Het ‘nieuwe’ thuis krijgt langzaam vorm …

Het was een broeierige nacht waarin we alle 3 meermaals zijn wakker geworden. Niet alleen vanwege de verkoudheid waar we alle 3 mee kampen, maar ook omdat we een (en dat is zacht uitgedrukt) een ietwat gedateerde airco hebben die, als hij aanstaat, als een tractor uit het jaar stilllekes klinkt. We hadden daarom voor het slapen gaan besloten om deze niet aan te zetten; dat hebben we geweten. Halverwege de nacht leek het echter alsof we in een sauna in slaap gevallen waren, waardoor we gedwongen werden om onze tractor op te starten. Hierdoor konden we de warmte wat verdrijven en een poging doen om toch nog een paar uurtjes te slapen. Gelukkig zijn we alle 3 nog in slaap gevallen en uiteindelijk rond 07.45u (l.t.) wakker geworden.

Nadat we ons hebben gewassen en aangekleed gaan we richting de ontbijtzaal. Ook hier is het vandaag weer een drukte van belang en lijkt het erop dat er gisterenavond een bus vol met bejaarden is aangekomen. En bejaarden die hebben geen tijd en dus moeten wij jonkies achteraan sluiten om ons eten te pakken. Gelukkig is de keuze niet reuze waardoor het snel gaat.

Na het ontbijt gaan we terug naar onze kamer waar Ylva om 10.00u (l.t.) met Nonkel heeft afgesproken om te facetimen om nog enkele zaken op de computer in orde te maken i.v.m de school van Ylva. Terwijl Ylva met Nonkel aan de slag gaat, gaat Roel even bij de dame van de receptie langs om te vragen of we in onze kamer mogen blijven. Want eigenlijk zouden we vandaag moeten switchen omdat ons meisje naar de campus zou gaan en we dan een andere kamer zouden krijgen. Maar we voelen alle 3 dat het daar nog net te vroeg voor is en dat niet alleen wij, maar ook Ylva, graag de komende 2 nachten nog bij ons blijft slapen. De uiterste vriendelijke dame begrijpt de situatie en zegt dat het geen enkel probleem is :-). En ik, ik facetime nog even met Bomma. We hebben n.l. op onze ringdeurbel gezien dat ze vandaag nog bij ons is geweest en zijn natuurlijk, buiten dat we haar toch zouden bellen, benieuwd naar het waarom. Gelukkig is alles, “boeten dat het jel wärm is”, alles in orde.

Rond 11.00u (l.t.) zijn we klaar met ons facetime rondje en verzamelen we de spullen om naar de campus te gaan. Ik informeer, bij de vriendelijke dame van de receptie, of het mogelijk is om wat poetsspullen te lenen zodat we voordat we de kamer gaan inrichten deze eerst eens even grondig kunnen schoonmaken. En ook nu weer krijgen we de volledige medewerking. Ze verdwijnt even en komt vervolgens terug met een emmer met daarin doeken en poetsgerief.

Als we bij de kamer aankomen, is Maria nog niet gearriveerd en dus beginnen we al maar vast met schoonmaken. Wat gebeurt is, is gebeurt en het kan maar gedaan zijn. Bovendien is de kamer nu ook weer niet zo groot dat we er met 5 man kunnen poetsen. Als Maria met haar moeder en haar 3 koffers met spullen komt aanzetten, is de kamer al stofvrij en gedweild. We bespreken met elkaar de planning. Wij willen graag eerst de gezamenlijke spullen halen zodat we weten wat we hebben en hoeveel opbergruimte er dan is. Marie heeft duidelijk een ander plan, zij heeft eerst nog afgesproken met andere Brazilianen. We overleggen even en het is voor haar geen probleem als wij voor de spullen gaan kijken, foto’s doorsturen en als het voor haar akkoord is, we de spullen dan meebrengen. Lekker handig, maar het geeft ons wel de ruimte om op ons eigen tempo te kijken en ons meisje kan kiezen wat zij graag wil en dan kan Maria ja/nee zeggen. Wat voor haar belangrijk is, is dat ze dezelfde stoelen, kastjes, opbergboxen etc. nemen zodat de kamer geen ratjetoe wordt. Nou laat dat maar aan ons over, dat komt wel goed. Ylva weet precies wat ze wil en gelukkig vind Maria dat ook mooi.

Als we de gezamenlijke spullen hebben gekocht en afgerekend brengen we deze naar de auto. “Ik ben benieuwd of we alles erin krijgen. Natuurlijk krijgen we alles erin, we hebben zelfs nog ruimte over”.Gelukkig maar want we moeten nog terug voor ronde 2: de persoonlijke ronde. Maar eerst gaan we even een broodje eten bij de Subway (die in de Wallmart is gelegen) want onze innerlijke mens begint te protesteren. Terwijl we genieten van ons broodje, dat met veel zorg en toewijding is gemaakt door de medewerkster die haar job heel serieus neemt maar ook ligt autistisch is (ik stond op de verkeerde plek om te bestellen en werd daarover terecht gewezen terwijl er niemand anders stond), bekijken we ook hoe het hier in deze gigantische winkel allemaal gaat. We verbazen ons over 1) hoeveel mensen er werken, maar 2) ook dat hier mensen van alle gadingen en leeftijden werken. Zo staan er bij de uitgangen 2 hoogbejaarden mannen die als je naar buiten gaat, je bon controleren en kijken of je ook alles hebt betaald. Dit is een baantje voor het baantje want door alle ’honderdeen’ tasjes die iedereen in zijn kar heeft (alles wordt n.l. in een apart tasje gestopt), zie je echt door de bomen het bos niet en dus al helemaal niet of iedereen alles heeft betaald.

Rond 14.00u (l.t.) beginnen de dames aan ronde 2. Roel is er na ronde 1 n.l. helemaal klaar mee en besluit om buiten te wachten. Omdat hij weet dat dit toch wel even gaat duren, maakt hij een wandeling door het Mall District. En hij observeert en valt hem op dat veel Amerikanen hele grote auto’s rijden en dat die auto’s hier helemaal vol worden gestopt met boodschappen. Waarschijnlijk omdat deze mensen van verder moeten komen en daardoor voor meerdere dagen / weken inkopen doen. Althans dat hoopt hij toch want als dit eten is voor een paar dagen …

Inmiddels is het 15.20u (l.t.) en zijn de dames nog niet buiten. Roel komt naar binnen en doet een poging om ons te zoeken, maar in een winkel als deze is dat zoeken naar een speld in een hooiberg. Hij besluit ons te bellen, “zijn jullie de winkel aan het leegkopen?. Bijna, we hebben nog een beetje overgelaten voor anderen. Maar we staan nu bij de kassa en komen eraan. Het zou tijd worden”. Met een kar volgeladen komen we naar buiten, “goeiedag moest dit echt zo lang duren?. Ja we zijn rij voor rij afgegaan. Daar was ik al bang voor, gelukkig dat ik niet ben mee geweest. Wij zijn ook blij om jou weer te zien lieverd”.

Als we terug op weg zijn naar de campus krijgt Ylva van Maria een berichtje dat zij met haar mamma terug is naar het hotel. “Nou lekker dan, dan laden wij zelf wel alles uit. We moeten de spullen al voor haar meebrengen en nu mogen we ze ook nog zelf naar binnen en boven dragen. Ah lieverd we snappen dat je misschien even wat gefrustreerd bent, maar voor haar is het ook niet makkelijk en jij hebt wel je mama en papa bij je. Dat is waar”. Als we beginnen met uitladen, bieden meteen een aantal jongens die toevallig in het gebouw zijn aan om te helpen en binnen no-time staat alles boven op de gang.

Terwijl Roel begint met het in elkaar zetten van de kastjes rijden ik en ons meisje terug naar het hotel om daar haar koffer met kleren en andere spullen op te halen. Ik merk dat ik het zwaar heb, het wordt nu heel definitief. En niet alleen ik heb het zwaar als we de spullen aan het verzamelen zijn, ook bij ons meisje komen er tranen. We houden elkaar even stevig vast en ik spreek uit dat ik hoop dat ze komende nacht en de nacht nadien nog bij ons komt slapen en ik merk dat ze dit zelf ook heel graag wil. Gelukkig!.

Als we alles bijelkaar hebben gepakt en in de auto geladen, rijden we terug richting de campus en richting Roel. Die is, als we aankomen, al goed opgeschoten. De kastjes van zowel Ylva als Maria zijn, door onze handige Harrie,in elkaar (“het is geen Ikea kwaliteit”)en op de plek gezet, de stoeltjes zijn geplaatst, het kleedje is gelegd, de ijskast met magnetron op de plek gezet en de kabeltjes netjes weggewerkt. “Goed bezig geweest Roelie”.

De klok loopt inmiddels tegen 17.30u en onze innerlijke mens begint zich weer te melden. Om niet teveel tijd te verliezen besluiten we om naar de ‘Dining Hall’ van de campus te gaan. Maar eerst gaan we beneden even een kijkje nemen bij de wasserette. Ieder gebouw heeft n.l. naast een eigen keuken en grote zithoeken, ook een eigen wasserette waar de studenten hun kleren en andere spullen kunnen wassen. We hebben wat kleren van de afgelopen week verzameld en ook het nieuwe beddengoed moet even gewassen worden alvorens het kan worden opgelegd. Op deze manier slaan we 2 vliegen in 1 klap. Wij hebben onze spullen weer schoon en ik kan ons meisje laten zien hoe het werkt en wat ze moet doen. Ze heeft immers tot de dag van vandaag nog nooit zelf hoeven te wassen. Het is even kijken en zoeken, maar het lukt en terwijl wij gaan eten draait ons wasje. Perfect!.

Tijdens de wandeling naar de Dining Hall, wat zo’n 5’ in beslag neemt, verbazen we ons weeral over hoe mooi en goed verzorgd dit complex eruit ziet. En ook de Dining Hall laat niets aan de verbeelding over. Op de bagage grond ligt een heuse Starbucks en ander koffietentje en er zijn allemaal gezellige zithoeken. Er is een heuse fanshop van het Augustana College, die helaas (of misschien gelukkig) gesloten is. We nemen de trap naar boven en weten niet wat we zien. Hier is een heus restaurant met allemaal verschillende afdelingen waar de studenten kunnen kiezen wat ze willen eten en drinken. Er is voor elk wat wils en aan alles is gedacht. Zelfs het aantal kcal staan achter de maaltijden. De sfeer is gemoedelijk en het verbaast ons hoeveel studenten toch al hier aanwezig zijn. Het personeel achter de buffetten is super vriendelijk, niet alleen naar ons maar ook naar de studenten. We zoeken ons een rustig plekje bij het raam en genieten niet alleen van het eten, maar ook van alles wat er om ons heen gebeurt. We zien ons meisje stralen en wij beseffen dat dit de sfeer is waar ze de komende weken, maanden, jaren in gaat vertoeven. Je ziet het soms wel eens op t.v. maar in werkelijkheid is het dus ook echt zo.

Als onze buikjes weer zijn gevuld en we de sfeer hebben opgesnoven, lopen we weer terug naar de kamer van Ylva. Ondertussen is de was klaar en dus stoppen we deze eerst even in de droger (ja, ja die staan er ook) alvorens naar boven en terug aan de slag te gaan. Roel helpt nog met het ophangen van de spiegel op de deur want een dames kamer zonder spiegel, dat kan niet en gaat daarna een rondje wandelen. “Het uitpakken van de koffer en het opruimen hiervan dat is iets voor jullie, daar bemoei ik mij niet mee. Verstandig papa”. Ons meisje en ik gaan aan de slag met haar spulletjes. Ik vouw en leg ze voor haar klaar en zij moet ze zelf een plekje geven. Ze moet immers zelf weten waar ze alles legt. Zeker ook omdat de ruimte die ze heeft maar beperkt is. Ze krijgt veel opgeborgen maar al snel komen we erachter dat ze toch nog een extra ladekastje nodig heeft en dus wordt er opnieuw een lijstje gemaakt met wat er morgen nog gehaald moet worden. Hier komen dan naast het kastje en wat gereedschap, ook een magneetbord, plant en schemerlamp op te staan om de kamer net iets meer aan te kleden en gezelliger te maken. Ook besluiten we om het schoenenrekje dat we gekocht hebben niet op te zetten (omdat dat teveel plek in beslag neemt) en terug te brengen en te vervangen door een schoenenflat.

Als Roel terug komt van zijn wandeling over de campus is niet het eerste wat hij zegt “Goh dames wat hebben jullie dat goed en mooi gedaan”. Nee, dan horen we eerst “was ik nog maar eens 18 en kreeg ik deze kans, dan wist ik het wel”. Om vervolgens toch te zien dat we goed zijn bezig geweest en dit ook zegt “het ziet er al mooi en gezellig uit het kamertje”.

Inmiddels is de was en daarmee ook het beddengoed droog. We maken het bed nog mooi op en dan is het goed geweest voor vandaag. Het is ondertussen 20.00u (l.t.) en de kamer van ons meisje er echt al leuk en gezellig uit. Het harde werken van vandaag is zichtbaar geworden en het geeft ons direct een ander gevoel dan gisteren en vanmorgen. Zag ons meisje het toen nog even niet zitten, nu is ze tevreden. “Ik ben echt heel blij met mijn kamer en hoe we het hebben ingericht. Ik vind het heel gezellig en ben blij dat jullie me zo goed geholpen hebben. Vanmorgen zag ik het even niet zitten maar ben nu heel tevreden, dankjewel. Heel graag gedaan lieverd, voor mama en papa is het ook belangrijk dat jij je hier goed voelt”.

Moe maar voldaan rijden we terug naar ons hotel. Ylva springt meteen onder de douche en Roel en ik maken nog een wandeling naar Falls Park. Even afschakelen, even proberen het hoofd leeg te maken en onze emoties met elkaar te delen. Het is allemaal heel mooi wat ons meisje mag en kan gaan doen, we voelen wel dat ze hier in een goede, mooie en warme omgeving zit, maar het is en blijft aan de andere kant van de wereld.

Terug op de kamer nemen we zelf nog een doucheke en terwijl ons meisje al in dromenland ligt, drinken wij nog een kopje thee, overlopen nog een keer de dag en ploffen daarna in bed in de hoop dat we vannacht beter slapen dan gisteren.

Welterusten en slaap wel …

Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…