volgen, zijn we weer terug bij de start. En zo snel als ze sprak en fietste, zo snel is ze ook weer weg. We kunnen haar niets eens bedanken of een fooi geven of ze was alweer gevlogen. We leveren de fietsen en onze helmen in en verlaten de zaak.

“Zo nu eerst tijd voor een bakkie” alvorens we verder gaan naar onze activiteit van vanmiddag. We besluiten om dit te doen bij ‘Magnolia Bakkery’. We hebben deze zaak als tip van Joost (de vriend van tante Yvonne) gekregen. Bij Magnolia Bakkery hebben ze naar het schijnt de lekkerste cheescake van NY en omstreken en natuurlijk willen wij dat testen. Helaas is er geen zitgelegenheid in de zaak en dus wordt het 3 verschillende cheescakes (want we kunnen weer eens niet kiezen) en 2 lattes ‘to go’. We vaten vervolgens het plan op om deze gezellig op te etenop het publieke pleintje dat in de buurt gelegen is, maar de banken zijn daar door de zon zo verwarmd dat je er je billen aan brand. Ook geen goed plan dus. We besluiten dan maar om door te lopen naar ons hotel en daar, in de koelte en even weg uit de drukte, te genieten van ons bakkie en zo blijkt overheerlijke cheescake. Dankjewel voor de tip Joost. We frissen ons daarna wat op en rond 14.00u (l.t.) wandelen weer het hotel uit, nu richting Times Square.

We zijn net vertrokken als we een berichtje uit Nederland krijgen van Joost (mijn vriend en BB). Zijn vader was toen we vertrokken ziek dat wisten we, maar blijkbaar is zijn gezondheid zo snel achteruitgegaan dat hij gisteren is opgenomen in het ziekenhuis en zojuist vredig is ingeslapen. Dit komt wel even binnen en moeten we even laten bezinken en een plekje geven. Natuurlijk zijn we in gedachten bij hem en zijn moeder, maar baal er ook wel van dat ik vanaf hier niet meer kan doen. Even op en neer is helaas geen optie.

Aangekomen op Times Square pakken we, nadat we weer nieuwe kaartjes hebben gekocht, op de Fifth Avenue de metro naar het eindstation van deze lijn: South Ferry. Na een ritje van ongeveer 20 minuten stappen we vanuit de airco gekoelde metro weer terug de hitte in. Het is vandaag abnormaal warm en boven de 30gr.. Bij de uitgang van het metro station worden we door alweer een vriendelijke meneer (iedereen is hier zo, soms overdreven, vriendelijk dat je er soms moe van wordt) verder verwezen naar de ingang van de ferry’s. Om 15.00u (l.t.) hebben we namelijk de ‘Ferry tour naar Liberty Island en Ellis Island’ geboekt.

Maar voordat we de boot op mogen moeten we eerst weer door een heuse security check, die niet onder doet voor die op de luchthaven. Weer alles in de bakken leggen en wijzelf door een body-scanpoortje. Gelukkig is alles in orde en mogen we mee, boffen wij even.

Als we de pier oplopen schrikken we ons echter een appelflauwte. Wat een massa mensen staat hier te wachten. Hebben die serieus allemaal de boot van 15.00u geboekt?. Even twijfelen we of we dit wel willen want eigenlijk is dit niet normaal, maar in de verte zijn we ‘the Statue’ en die willen we toch wel graag van dichtbij zien.

Gelukkig komt de boot die ons moet brengen aangevaren, nu kan het toch niet lang meer duren. Het is n.l. bloedheet en eigenlijk niet te doen om te wachten in die hitte. Ik wordt er zelfs niet goed van. Eigenlijk is het raar de Amerikanen die met alles rekening houden omdat ze anders een claim aan hun broek kunnen krijgen, hier geen tentjes hebben neergezet waaronder de mensen kunnen wachten. Maar de boot zit prop en propvol en eer die mensen allemaal op hun dooie gemakje van de boot af zijn, zijn we ruim een kwartier tot 20’ verder. Dan begint eindelijk de massa te bewegen en kan het geduw en getrek beginnen. Iedereen wil n.l. mee op de boot en uiteraard wil ook iedereen het beste plekje hebben. Vanwege de hitte kiezen we er in 1ste instantie voor om te kijken voor een plekje binnen. We hebben hierbij even geen rekening gehouden met de Pakistaanse en Japanse families die hele rijen bezet houden zodat niemand anders kan zitten. Dan maar naar boven naar het buitendek want daar is wel nog plek. En achteraf blijkt dit een hele goede keuze want er staat een lekker windje en we hebben een goed zicht.

Onze kapitein heeft de vaart er goed in en in nog geen 10 minuten varen we voorbij aan het ‘Statue of Liberty’ en meren we aan aan de stijgers van ‘Liberty Island’. Als we de boot verlaten krijgen we opnieuw een beslag van de mensenmassa die we dan zien staan. “Moeten al deze mensen serieus met de boot mee?”. Waar en zover we kunnen kijken staan er mensen die mee moeten. De moed zakt ons al in de schoenen en we vragen ons oprecht af waar we mee bezig zijn. Als er een andere manier zou zijn om weg te kunnen, zou ik dat meteen doen maar helaas is die er niet. We besluiten er het beste van te maken, op ons gemakje te gaan kijken en dan zien we straks wel hoe druk het dan nog is en hoelang we moeten wachten.

Maar eerst een klein beetje geschiedenis over het eiland: Liberty Island is een klein eiland in de haven van New York, vlakbij de monding van de Hudson River. Het eiland dankt zijn bekendheid aan het feit dat het ‘het thuis’ is van één van de bekendste symbolen ter wereld: het Vrijheidsbeeld (Statue of Liberty). Het beeld is 93 meter hoog en in de kroon is een restaurant gevestigd. Vanwege veiligheidsredenen is dit gesloten. Liberty Island is daarmee niet alleen een toeristische trekpleister (dat hebben we ervaren), maar ook een plek met diepe historische betekenis: The Statue of Liberty was vaak het eerste wat miljoenen immigranten zagen toen ze per schip in New York aankwamen.

Dit gezegd hebbende gaan we zelf ook beginnen aan onze tour over het eiland. Het is druk, maar het is te doen. Immers de grootste massa mensen staat te wachten om terug op de boot te kunnen. We wandelen langs het water en aan de voet van het Vrijheidsbeeld voorbijHet is echt magisch en heel indrukwekkend om te zien. Wat ook prachtig is, is de skyline van NY aan de andere kant. Omdat het bloedheet is, trakteren we ons zelf op een overheerlijke aardbeien-bananen smoothie met een zak chips welke we aan de voet van het beeld met zicht op de skyline nuttigen. “Dit is genieten en beter dan dit wordt het niet …”.

Na 1,5 uur genoten te hebben van de prachtige uitzichten en de overheerlijke smoothie wandelen we terug naar de pier waar de rij mensen inmiddels gelukkig flink is ingekort. Bovendien hebben we geluk want we hoeven niet lang te wachten totdat de boot komt aangevaren. Even is het weer duwen en trekken maar iedereen kan mee. We zoeken ons weer een plekje boven op het dek, genieten nog een keer van het Vrijheidsbeeld en laten het daarna achter ons liggen als we op weg gaan naar ‘Ellis Island’.

Ellis Island is een klein eiland dat dus vlak naast Liberty Island ligt. Het werd wereldberoemd als de toegangspoort tot Amerika voor miljoenen immigranten tussen 1892 en 1954.

Schepen vol mensen uit Europa, Azië en andere delen van de wereld legden hier aan na een lange en vaak zware reis. Op het eiland ondergingen ze medische en juridische keuringen om te bepalen of ze het land binnen mochten. Voor velen was het een plek van hoop en een nieuw begin, voor sommigen van spanning en onzekerheid.

Het is een kleine 5’ varen (want ook deze kapitein heeft er goed de vaart in)van Liberty Island naar Ellis Isand. Als we aankomen zien we dat één gedeelte van het eiland is afgesloten voor publiek. Op het gedeelte dat wel toegankelijk is, staat het ‘Immigration Station’ maar helaas staat dit ook in de steigers, maar op foto’s kunnen we zien dat het een mooi gebouw met grote bogen en rode bakstenen is. We wandelen naar het ‘Immigration station’ dat tegenwoordig is ingericht als museum en nu ‘Ellis Island National Museum of Immigration heet. We komen als eerst in een prachtige grote zaal die vroeger dienst heeft gedaan als wachtruimte voor alle immigranten. “Deze zaal is dus te vergelijken met de zaal waarin ik heb gezeten toen ik mijn visum ging aanvragen. “Inderdaad daar kun je het mee vergelijken. Nou die van mij was wel niet zo mooi en veel kleiner. Ja, maar destijds kwamen er ook veel meer mensen het land binnen dan tegenwoordig. Dat is waar”. We wandelen verder en krijgen persoonlijke verhalen, foto’s, documenten, postkaarten en voorwerpen van de immigranten van destijds te zien. Indrukwekkend maar eerlijk gezegd valt dit bezoek ons een beetje tegen. We hadden verwacht een inkijk in de gebouwen en ‘het leven’ van destijds te krijgen. Na er een 45 minuutjes te hebben rond gewandeld, besluiten we terug te gaan naar de pier om de boot terug naar Manhattan te nemen. Ook nu hebben we weer geluk want de boot ligt al klaar en we kunnen er nog net op. De boot zit stok en stok vol en even hebben we het gevoel dat we terug in de tijd gaan. Terug naar het gevoel dat de immigranten destijds hadden. Zij zaten ook met zovelen op de boot in de hoop en op weg naar een nieuwe toekomst. Net als wij, of toch net als ons meisje. Ook zij gaat hier een nieuwe toekomst tegemoet, of toch een nieuw hoofdstuk van haar toekomst want we hopen natuurlijk niet dat ze hier voorgoed blijft.

Als we terug aanmeren in South Ferry lopen we rechtstreeks naar het metro station. We zijn moe, moe van de indrukken maar ook van de warmte. We informeren even welke de juiste metro is, kopen nieuwe kaartjes (weeral geholpen door een overvriendelijke mevrouw omdat onze bankkaart opeens niet meer blijkt te werken) en reizen terug naar Times Square. Als we daar aankomen en weer terug boven de grond zijn, worden we overvallen door de drukte. Het is overduidelijk dat we terecht zijn gekomen in de avondspits.

We hebben nog niet gegeten en besluiten ook vanavond om iets gaan te halen in onze inmiddels favourite Whoole Market en dit in het hotel op te eten. Eén omdat we dan even weg zijn uit de drukte en twee (en niet geheel onbelangrijk) dat dit ook een slok op een borrel scheelt. Bovendien is het warme eten er heerlijk en je kunt nemen wat je er wil; aardappelen, pasta, groenten, vlees, vis je kunt het zo gek niet verzinnen. Gelukkig is het er vandaag niet zo druk als gisteren en lijkt de ‘hamsterrage’ voorbij. We kopen onze maaltijd, doen nog wat kleine boodschappen voor het ontbijt morgenvroeg en wandelen dan terug naar ons hotel waar we rond 19.30u (l.t.) aankomen en de rust en koelte van ons kamertje opzoeken.

Eenmaal op de kamer ploffen we neer op onze bank en in de stoel en doen we ons te goed aan het heerlijke meegebrachte eten. Daarna ruimen we op en springen één voor één onder de douche. De planning was om nog even Times Square op te wandelen maar we zijn alle 3 zo moe van alle indrukken maar toch ook wel het vele wandelen wat we hier doen (na vandaag staat de teller alweer op 45 km), dat we besluiten om nog een theetje te drinken, Roel gaat wat lezen, Ylva kijkt naar een film op haar I-pad en ik werk het dagboek bij. Het is tegen 23.00u (l.t.) als de luikjes dichtvallen.

Ook vandaag was weer een mooie en interessante dag, op naar morgen!.

Welterusten en slaap wel …

Liefs de Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…