Bye Bye New York ....

Bye bye New York … op naar Sioux Falls

Helaas was ik vannacht alweer om 04.40u (l.t.) wakker; ik begin er langzaam moedeloos van te worden. Al zoveel maanden, weken en dagen zo weinig slapen, maar gelukkig slapen ons meisje en Roel wel gewoon door ondanks hun verkoudheid. Blijkbaar ben ik nadien toch nog in slaap gevallen want om 07.55u (l.t.) schrik ik wakker uit een gekke droom. Rechts naast mij slaapt Roel nog steeds maar als ik naar links kijk ligt Ylva al naar buiten te staren en op haar gsm te tokkelen. Als wij beginnen te kletsen is Roel ook snel wakker. We oeieren nog wat na en rond 08.15u (l.t.) komen we in actie.

Nadat we ons gewassen en aangekleed hebben, besluiten we om eerst te gaan ontbijten alvorens met de koffers aan de gang te gaan. Het ontbijt bestaat vandaag uit kliekjes van hetgeen nog over is van de afgelopen dagen. Maar het is nog voldoende om de 1ste honger te stillen. Als we klaar zijn ruimen we alles op, gooien weg wat weggegooid kan worden en facetimen nog even met Bomma. Die verteld ons dat het nog steeds heel warm is bij ons thuis, dat Lio-ke het goed doet maar dat hij alleen heel ondeugend is in de auto en dat ze met Leon [e-38] Jetje heeft gebeld om de overdracht te bespreken. “Maar wieer höb ich gein nieuts. Nou me dunkt”. We spreken met haar af dat we haar straks een berichtje sturen als we er zijn omdat het dan bij haar midden in de nacht is en hangen op.

Maar dan, dan begint het hoofdstuk koffers inpakken. Roel laat dit proces los.En terwijl Roel rustig op de bank plaatsneemt, beginnen Ylva en ik aan het inpakken van de koffers. We beginnen met die van Ylva omdat de op de heenreis precies op het gewicht was en we daar dus niks extra’s meer kunnen induwen. Als alles erin zit betekent het dat alles wat er dan nog op het bed ligt in de koffer van mij en Roelmoet. “Wat een zooi, dit gaat er echt niet in passen. Jij ging je er toch niet mee bemoeien”. Ik begin met stapelen en pakken, de tasje die we voor deze reis hebben gekocht zijn nog steeds ideaal en zorgen voor een ‘vacuüm effect’, maar de doos van de nieuw gekochte laptop van Ylva lijkt roet in het eten gaan te gooien. Want al zaten we op de heenweg onder het gewicht, het koffer lag wel helemaal vol. En nu met deze doos erbij, die toch wel 1/3 van één kant inneemt, wordt het dus een ander verhaal. “Ik zou die doos hier laten. Nee, we laten die doos niet hier. We hebben van alle onze computers nog de doos dus deze nemen we ook mee. Dan ben ik benieuwd hoe je dit gaat lukken. Maar ik ben een meester in stapelen en na tig keer heen en weer met spullen omdat ik natuurlijk ook het gewicht in de gaten moet houden, zit alles erin wat erin moet zitten. Nu kijken of ze ook nog dichtgaan. Ook dat lukt maar Roel moet wel bij beide koffers zijn gewicht in de strijd gooien, maar dicht is dicht. Als Roel de koffers van het bed tilt denkt hij dat het erom zal hangen. Omdat ik nu geen zin heb ik discussie spreken we af dat we ze op de luchthaven vooraf zullen wegen en als er dan toch iets uit moet, ik dat wel zal regelen.

Rond 10.45u zijn we klaar en omdat we nog ruim anderhalf uur hebben voordat we moeten vertrekken, besluiten we nog een keer terug te gaan naar Brayant Park om daar een laatste bakkie met een lekkere wafel te doen en een laatste keer te genieten van de Stadse rust. In een papieren zak hebben we de afgelopen week de flesje en blikjes bewaard die we hebben gedronken. In het begin als afvalscheiding totdat we erachter kwamen (doordat we zwevers in prullenbakken zagen zoeken en vaak met grote zakken vol flesjes zagen lopen) dat er statiegeld op zit. Met deze tas gaan we iemand blij maken.

Net zoals gisteren met de pizza komen we nu natuurlijk niemand tegen die ik de zak kan geven. Maar ik geef niet op. Als we vlak bij Bryant Park zijn zie ik een zwerver die de prullenbak aan het inspecteren is. Ik loop naar hem toe en geef hem de zak. Hij kijkt erin en is helemaal happy, en ik ook want ik heb een goede daad gedaan.

In Bryan Park zoekt Ylva een mooie plekje uit terwijl Roel een bakkie besteld en ik ‘a real Belgium Waffle’. We genieten nog een laatste keer van al het lekkers, deze mooie plek waar we even konden onthaasten en van NY.

Om 11.45u (l.t.) nemen we afscheid van ‘ons’ parkje en lopen terug naar het hotel. Daar checken we nog een laatste keer onze kamer en alle kastjes en laadjes. Trekken de bedden af, gooien alle lakens en handdoeken op een hoop en dan zijn we klaar voor vertrek. “Dag kamertje, bedankt voor the beautiful vieuw en leuke week.. Tot ooit weer”.We bedanken housekeeping, die al bezig zijn op onze gang, en nemen voor de laatste keer de lift van de 25ste naar beneden.

Het volgende wat we nu moeten doen, is een Uber bestellen die ons van het hotel naar ‘Airport La Guardia’ brengt. Appeltje - eitje want we hebben inmiddels ervaring met Uber. We zoeken ons een taxi uit en gaan over tot het boekingsproces. Als ik op betalen druk krijg ik de melding dat dit niet kan omdat de creditcard geen toestemming geeft. “Shit … dat komt natuurlijk omdat deze voor online betalingen geblokt is. Maar dan kunnen we die van mij ook niet gebruiken ….want die is ook geblokt. Inderdaad die kunnen we ook niet gebruiken en Pay Pal ook niet. We hebben dus een uitdaging”. Ik loop naar de receptie en leg de situatie uit, zij kunnen ook niet helpen maar verwijzen me door naar de bellboy die misschien een taxi kan regelen. Ik loop naar deze toe en leg hem de situatie uit. Hij staat mij heel vriendelijk te woord en zegt “no problem ….we gonna fix this”. En hij laat mij vervolgens hun taxilijst zien ….en wat schets mijn verbazing, de taxi nemen is nog net ietsjes goedkoper (voor zover je van goedkoop mag spreken) dan de Uber én we kunnen contant betalen. “Perfect!.” En dus regelt de bellboy dat de taxi over enkele minuutjes komt voorrijden.

We hoeven nog geen 5’ te wachten of een grote zwarte bolide komt voorrijden en er stapt een hele kleine dame uit; zij blijkt onze taxi-driver te zijn. Onze spullen worden in de taxi geladen en dan is het echt tijd om te gaan. In het centrum is het nog druk en nog even kunnen we genieten van het getoeter en gefoeter maar hoe verder we van NYC vandaan rijden, hoe rustiger het wordt. Onze drive-ster is ook rustig, ze zegt geen woord en is alleen maar druk aan het whatsappen met iemand. Het is een aangename rit n niet zo kamikaze als op de heenweg. Nee deze dame houdt zich keurig aan de regels, zet ons netjes bij terminal B af en helpt zelfs om de koffers mee uit te laden. Ze wenst ons “a save flight” en weg is ze.

Als we Airport La Guardia binnen stappen, worden we overvallen door een oase van rust. Geen gejaagde mensen die hun vlucht moeten halen, geen drukte van belang, nee het is er gewoon rustig en het valt ons op dat het ook niet zo groot is, althans terminal B toch niet.

Als 1ste gaan we op zoek naar een weegschaal want voordat we gaan inchecken willen we zeker zijn dat we geen overgewicht hebben. Als we deze gevonden hebben wordt het spannend. “Nou ik ben benieuwd. Ik ook”. Maar mijn gevoel voor gewicht heeft me niet in de steek gelaten en alle 3 zijn ze onder de 50lb oftewel 23kg. “Nou Netje goed gedaan, dat had ik niet gedacht”. Horde 1 is genomen.

Door naar horde 2: het inchecken. Normaal gezien kan hier weinig misgaan maar we zien dat we onze koffers zelf moeten inchecken. Dit lukt ons niet met mijn paspoort en krijgen steeds de melding dat er voor ons geen vlucht gevonden is. Een vriendelijke, we weten niet of het nu een jongen of meisje was, assistent helpt ons met zoeken en het uitprinten van de labels. Horde 2 is ook genomen.

Door naar horde nr.3: het bevestigen van de labels en afgeven van de koffers. Hier kan niks meer misgaan, zou je denken. Nog een laatste gewicht check en ook dat is in orde. Onze koffers staan bijna op de band als de dame bij de check-in balie nog 1x alles (lees: onze paspoorten en boarding passes) controleert en vraagt “who is Dautzemberg Johanna?. I am. Than you have a wrong ticket. A wrong ticket?”. Wat blijkt mijn voor- en n achternaam zijn omgedraaid op de ticket en dat mag niet. Ze doet in het begin een beetje gewichtig moeilijk en geeft aan dat ik zo niet mee mag doen n dat zijn geen aanpassingen aan de tickets mogen doen. Ondertussen is Roel alvast in de papieren een noodnummer van het reisbureau aan het zoeken. Voor het geval dat ….Vooruitdenken…..De dame blijft echter op haar computer “hengsten” en zeggen dat ze niks mag aanpassen. Ze vraagt wie dit geboekt heeft en we geven aan “an agency” en op dat moment lijkt ze wat te ontdooien. Denk dat ze dacht: “die mensen kunnen er zelf niks aan doen”. Ondertussen blijft ze op haar computer bezig en na verloop van tijd draaien er 2, aangepaste tickets uit. “Dankjewel bescherm engelen” want ik zag het al gebeuren, ons meisje en Roel die konden gaan en ik die eerst nieuwe tickets moest gaan regelen. Maar eind goed, al goed en horde 3 is ook genomen.

Blijft enkel nog horde 4 over: de douane. Dit valt gelukkig mee, het is niet druk en gaat allemaal heel vlot. Toch wordt onze tas eruit gepikt en gecontroleerd. De douané haalt het potje jam dat we hadden meegenomen eruit en kijkt ernaar alsof hij water ziet branden. Als we zeggen dat het “marmelade” is, zegt hij dat dat niet mag en onder “liquids” valt. Dat wisten we niet anders hadden. We het niet meegenomen en aan een zwerver gegeven. Maar ook horde 4 is een feit.

Eindelijk kunnen we op weg naar onze gate. En pas nu ontdekken we hoe groot dit vliegveld is. We wandelen zeker 20’ alvorens we bij onze gate aankomen. Hier kunnen we nog niet boarden en dus nemen we plaats op de stoeltjes. Het is inmiddels 15.15u (l.t) en dus tijd voor een bakkie. “Ylva en ik zullen wel wat gaan halen, dan kunnen we ook nog even bij de winkeltjes kijken. Bij één van de winkeltjes zien we een hele mooie drinkfles die me aan Marc (de pas overledenbroer van een vriendin/ collega coach laat denken). We contacten even en ik neem ze voor haar mee. Snel nog even naar Starbucks want anders heeft Roel nog zijn bakkie niet. Precies op tijd zijn we terug want om 15.45u (l.t.) begint het boarden.

Het boarden wordt geregeld door een steward die zijn taak heel serieus neemt. Groep voor groep mag iedereen naar binnen en omdat Ylva in groep 3 zit en wij in 4 proberen we met haar naar binnen te piepen, maar we worden teruggestuurd.

Om 16.25u zit iedereen in het vliegtuig en zijn we “ready for take off”, als de piloot omroept dat het heel druk s en dat we achteraan moeten aanschuiven om te kunnen vertrekken. Uiteindelijk gaan we pas om 17.25u(l.t.) de lucht in. Gelukkig is het een rustige vlucht zonder al teveel turbulentie.

Om 18.07u (l.t.) landen we uiteindelijk op ‘O-haro. Airport’. En voor wie nu denkt “dan hebben jullie maar 42’ gevlogen” die heeft het mis want er is onder nog een uur bijgekomen. Vanaf nu is het tijdverschil met thuis 7u.

Eenmaal geland hopen we er bijna te zijn, maar ook nu is het weer heel erg druk en staat er een file om te mogen taxiën naar de gate. Sterker nog onze gate is nog bezet en dus moeten we weer ‘even’ wachten. Dit even wordt uiteindelijk ruim een uur alvorens we naar de gate worden gebracht. Voor ons maakt dit, buiten dat we dood gaan van de hitte in het vliegtuig, niet veel uit. Wij hebben genoeg tijd voordat onze volgende vlucht vertrekt, al wordt dit ook steeds minder. Maar er zijn mensen in het vliegtuig die door dit wachten zich moeten gaan haasten om hun volgende vlucht te halen of zelfs gaan missen. De piloot verzoekt dan ook aan iedereen omdeze mensen als 1ste te laten uitstappen. Drie keer raden of dit ook gebeurt als we uiteindelijk om 19.10u(l.t.) aan de slurf worden gehangen.

Op papier hebben we nu nog ‘maar’ anderhalf uur voordat we weer moeten boarden en dus wil Roel eerst naar de gate lopen waar we moeten zijn, alvorens we ook maar iets anders mogen doen. Dat is verstandig van mijn ventje want de luchthaven hier in Chicago is gigantisch. Een groot gedeelte is ondergronds en beter geregeld en aangegeven dan de ondergrondse in NY. We zijn bijna 25’ onderweg voordat we bij onze gate zijn. We zoeken ons een plekje en Roel en Ylva gaan op zoek naar iets te eten want we moeten wel nog eten.

Om 20.25u (l.t.) begint dan het boarden voor de vlucht naar Sioux Falls. Dit verloopt vlot en als we uiteindelijk in het vliegtuig zitten begint ons meisje toch wel wat onrustig te worden. Ze beseft zich dat we nu op weg gaan naar haar nieuwe ‘thuis’ voor de komende 4 jaar als alles goed gaat.

Het vertrek staat gepland om 21.05u (l.t) maar de gezagvoerder laat weten dat we nog even wachten op passagiers die deze vlucht nog moeten halen aangezien dit de laatste vlucht die kant uit is. Vervolgens laat ze ons weten dat het stormachtig is onderweg, we turbulentie zullen krijgen en dat ze via een andere route gaat aanvliegen. En dan begint weeral het wachten, wachten, wachten en aanschuiven in een veel te heet vliegtuig. We worden er zelfs onpasselijk van. Uiteindelijk gaan we om 21.50u (l.t.) de lucht in ….“Thank God” ….want we zijn zowat geroosterd.

Om 23.01 (l.t.) landen we dan eindelijk, na een zeer turbulente vlucht op Sioux Falls Regional Airport. Alleen landen wil nog niet zeggen dat we er dan al zijn, dat hebben we vandaag wel geleerd. Maar gelukkig valt het hier mee en gaat het allemaal wat sneller dan in Chicago. We krijgen al vrij snel van onze vrouwelijke piloot te horen dat ze ons bedankt voor de vlucht , een aangenaam verblijf werst en dat we mogen uitstappen. En wat er dan gebeurt, dat hebben we nog nooit eerder meegemaakt maar het wel al heel vaak met elkaar over gehad. Zonder dat er ook maar iemand iets over zegt of opdracht toe geeft, begint iedereen rij voor rij uit te stappen. Er is wel een militair die van achter uit het vliegtuig naar voren snelt, maar die wordt door iedereen een beetje raar aangekeken met een blik van ‘wat doe jij nou’. Nee, rij voor rij mag iedereen z’n spullen pakken en weglopen zonder dat er ook maar iemand iets van zegt of er gedrang komt. Dit was zo’n gekke gewaarwording maar zo fijn want dan gaat het allemaal veel sneller en voel je je ook niet opgejaagd. Zalig!.

Gezien het tijdstip is het al donker en zien doen we dus niet veel meer. Maar als we het vliegtuig uitstappen is het eerste wat ons opvalt de klamheid en hoge luchtvochtigheid. De aankomsthal is niet groot of toch niet wat we gewend zijn, maar je hebt meteen het gevoel alsof je op de ‘boerenbuiten’ bent. Alles is heel knus en koozie. Het duurt even voordat onze koffers komen en het blijft ook altijd spannend óf ze komen als je meerdere vluchten hebt op een dag, maar gelukkig zien we ze op een gegeven moment van de band af naar beneden rollen. “Pffff” want Ylva maakte zich al zorgen en eerlijk gezegd zijn we ook zo moe. Het missen van een koffer konden we er niet bij hebben. Als we onze koffers verzameld hebben, lopen we naar de balie voor onze huurauto. De balie waar wij ons moeten melden blijkt al gesloten, lekker dan. Gelukkig staat er wel een bordje dat we ons bij een andere balie en andere firma mogen melden. Alleen dat geld voor iedereen die nog een huurauto moet ophalen, want er is nog maar slechts 1 balie open. En dus gaan we doen wat we vandaag al heel vaak hebben gedaan: wachten totdat we aan de beurt zijn.

Eenmaal aan de beurt worden we door een enthousiaste dame, die blijkbaar minder moe is dan wij, geholpen. Zij stelt ons wat vragen, informeert naar onze rijbewijzen en accordeert onze credit card. En dan, dan mogen we kiezen welke auto we willen. Ze heeft er 3 in de aanbieding voor ons: een kleine, een middelmatige en een grote. “Doe de grote dan maar want we moeten ook nog gaan verhuizen”. Op dat moment hebben we geen idee wat zij met groot bedoeld maar dat zien we dan wel als we buiten zijn. Zelf maken we ons al een voorstelling van zo’n grote pick-up. Dit ballonnetje wordt snel doorgeprikt als we buitenkomen en op zoek gaan naar onze auto, die we uiteindelijk vinden door gewoon op de sleutels te drukken. Onze bolide voor de komende dagen blijkt een witte, nog vrij nieuwe (want dat ruik je aan de bekleding) Hyundai Tucs te zijn. Maar heel eerlijk maakt het ons voor dit moment niet uit welke auto het is, we zijn doodop en willen naar het hotel en slapen.

We laden onze koffers en andere tassen in, wat overigens makkelijk gaat dus de auto is echt wel groot genoeg. Ik kruip achter het stuur, wat Roel wat minder vind maar hij is nu eenmaal een betere navigator. Roel zoekt even uit waar we naartoe moeten en we zijn vertrokken. Het is, en al helemaal in vergelijking met NY, heel rustig onderweg en bij alles wat we kunnen zien, zitten we hier inderdaad op de boerenbuiten. Na zo’n 10’ rijden bereiken we ons hotel, het ‘Country Inn Suites by Radisson Sioux Falls’. We moeten even zoeken voor een parkeerplekje want het staat er goed vol. Als we het hotel binnentreden worden we warm welkom geheten (echt niet dus) door de receptionist van dienst. Hij vraagt ons naar onze voucher en voor de rest komt er geen stom woord uit. Nu snap ik dat hij baalt dat we zo laat aankomen en hij daardoor wellicht langer is moeten opblijven, maar wij zijn ook moe en proberen ook nog vriendelijk te zijn.

Onze kamer is op de 2e verdieping en als we in de lift staan, zijn we er al voordat we er erg in hebben. Logisch natuurlijk maar we zitten nog in de flow van NY waar we naar de 25ste moesten. Aangekomen bij onze kamer werken de pasjes niet. Hoe ik het ook probeer, “het zal toch niet dat we nu weer helemaal naar beneden moeten naar die vriendelijke man”. Gelukkig is dit niet het geval, we hebben ze er gewoon verkeerd om ingestoken… duhhh. Als we de deur open doen weten we niet wat we zien. In vergelijking met wat we gewend zijn de afgelopen week is dit een balzaal. We hebben een ruime kamer met 2 hele grote bedden die ons toelachen. “Deze kamer is 2x die van NY”. Het plan was om de koffers neer te zetten en dan meteen het bed in te duiken en morgen dan wel weer verder te zien. Maar dat gaan we toch maar niet doen. We ruimen ze eerst even uit en op, drinken nog een theetje, bellen nog even met Bomma (want inmiddels is het bij haar 07.45u) om te zeggen dat we veilig zijn aangekomen en duiken dan stik, maar dan ook stikkalot ons bed in.

Wat een dag, we zijn de klokrond onderweg geweest. Nu slapen en dan vanaf morgen op verkenning en ontdekking waar het nieuwe avontuur van ons meisje gaat beginnen.

Welterusten en slaap wel!.

Liefs de Maïskolfjes [e-1f33d] xxx…