De eerste kennismaking met Augustana University ..

We hebben vannacht, nadat we gisterenavond laat of beter gezegd vanmorgen vroeg in bed zijn gekomen, alle 3 goed en aan 1 stuk door geslapen. Roel wordt als 1e wakker en al snel volgen Ylva en ikzelf. Kijkend op de klok lijkt het alsof we een gat in de dag hebben geslapen, het is immers al 08.30u (l.t.), maar uiteindelijk was het toch maar een nachtje van 7 uurtjes. Als we de gordijnen openen zien we dat we deze keer echt ‘a beautiful vieuw’ hebben en zien we ook meteen een beetje van de omgeving waarbij ons meteen opvalt dat het hier een stuk rustiger is als waar we vandaan komen.

Nadat we ons gewassen en aangekleed hebben, gaan we naar beneden voor het ontbijt. De ontbijtzaal is klein en knus dat hadden we gisteravond al snel gezien, maar als we binnenkomen hebben we even het idee dat we verkeerd zijn. Er zit n.l een hele groep bejaarden gezellig te keuvelen en dat in combinatie met de entourage doet ons even denken dat we in een bejaardenhuis terecht zijn gekomen. We zoeken ons een plekje en als we nog niet goed en wel zitten, komt de ‘cheffin ontbijt’ (ook hoog bejaard) naar ons toe om uit te leggen hoe alles werkt. Alsof dat zo ingewikkeld is als het assortiment heel beperkt is waaruit gekozen kan worden. Daarna neemt ze weer plaats op haar krukje en houdt ze alles als een havik in de gaten. En als er iemand nieuw binnenkomt of je staat even te kijken omdat je toch twijfelt over wat te kiezen, staat ze meteen naast je en voorziet je van (ongevraagd) advies of uitleg. Verder valt het ons op dat hier een heel ander slag mensen is dan in NY en we vinden het soms moeilijk om te beoordelen of het nu toeristen zijn of mensen die hier voor hun werk verblijven. Ook zien we koppeltjes waarvan we denken “hoe hebben die elkaar gevonden” en komt ons meisje voor zichzelf tot de conclusie dat er nog hoop voor haar is.

Na het ontbijt gaan we terug naar onze kamer en merken we dat we eigenlijk alweer moe zijn. We besluiten dan ook om terug op bed te gaan liggen en kijken wat er gebeurt. Vallen we terug in slaap dan is dat prima en vallen we niet terug in slaap dan staan we op en gaan we op pad. Het 1ste is het geval, we vallen alle 3 weer als een blok in slaap en het is na 12.00u (l.t.) als we terug wakker schieten. “Ow … we waren precies heel moe als we nog zolang hebben geslapen”. Gelukkig hebben we vandaag geen strak programma en dus hoeven we ons niet schuldig te voelen. Nog steeds niet helemaal fit / uitgeslapen besluiten we toch dat het tijd is om op te staan want anders liggen we, als we niet uitkijken de hele dag in bed. En dat kan ook weer niet want om 15.00U (l.t.) wordt Ylva voor de 1e keer op de universiteit verwacht en voor de tijd willen we toch al een beetje van de omgeving hebben verkend.

Het is uiteindelijk 13.20u (l.t.) als we in de auto stappen en op verkenning gaan in en rond Sioux Falls. Al snel trekken we de conclusie dat het hier veel weg heeft van ons geliefde Dilsen. Het is rustig en de omgeving komt “liefelijk” op ons over. We kiezen ervoor om de ring te nemen. Eerst rijden we oostelijk via 10th street, om vervolgens zuidelijk te rijden via Cliff Avenues, dan via 33th West, dan even south via de 115 om vervolgens via 37th street naar het ‘Mall District’ te rijden. Deze rit geeft ons een duidelijk beeld van Sioux Falls en de eerste indrukken zijn goed. Er hangt, zoals in de reisgidsen omschreven wordt, een relaxte sfeer en het gaat hier allemaal gewoonweg iets langzamer.Je voelt je echt op de boerenbuiten.

Vanuit het Mall district rijden we richting de Augustana University. Onderweg stoppen we nog even voor een bakkie en iets lekkers bij ‘Baggle Boy”. Een lokaal tentje vlak bij de Universiteit waar ze heerlijk versgebakken baggles met beleg verkopen. Maar we hebben geen honger, alleen maar lekkere honger en dus gaan we voor 2 heerlijke muffins met carotcake smaak en een andere plaatselijke delicatesse die lijkt op een kersenflap.

Als hetons heeft gesmaakt, stappen we terug in de auto en rijden we het laatste stukje richting de Universiteit. En op dat moment komen bij ons alle 3 emoties naar boven. Hier zal ons meisje als alles goed gaat de Komende 4 jaar vertoeven en zich verder ontwikkelen. Het Universiteitscomplex ziet er op het eerste oog prachtig uit. De gebouwen, de sportcomplexen en het terrein waar dit alles is gehuisvestigd ligt er perfect bij. Het maakt echt indruk op ons en we merken dat het Ylva een goede vibe geeft. We parkeren onze auto en gaan opzoek naar het administratie-gebouw. Dit is even zoeken op dit grote complex en dus besluiten we een ouder koppel dat ons tegenkomt aan te spreken en te vragen of zij misschien weten waar we moeten zijn. De dame in kwestie weet dat zeker, zij heeft zelf hier op school gestudeerd en nu is ze de kamer van haar kleinzoon in orde komen maken die hier studeert. Gezellig pratend wandelt ze met ons mee en wijst ons waar we moeten zijn. Bij het administratiecentrum aangekomen nemen we afscheid en gaan naar binnen.

Eenmaal binnen wordt Ylva vriendelijke ontvangen. Er wordt direct tijd voor haar gemaakt, ze krijgt een uitgebreide gepersonaliseerde welkoms-map en aan haar wordt de eerste belangrijke informatie medegedeeld. Daarna loopt een 2e jaars samen met ons naar het gebouw waar Ylva haar kamer ligt en waar ze het komende jaar zal verblijven. Terwijl we daar naartoe lopen raken we nog meer onder de indruk van alles wat we hier zien. Onze eerste indruk is echt goed en overtreft alle verwachtingen. Het gebouw waar Ylva zal wonen is de ”A.J. Bergsaker Hall”; één van de drie complexen waar de studenten kunnen verblijven maar deze ligt het dichts bij het zwembad, vandaar dat Ylva hiervoor gekozen heeft.. Bij binnenkomst worden we opgewacht door de roommate van Ylva; de Braziliaanse Maria en haar moeder. Een hartelijke begroeting volgt. Na weken van over en weer appen zien ze elkaar nu dan eindelijk in reallive. Met Maria zal Ylva dit jaar “samen wonen”. Voor ons is het belangrijk om te zien dat de 1se klick goed is en duidelijk anders als 3 jaar geleden met ‘Inni-Minnie”. Ze laten ons even met rust zodat we samen met de begeleidster naar de kamer kunnen. Dit blijkt kamer 204 (hetzelfde kamernummer als we in ons hotel hebben) te zijn en is ook gelegen op de tweede verdieping. Ook nu weer is de eerste indruk goed. Er zijn gemeenschappelijke ruimtes, een keuken, aparte studieruimten, gezamenlijk sanitair. De kamer van Ylva en Maria is vergeleken met de kamer van het 1e jaar in Luik ook ruim en ziet er prima uit. De kamer is voorzien van twee bedden (twee stapel bedden zonder een onderste bed zodat de ruimte goed gebruikt kan worden onder het bed), een magnetron, een koelkast met vriezer, een bureau, een kastje en een muurkast.. Kortom: niks mis mee … “ik denk dat ik het hier wel kan volhouden”. Vlak daarna verschijnt ook Maria en haar moeder en al snel ontstaat er een spontaan gesprek met handen en voeten want de mama van Maria spreekt geen Engels (enkel Portugees) dat met name gaat over het inrichting van deze gemeenschappelijke kamer.

We besluiten met zijn vijven terug te rijden naar het Mall District om daar de eerste inkopen te gaan doen in de “Wallmart”. Enkele gezamenlijke stukken dienen er gekocht te worden en ook persoonlijke. Maar het is echt zoeken in deze gigantisch grote winkel. Het is bijna een dorp zo groot. En dan zijn hier enkele spullen toch net iets anders als bij ons wat de nodige stress oplevert.. Zo kennen ze bijvoorbeeld wel dekbedden, maar geen dekbedovertrekken. Ze doen hier eerst een laken en daar leggen ze het dekbed gewoon bovenop. Het is echt zoeken, puzzelen en ook nu komen de emoties weer naar boven; je wil immers dat je kind zo goed mogelijk achterblijft. En niet alleen bij ons, maar ook zichtbaar bij de moeder van Maria.

Na ruim 2 uur door de winkel te hebben gecrosst want je ziet soms door de bomen het bos niet meer en dan ben je aan de ene kant en moet je toch net weer iets hebben van de andere kant en dan ben je weer 10’ verder. Eén voordeel je komt hier aan je stappen. Met 2 redelijk volle winkelkarren lopen we richting de kassa om af te rekenen. Ook dit is een heel spektakel want ze stoppen elk product in een apart zakje. Hoezo milieubewust?. We laden alles in de auto, wat gelukkig net gaat en rijden terug naar de Universitieit. Daar brengen we deze eerste spullen naar de kamer en wordt alles nogmaals bekeken, geschoven met bureau’s en kastjes, besproken en nogmaals heroverwogen. Het inrichten is begonnen en niet alleen wij, in dit gebouw zijn meerder studenten met ouders inmiddels begonnen met het inrichten van hun kamers.

Inmiddels is het 18.30u (l.t) en is iedereen moe en zit vol met indrukken. We besluiten om te stoppen voor vandaag, morgen is een nieuwe dag. We brengen Maria en haar moeder terug naar hun hotel (zij hebben n.l. geen huurauto en waren met de Uber naar de Universiteit gekomen). Daarna gaan we opzoek naar een eettentje want we hebben nog niet gegeten en toch wel langzaam honger. We komen uiteindelijk uit in Downtown, het oude stadscentrum van Sioux Falls dat ook een gezellige en fijne indruk op ons maakt. Hier blijkt een openlucht concert bezig te zijn in het parkje bij de Falls. Super gezellig en leuk om te zien. Vooral omdat iedereen zijn/haar eigen stoel meebrengt om te zitten. Het ziet er uit als één groot gezellig terras met live muziek. We strijken neer op het terras van ‘Parkers Bistro’, vermoeid ,met emoties en vol met de eerste indrukken. We bestellen ons alle 3 een verschillende burger met chips (dat is hier heel normaal dat je overal chips bij krijgt) en terwijl we luisteren naar de muziek laten we ons deze goed smaken.

Om 20.15u (l.t.) als de buikjes zijn gevuld gaan we terug naar het hotel. Ylva en ik zijn nog te moe om “pap” te zeggen maar Roel wil nog even gaan hardlopen (op de loopband want buiten is het veel te warm). Terwijl hij zich in het zweet werkt gaan Ylva en ik onder de douche., even ‘me-time’.Als Roel terug is, gaat hij ook eerst douchen en daarna drinken we nog een theetjes en overlopen we de planning van morgen. Daarna gaan onze kaarsjes langzaam uit . Roel en Ylva liggen al op één oor. Om 22.45u (l.t.) vind ik het welletjes geweest en gaan ook bij mij de luiken toe. Hopelijk slaap ik vannacht wel door en heb eens een goede nacht.

Welterusten en tot morgen …

Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…