Hop on Hop off met een muzikaal einde ...

We hebben vannacht alle 3 redelijk tot goed geslapen en worden gewekt door de vele geluiden op de gang. Hebben we dan zolang geslapen?. “Nee hoor” iedereen is hier gewoon heel vroeg wakker en op pad om zoveel mogelijk uit de dag te halen. Wij doen het een klein beetje rustiger aan. Met de nadruk op een klein beetje want vandaag is het dan eindelijk zover … vandaag gaan ‘Hop on Hop off’en’. Een inmiddels traditie die we altijd doen als we op reis en in een stad zijn waar dit mogelijk is. Vandaag gaan we dus NY bekijken boven de grond, vanuit de bus en waar we, als we willen, geregeld kunnen uitstappen. Maar voor het zover is gaan we eerst lekker ontbijten en ons wassen en aankleden. Omdat onze badkamer niet groot genoeg is voor ons alle 3, besluiten we Roel even te laten en gaan Ylva en ik aan de slag met iets dat we nog moeten bestellen voor school . Ook iets waarvan we denken “dat doen we even” maar wat dus niet het geval blijkt te zijn. Sterker nog als we eenmaal bij het betaalproces zijn aangekomen krijgen we de melding dat de creditcard van Roel geblokkeerd is. “Lekker dan, zeker omdat we die van mij ook al hebben moeten laten blokkeren vanwege ‘duistere transacties’. Ter jullie geruststelling ik ben geen (grote) bedragen kwijt.

Als we bellen voor de reden van de blokkering van Roel zijn kaart, blijkt dit te zijn omdat onze gegevens via een bedrijf gehackt zijn. Dat wordt dus niet bestellen.

Dan maar even met Bomma skypen, wat in 1ste instantie niet meteen lukt omdat ze, zo blijkt als we haar aan de lijn krijgen, ze een tukkie lag te doen samen met

Lio-ke. Gelukkig is alles in orde en kunnen we met een gerust hart aan de dag beginnen.

We gaan dus Hop On Hop Offen. Deze keer niet met de rode bus maar met de Bigbus. Er zijn in NY diverse bedrijven die met bussen rondrijden maar wij hebben, omdat we dagelijks voor ons hotel door deze vriendelijke medewerkers worden aangesproken, kaartjes voor de Big Bus. We moeten een klein stukje lopen vanuit het hotel naar het opstappunt en als we daar aankomen, zien we dat meer mensen dit idee hadden vandaag. Er staat weer een rij van hier tot ginder. We zijn inmiddels gewend om aan te sluiten dus dat doen we nu ook maar.Roel gaat nog even snel een bakkie voor ons halen maar dan blijkt de rij snellere gaan dan gedacht. Ylva wordt er ongeduldig van “papa altijd met z’n bakkie”. Uiteindelijk moeten we één gezin voor laten gaan wat weer tot voordeel heeft dat we vooraan in de rij staan en bij de volgende bus als 1ste naar binnen mogen en alle plaats hebben om te kiezen waar we willen zitten. We gaan voor voor boven op het dak helemaal achteraan want daar hebben we goed zicht.

Het is 10.15u (l.t) als onze chauffeur de bus in beweging zet. Er zijn 2 routes, de rode die Downtown rijdt en de blauwe die Uptown rijdt. Wij beginnen met de rode route.

De rode route doorkruist het zuidelijke deel van Manhattan en voert ons door de beroemde en rijke buurten. We zien prachtige gebouwen in oude stijl, gecombineerd en/of met daarnaast de nieuwe en moderne wolkenkrabbers. Enkele highlights van deze route zijn: Times Square East, Empire State Building, Koreatown, Flatiron District, Chinatouw, Litte Italy, Brooklyn Bridge, Wall Street, the Charging Bull, het World Trade Centre en Hudson Yard.

Om 12.30u (l.t) zijn we terug bij het beginpunt. We bedanken onze driver want hij heeft dit echt goed gedaan om met zo’n volle bus in het drukke verkeer van NYte crossen. We hebben zin in iets lekkers gekregen en natuurlijk ook in een bakkie. We willen deze keer iets typisch Amerikaans en dus gaan we naar Krispy Kreme waar ze de enige echte Amerikaanse donuts verkopen. In de winkel kun je zien hoe ze de donuts aan het maken zijn. De keuze is reuze maar omdat we ook weten dat het caloriebommen zijn, nemen we er ‘maar’ 2 voor elk van ons mee. Natuurlijk wel 6 verschillende want dan kunnen we vanalles proeven. Met de donuts en koffie onder de arm lopen we terug naar ons hotel. Aan de voorkant hebben ze daar een leuk terrasje en daar willen we even gaan zitten. Het is echter veel en veel te warm en dus besluiten we om even te gaan voor wat verkoeling en zoeken onze kamer op.

Rond 13.15u (l.t.) gaan we opnieuw op pad en lopen richting het opstappunt van de Big Bus voor de blauwe route. Dit is 3 straten verder gelegen dan het opstappunt van deze morgen. Als we er om 13.30u (l.t.) aankomen lopen, zien we de bus net voor onze neus vertrekken. Dat wordt dus wachten op de volgende. Omdat het buiten echt heel benauwd is, zoeken we even de verkoeling op door het bankgebouw dat achter ons ligt, binnen tegen. Na zo’n 20’ wachten kwam de bus er dan eindelijk aan. Er zaten niet veel mensen op en dus konden we weer mooi hetzelfde plekje innemen als vanmorgen maar dan in een andere bus.

De blauwe route rijdt door het noordelijke deel van Manhattan oftewel Uptown. Ook hier zien we weer mooie oude gebouwen gecombineerd met moderne. Wat verder opvalt is dat het op dit deel van de route groener is en dat er meer culturele bezienswaardigheden zijn. Enkele hoogtepunten van deze route zijn: Hope Sculpturen, Times Square East, Rockefeller Center, het Metropolitan Museum of Art (The Met), Central Park en de Central Park Zoo, Colombus Circle en de Carnegie Hall. De blauwe route is korter en eerlijk gezegd ook minder interessant dan de rode route maar het is wel mooi om het allemaal een keer gezien te hebben al waren er ook op deze route al verschillende zaken die we al gezien hadden. Rond 15.10u (l.t.) komen we bij het eindpunt aan en verlaten we de bus. Onze driver kunnen we deze keer niet bedanken want die heeft pauze en is meteen uit de bus vertrokken.

Nog een leuk weetje: in New York heb je 4 soorten (lees: kleuren) straatnaamborden. De bruine borden zijn historische straten of historisch district, de groene borden zijn ‘normale’ / nieuwe straten, blauwe borden verwijzen naar toeristische attracties of culturele zones en de gele borden zijn voor waarschuwing of speciale aanwijzingen.

We willen vanmiddag ook nog een bezoek aan Madam Tussauds brengen en besluiten hier te voet naar toe te wandelen omdat het maar 14 blokken is van waar we zijn uitgestapt. We zijn in dit eerste gedeelte nog niet eerder geweest de afgelopen dagen en ons meisje ontdekt er een paar nieuwe en leuke winkeltjes. Uiteraard worden deze even bezocht en wat gekocht.

We lopen verder via Times Square, waar we ook vandaag weer onze ogen uitkijken naar de bijzondere types die er rondlopen. Want “ja, ja” vandaag doemde zomaar opeens ‘the Nacked Cowboy’ voor mij op. Eén ding is hier zeker, het is er nooit saai.

Rond 15.45u (l.t.) komen we bij Madam Tussauds (MT)aan. We hebben geluk want het is er niet druk of toch er staat geen rij. We moeten ook hier even een tassen en controle check ondergaan en mogen dan doorlopen. Met de lift worden we naar de 9e verdieping gebracht en krijgen uitgelegd dat we van de 9e terug naar beneden moeten afzakken. Als de deuren van de lift open gaan, stappen we letterlijk een andere wereld in. Leonardo DiCaprio wacht ons op en het lijkt alsof hij ons persoonlijk wil begroeten. Verder staan er in deze zaal nog tal van andere beroemdheden die stuk voor stuk levensecht lijken. Als we doorlopen doorkruisen we een zal met allemaal beroemdheden uit de musical- en filmwereld gevolgd door bekenden uit de TV-wereld. Er is een zaal met alle staatshoofden van de afgelopen decennia, sporthelden en ga zo maar door. Allemaal op gesteld in de entourage waarvan we ze kennen en zo levensecht. Nu weet ik wel dat dit is waar MT om bekend staat maar toch. Ze hebben het hier in NY zo mooi gedaan en zo mooi opgesteld dat je gedurende de tijd dat je er bent (wij zijn zo’n anderhalf uur binnen geweest) het idee hebt dat je zelf onderdeel uitmaakt van deze wereld van glitter, glamour en een tikkeltje fantasie. Als we om 17.20u (l.t.) naar buiten lopen zijn we onder de indruk van wat voor moois we gezien hebben. Het stond op mijn lijstje om ooit een keer naar MT te gaan maar dit is zeker en vast een aanrader.

Inmiddels loopt de klok tegen 17.30u (l.t.) en hebben we toch wel wat trek gekregen. Van Rianne hebben we de tip gekregen om eens te gaan eten bij ‘Ellen Stardust’. Ylva leek dit heel leuk en omdat deze trip toch een beetje haar feestje is, besluiten we om er vandaag een kijkje gaan te nemen. Het restaurant ligt n.l. helemaal aan de andere kant van Times Square dan waar we op dat moment zijn en dus besluiten we om (weer) terug te lopen. Rianne had ons ook al gewaarschuwd dat de kans groot is dat er een rij staat met wachtende mensen maar dat het over het algemeen wel snel gaat. En als we er aankomen staat er inderdaad een rij en wat voor eentje. Braaf sluiten we achteraan maar we zien aan Roel dat hij dit echtniet ziet zitten. “We gaan hier toch niet ik weet niet hoelang in de rij staan om te mogen eten. Zullen we het niet morgen opnieuw proberen?. Misschien is het dan minder druk”. Maar ons meisje heeft vandaag haar zinnen hierop gezet en wat ze voor heeft, dat heeft ze nog niet achter en dus blijven we in de rij staan. Roel loopt er een paar keer ongeduldig langs af en komt op een gegeven moment terug met de mededeling dat het ongeveer 45’ wachten is. En dus probeert hij weer om ons over te halen het niet te doen en het morgen te proberen. Maar Ylva houdt voet bij stuk “het valt best mee en kijk de rij komt alweer in beweging”. En dus zwicht papa voor dochterlief en sluit hij mee aan in de rij. Beetje bij beetje schuiven we naar voren en als we bijna vooraan staan, komt één van de waitters naar buiten en begint langs de rij op te lopen en vraagt aan iedereen met hoeveel ze zijn. Als wij zeggen met 3 geeft hij ons een teken en mogen we uit de rij en doorlopen. Dat is nog eens mazzel hebben, maar ondertussen hebben we toch al wel een half uurtje in de rij gestaan.

We stapten binnen en worden meteen overspoeld door kleur, licht en een energie die je bijna kunt aanraken. Het voelt alsof we midden in een Broadway-musical terecht zijn gekomen, maar dan met hamburgers en milkshakes op het menu. De muren hangen vol met oude theaterposters en neonlichten. Een waiter in roze t-shirt brengt ons naar onze plek. We hebben een zitje boven bij het raam. Hier hebben we een mooi overzicht over de zaak en over alles wat er staat te gebeuren. We nemen plaats en nog voordat we onze bestelling hebben kunnen doorgeven, begint een waiter loepzuiver een uitvoering van een musicalnummer te zingen om daarna weer gewoon door te gaan met bestellingen opnemen en eten uit te serveren.

Helemaal afgeleid door wat er allemaal gebeurt duurt het even voordat we weten wat we willen eten. Maar eenmaal onze bestelling gedaan genieten we, ondanks dat het geluid wel een beetje hard staat, met volle teugen.

Ylva en Roel gaan voor Penne Alfredo met kip en ik kies voor de Stardust Nacho’s. En hoewel de zaak helemaal vol zit (er staat buiten nog steeds een rij), wordt het eten snel geserveerd. Het ziet er niet alleen overheerlijk uit, het smaakt ook nog heel lekker. Maar eerlijk gezegd is dit bijna bijzaak. De ene na de andere Starduster (want zo worden de serveerder/serveerster hier genoemd) grijpt de microfoon en zingt alsof hun leven er vanaf hangt; van klassieke Broadway-hits tot verrassend goede popcovers. Ik kijk om me heen en zie toeristen, New Yorkers, gezinnen en stelletjes, allemaal met dezelfde blik: een mengeling van verbazing en pure lol. Het voelt alsof we deel uitmaakten van iets bijzonders, iets dat je alleen hier, in het hart van Manhattan, kunt meemaken. En voor wie nu denkt (want dat dacht ik n.l. ook) “waarom werken die dan hier en gaan die geen zangcarrière ergens beginnen”. Dat gebeurt ook want er zijn al heel wat Stardusters die hier hun carrière zijn begonnen en nu in Broadway producties staan.

En terwijl wij binnen genieten van lekker eten en goed entertainment barst er buiten een noodweer los. Het was gemeld maar het is dan altijd nog de vraag of het ook daadwerkelijk komt. De regen valt met bakken uit de lucht en mensen rennen over en weer om zo min mogelijk nat te worden en te schuilen. De toeristen winkels maken hier dan weer even goed gebruik van want opeens heeft iedereen een paraplu of poncho nodig. Zelf houden we de weerapp even in de gaten en gaan proberen om tussen de bui door terug naar het hotel te gaan. Helaas lukt dit niet helemaal en tikken ook wij een parapluutje op de kop om niet helemaal als een verzopen kat in het hotel aan te komen.

Eenmaal terug op onze kamer wil Roel even gaan sporten en we laten hem. We hebben het allemaal (emotioneel) zwaar. Ylva en ik springen ondertussen onder de douche, kijken een serie en werken het dagboek bij. Als Roel terug is en gedoucht drinken we nog een theetje en overlopen de dag. We hebben weer heel veel mooie en bijzondere dingen gedaan en gezien.

Welterusten, slaap lekker en liefs.

De Maïskolfjes [e-1f33d] xxx …