De laatste dag in New York is aangebroken ...

Vannacht was een onrustige nacht op Time Square. Ik ben een aantal keren wakker geworden door de hoeveelheid aan sirenes en het feit dat wij die kunnen horen bij ons op de kamer wil wat zeggen. Gelukkig hebben ons meisje en Roel redelijk goed er doorheen geslapen. Zij hadden allebei meer last van hun verstopte neus en pijn in de keel. De airco’s en het geregeld switchen van warm naar erg gekoeld, begint zijn tol te eisen.

Tegen 07.40u (l.t.) zijn we alle 3 waker en komt de Konings trein langzaam in beweging. We starten zoals altijd met een ontbijtje en daarna maken we ons klaar voor de dag van vandaag. Vandaag is onze laatste volledige dag hier in NY want morgen vliegen we door naar Sioux Falls, maar we hebben nog valles op de planning.

Als we ons hebben gewassen, aangekleed, ontbeten, opgeruimd en wat telefoontjes hebben gepleegd met België maken we ons klaar voor vertrek. We wandelen als eerste naar de FAQ Schwarz. Zoals ik al eerder vertelde, kun je hier een beer naar geheel eigen invullen laten maken. Roel en ik gaan dit doen voor ons meisje. Roel is zondag niet mee naar binnen geweest en ziet het nu allemaal pas voor de 1ste keer, “oh my God, wat is dit allemaal?. Het is dat het voor ons meisje is anders rende ik weer heel hard naar buiten”. We gaan voor de hond als basis omdat dit aan ons Lio-ke doet denken. Dan zoeken we er kleertjes bij uit die iets zeggen over ons, sportief en stoer. We laten er ook een hartje in stoppen dat klopt en we stoppen er een hartje in met daarin een ingesproken boodschap van Roel en mij. Als ze het dan moeilijk of zwaar heeft dan kan ze daar naar luisteren. Het eindresultaat is echt geweldig. Zelfs Roel moet toegeven dat hij het eerst niet zag zitten en een beetje kinderachtig vond maar nu hij het ziet en hoort toch wel heel leuk vind. “Goed idee Netje”. En Ylva … die is meteen verliefd op haar nieuwe knuffel en is er superblij mee. “Nu heb ik jullie altijd bij mij en als ik het dan zwaar heb, dan kan ik jullie horen. En als ik jullie mis, dan doe ik het zwarte t-shirtje aan en stuur ik jullie een foto, dan weten jullie dat ik het moeilijk heb”. Ik ben blij dat we het gedaan hebben en zo zie je maar dat een knuffel, hoe oud iemand ook is, altijd iemand blij maakt.

Vanuit FQA Schwarz lopen we terug richting Times Square en wel naar het opstappunt van de Big Bus. We willen vandaag n.l. nog een keer de rode route doen omdat we gisteren ergens voorbij gekomen zijn, waar we vandaag graag willen uitstappen. Maar voordat we opstappen halen we eerst nog even bij Starbucks een lekker bakkie en voor Ylva een Strawberry frappachino (die trouwens ook heel lekker is).

De bus staat al klaar en we kunnen meteen instappen. Deze keer zijn we niet de eerste maar we kunnen wel weer op dezelfde plek gaan zitten als gisteren. Als we vertrekken begint het een beetje te regenen, maar gelukkig niet zo erg als gisterenavond en het is ook weer snel voorbij. Het leuke (want we doen dat wel vaker) van een route 2x doen, is dat je de 2e keer weer andere dingen ziet dan de eerste keer. Zo zien we vandaag o.a. dat er veel meer bedrijvigheid en straatverkoop is in Chinatown t.o.v. gisteren. Was het er gisteren enigszins uitgestorven , is er vandaag leven in de brouwerij.

Als we bij halte ‘Hudson River Park’ komen, stappen we uit. Toen we gisteren er voorbij kwamen trokdit onze aandacht en we willen hier vandaag eens wat uitgebreider gaan kijken. Maar voordat we naar binnen gaan bij ‘Pier 57’ , gaan we eerst een kijkje nemen bij het kleine eilandje dat naast Pier 57 ligt; ook wel ‘Little Island’ genoemd. Little Island is een kunstmatig aangelegd stukje groen, gedragen door witte betonnen tulpen die uit het water lijken te groeien. Via de sierlijke loopbrug stappen we het eiland op. Het lijkt wel een tuin die boven het water zweeft. De paden kronkelen omhoog langs kleurige bloemen, siergrassen en bomen. Op elk hoger punt wacht een nieuw uitzicht: in het oosten de skyline van Manhattan, in het westen het glinsterende water van de Hudson, en in de verte zie je het Jersey City Waterfront. Er bevindt zich zelfs een amfitheater waar met grote regelmaat optredens worden gegeven. Op weg naar beneden (lees: terug richting de uitgang) help ik nog een groepje collega’s die proberen een groepsfoto te maken. Ze wilden dit doen met de zelfontspanner maar natuurlijk ging dit veel makkelijker en ze waren heel blij met het resultaat.

Na onze wandeling over ‘Little Island’ lopen we door naar ‘Pier 57’. Pier 57 is gebouwd in 1950 als een, voor die tijd, innovatieve ‘drijvende pier’ waarvan de constructie rust op enorme holle betonnen caissons in plaats van op palen. De oorspronkelijk functie was die van terminal voor cruiseboten van de Grace Line. Nadat het een tijdje leeg heeft gelegen, heeft men het volledig gerenoveerd en maakt het nu deel uit van het ‘Hudson River Park. Eenmaal binnen doet het ons denken aan ‘Fort Isabelle’ in Vught of aan de ‘Public Market’ in Vancouver. Overal zijn er eetkraampjes van lokale chef-koks en eromheen zijn er zitgelegenheden waar je al het lekkers rustig kunt opeten met mooi zicht over de Hudson rivier. Omdat we vanmiddag nog niet gegeten hebben, zoeken we ons zelf ook iets lekkers uit waarvan we vervolgens in alle rust genieten. Als het ons heeft gesmaakt doen we nog een rondje, gewoon omdat het er zo gezellig is en lopen dan terug naar de opstapplaats van de Big Bus.

Het duurt een hele tijd voordat de bus komt en in de tussentijd raken we aan de babbel met een 2-tal oudere dames die ons precies weten te vertellen hoe lang het nog duurt voordat de bus er is. Als we vragen hoe ze dat weten, zeggen ze heel trots “there is a app”. “Ahhh een app” dat wisten we niet en blijkbaar kun je daarop precies zien hoelang het nog duurt voordat de bus er is. Zo zie je maar weer dat zolang je vingers niet even lang zijn, je kunt leren. In de verte zien we de bus komen en het is er niet 1 maar 2. De eerste bus blijkt helemaal vol te zitten en omdat er niemand wil uitstappen, rijdt deze door. In de 2e bus is het niet minder druk maar er zijn nog enkele plekken. Helaas in 1e instantie wel beneden en binnen maar bij de volgende halte lost ook dit zich op. Er stapt daar een groepje mensen uit en dan kunnen wij ons naar boven begeven.

Het is rond 15.00u (l.t.) als we terug Times Square opdraaien en bij de eindhalte aankomen. We bedanken de chauffeur van dienst, die vandaag een stuk minder goed reed als die van gisteren, en verlaten de bus. We willen nog een paar postkaarten kopen om te versturen en dus gaan Ylva en ik een souvenirwinkel binnen; Roel wacht buiten want die vind dat maar “kraom”. We kijken er wat op ons gemakje rond en als dekaarten zijn gekocht, kan de jacht op postzegels beginnen. Eigenlijk is het ongelooflijk, al die zaken verkopen kaarten maar postzegels “ho maar” Ik wordt van hot naar her gestuurd maar uiteindelijk kom ik bij een kraampje uit die er zou moeten hebben. Ik vraag “do you have stamps?” En de man die in het volledig zit ingebouwd in zijn kraam zegt “yes, for Europ?”. “Yes for Europ”. “Okay that’s $3,00 each”. $3,00 ??? . Ik weet niet wat ik hoor. De postzegels zijn 2x zo duur als de kaart zelf. Met deze prijzen is het niet raar dat er bijna geen kaarten meer worden gestuurd. Maar ja, het is voor een goed doel zullen we maar zeggen en dan hebben we dat er graag voor over.

Kaarten en postzegels, check. Maar Ylva en ik willen ook nog een t-shirt voor Roel gaan kopen en dus lopen we in de richten van de Ralph L winkel. “Waar gaan jullie nu nog weer heen?.” “We willen graag een t-shirt voor u gaan kopen”. “Papa hoeft geen t-shirt, papa heeft t-shirts genoeg”. “Nee dat heeft u niet, of toch geen leuke dus kom nu maar mee”. En dan gaat het zoals het altijd gaat, hij hoeft er in 1ste instantie geen en als dan puntje bij paaltje komt vind hij er verschillende leuk en lopen we dus uiteindelijk met 3 t-shirts de winkel uit. “Zo kunnen we nu een ijsje gaan eten?. “Ja, jullie kunnen een ijsje gaan eten maar ik wil graag iets voor jullie gaan kopen”. “Iets voor ons gaan kopen?”. “Ja, ik vind de beer die jullie voor mij hebben zo leuk dat ik er ook eentje voor jullie wil kopen”. “Maar dat hoeft toch niet lieverd, dat kost veel teveel en bovendien moeten we daar dan ook nog mee slepen (de laatste woorden zijn van Roel)”. “Ja maar ik wil dat graag en jullie hebben al zoveel voor mij gedaan. En dan is het een kado voor jullie samen en dan ben ik altijd bij jullie en als jullie mij dan missen dan kunnen jullie naar mij luisteren”. “Okay, als jij dat wil dan mag je dat doen”. En dus lopen we samen met ons meisje weer richting de Rockefeller Tower waar FAQ Schwarz gelegen is. We mogen niet mee naar binnen omdat het een verassing moet blijven welke ze kiest (maar ik heb wel een vermoeden) en dus gaan wij op jacht naar een ijsje voor Roel. Als we eindelijk dan een winkel gevonden hebben, ook nog wel Ben en Jerry’s ijs, bestelt hij zich een frappachino!.

We zoeken ons een leuk plekje uit om te zitten op het pleintje voor de Rockefeller Tower en wachten totdat ons meisje terug de winkel uitkomt. Op een gegeven moment zien we haar komen met een glimlach van oor tot oor. Als ze de beer uit de tas pakt is ze helemaal trots en dat mag ook want hij is echt geweldig. Helemaal hoe zij is met een jeans jackje, hakken schoentjes en een kroontje. En natuurlijk met een heel lief ingesproken berichtje. We zijn meteen verkocht. “Hij heeft mij een rib uit mijn lijf gekost, maar jullie zijn het waard en ik vind hem zelf ook echt heel leuk geworden”. Leuk is hij zeker!.

Het is inmiddels 17.15u (l.t.) en omdat we nogal bepakt en bezakt zijn, besluiten we om richting ons hotel te lopen en de spulletjes even naar de kamer te brengen. Als we op de kamer aankomen merken we dat we alle 3 een inzinking krijgen en het liefst een tukkie zouden willen gaan doen. Maar als we dat doen, dan staan we niet meer op en we moeten nog eten. We ruimen de spullen dan ook op, genieten van onze nieuwe aanwinsten en gaan dan toch terug op pad.

Ylva wil graag nog een keer naar het Braynt Park. Zo vond het daar deze week zo gezellig en wij ook. En dus gaan we die kant uit. Omdat het een echte verzamelplek is en de meeste mensen klaar zijn met werken, is het er gezellig druk. We zoeken ons een leuk plekje uit en gaan op ons gemakje wat om ons heen kijken, onthaasten, genieten van wat we allemaal zien en evalueren wat we de 3 minder leuke en de 3 leukste dingen van deze reis vonden.

Al de hele week zijn we kijken we ons de ogen uit als we mensen met een gigantisch grote pizza doos voorbij zien komen. “Dat is toch wel eigenlijk supergaaf”, en dus besluiten we om vandaag eens typisch Amerikaans te doen en ook te gaan voor pizza. Omdat we niet precies weten waar we deze kunnen krijgen, gaat Roel met Ylva op jacht en blijf ik lekker in het park achter om onze tafel, stoelen en spullen te bewaken en ondertussen te genieten van alles wat er om mij heen gebeurt. Er worden in dit parkje ook readings gegeven en blijkbaar zie ik er zo zen uit dat er opeens een man naar mij toe komen en vraagt “are you the one from the readings?”. Nee, ik ben maar een gewone toerist en niet iemand die readings geeft. Het moet niet gekker worden.

En dan opeens komt daar een joekel van een doos aanlopen met daarachter Ylva en Roel. Het is ze gelukt, ze hebben een reuze pizza gevonden. Schitterend!. Echt zoals ze dat hier doen, gaan wij dat nu ook doen … lekker zittend in het park genietend van de pizza en even alles en iedereen om ons heen vergeten. We merken ondertussen wel dat ook wij weer een inspiratie zijn vaor anderen. We zien meerdere gezinnen die voorbij komen naar onze pizza kijken en wijzen. De pizza is zo groot (50x500 dat we er met z’ n 3tjes van eten en het nog teveel is; we krijgen hem niet op. Roel wil de doosmet wat over isweggooien, maar dat gaan we niet doen met zoveel zwervers in de stad. “Jij bent knettergek”. Laat mij dan maar knettergek zijn, maar dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen en vind ik zonde en dus neem ik de doos als we weggaan mee. Daar loop ik dan met een joekel van een doos, iedereen die naar mij kijkt en zich afvraagt wat ik met zo’n grote pizza ga doen en Ylva die 10m voor mij loopt en Roel 20m achter mij omdat ze niet met mij gezien willen worden. En komen we normaal op iedere hoek van de straat een zwerver tegen, nu natuurlijk niet. “Man gooi die doos toch weg, je blijft daar toch niet mee lopen. Jawel dat blijf ik wel totdat ik een zwever ben tegengekomen”. Eenmaal terug op Time Square heb ik geluk. Nou ja geluk … de 1ste zwever die ik tegen kom die wil hem niet hebben, niet zijn smaak. Nou ja zeg. De 2e kijkt er eens naar maar wil liever geld. Loop ik nu serieus met 2 stukken pizza te leuren in een giga doos?. Dan zie we zwerver nr.3, zou 3x dan scheepsrecht zijn?. Ja dat is het want deze neemt het aan en begint er vol overgave aan te eten. Doel bereikt en geen eten verspild.

Omdat het de laatste avond is, willen we nog 1x genietenvan alles wat er op Time Square te beleven en te zien is. We zijn de afgelopen dagen nog niet op de rode trap gaan zitten en doen dit nu bij wijze van afscheid. We nemen bovenaan de trap plaats en hebben een prachtig uitzicht over TS, de gebeurtenissen en neon reclames. We vermaken ons met wat we allemaal zien en welke poses er allemaal worden aangenomen om maar die ene juiste foto te maken. Ook verzinken we alle 3 even in gedachten en laten de afgelopen week aan ons voorbij komen. Als we dreigen in slaap te vallen, is het tijd om op te staan. We maken nog een laatste rondje, wandelen langs bij Ellen Stardust om te kijken of er vandaag ook een rij staat, en die staat er en zelfs een stuk langer als gisteren, en lopen daarna rustig richting het hotel. Roel heeft nog zin in een Corona Biertjes en dus gaan we dat nog even halen voor hem.

Terug op de kamer, geniet Roel van zijn biertje, vult Ylva voor de zoveelste keer deze week lijsten in voor school en kijkt een filmpje en spring ik onder de douche. De andere twee volgen weldra. Daarna drinken we nog een theetje en dan vallen langzaam de ogen dicht. Onze laatste nacht hier in NY is aangebroken.

Welterusten en slaap wel!.

De Maïskolfjes [e-1f33d] xxx …