The really start of a new adventure ....

The really start of a new adventure ……

Vandaag gaat het voor ons meisje echt beginnen. Om 10.00u (l.t.) wordt ze verwacht in het hoofdgebouw van de universiteit waar de introductieperiode van de internationals van start gaat. Ze beginnen met (niet geheel onbelangrijk) het regelen van haar bankzaken. Ze dient n.l. in het bezit te zijn van een Amerikaanse bankrekening met bijbehorende bankkaart. Maar voor het zover is laten wij de emoties de vrije loop.

We worden rond 07.30u (l.t.), na helaas wederom een gebroken nacht, wakker en zowel Roel als ik zijn ons ervan bewust dat het nu echt gaat beginnen. Haar “adventure” en voor ons het “loslaten”. We voelen dat dit alles bij het opstaan samenkomt en menig traantje vloeit. We kruipen nog een keer stevig tegen elkaar aan en houden ons nog eens goed vast elk met onze eigen gedachten.

Rond 08.00u (l.t.) staan we op, wassen ons en kleden ons aan. Daarna gaan we naar beneden voor het voor ons inmiddels vertrouwde ontbijt. Het begint al een beetje ‘onze’ keuken te worden en we zijn in ‘onze’ keuken deze ochtend niet alleen. We vinden nog net een vrije plek om met z’n 3-tjes te gaan zitten. Daarna is alles bezet en er zijn zelfs gezinnen (om dat ze te lui zijn om naar een andere ruimte te lopen) die staand aan een tafel ontbijten. We lachen erom maar eigenlijk is het triest. Na het ontbijt gaan we terug naar boven, poetsen onze tanden en verzamelen de spullen die nog mee moeten worden genomen naar de kamer van Ylva. Rond 09.30u 9l.t.) rijden we dan de, inmiddels ook al vertrouwde route, naar de Universiteit.

Bij het gebouw aangekomen, parkeren we onze bolideen lopen nog even met Ylva mee naar haar kamer om de spulletje op te ruimen en neer te gezetten. Maria en haar moeder zijn al aanwezig en druk bezig met het inruimen van haar spulletjes. Het is duidelijk merkbaar dat de moeder ook zeer blij is met hoe de kamer in 2 dagen tijd is omgetoverd tot een gezellig ‘thuis’ voor haar dochter….en ook voor die van ons. We bespreken nog kort even met Ylva en Maria wat ze nog nodig hebben van de Walmart en nemen dat voor onze rekening. De meisjes gaan daarna richting het hoofdgebouw om aan hun introductie te beginnen en de mama van Maria blijft op de kamer achter om de rest van de spullen van Maria nog in te ruimen.

Volgens afspraak rijden Roel en ik terug naar de Walmart waar we de afgelopen 2 dagen al menig uurtje in hebben doorgebracht. De oude man bij de ingang lijkt ons al te herkennen en vraagt zich waarschijnlijk af wat we nu weer komen doen. Het valt ons op hoe ongelooflijk rustig het is op deze maandagmorgen, het lijkt er zelfs een beetje uitgestorven. Het winkelt alleszins heel relaxt. Omdat we inmiddels al een beetje weten waar alles ligt, hoeven we niet rij voor rij af te gaan om de spullen die nog op ons lijstje staan (kastje, extra verlengsnoer, strijkijzer, staande lamp, schoenflat, white board, gereedschap en “kleine rommel”) bij elkaar te verzamelen. Ook hebben we nog wat spulletjes die we teveel of verkeerd hebben meegebracht, die leveren we in bij de servicebalie en daarvoor krijgen we ons geld terug. Uiteindelijk zijn we toch nog een goed uur en een kwartier bezig om alles bijelkaar te krijgen. Oorzaak: ik zie zoveel dat het moeilijk is mij te focussen op één, in een winkel als deze heb ik veel teveel impulsen.

Als we de auto hebben volgeladen, vinden we dat we wel een bakkie hebben verdiend. Bovendien is het ook de hoogste tijd voor een bakkie. Bij de Starbucks (hoe kan het ook anders) die we passeren, houden we stil. We bestellen er twee strawberry frappacino’s die we buiten op het terras gaan opdrinken. We zijn even helemaal klaar met de airco’s die op steenkoud staan in alle zaken waar je binnenkomt. Het verschil met buiten en binnen is voor ons veel te groot wat ervoor heeft gezorgd dat we alle 3 een fikse verkoudheid te pakken hebben. Buiten in de schaduw is het aangenaam en we geniet van ons bakkie en alles wat we voorbij zien komen.

Rond 12.15u (l.t.) rijden we weer terug naar de Universiteit waar we de spullen uitladen en naar de kamer brengen. Tijd om verder op- en in te ruimen hebben we niet want om 12.45u (l.t.) worden we verwacht in het auditorium van het hoofdgebouw. Hier is er voor zowel de ouders als de 92 internationale studenten (waarvan 18 sporters en één daarvan is ons meisje) een introductiebijeenkomst voorzien. Voordat we in de zal plaats kunnen nemen worden we persoonlijk hartelijk welkom geheten door de directrice en de onder directeur die beiden uitgebreid de tijd nemen en met ons in gesprek gaan. Eenmaal in de zaal valt het ons op dat er maar heel weinig ouders aanwezig zijn. We komen uit op 10 ouders incl. ons zelf. We vragen ons oprecht af, ondanks dat we begrijpen dat het niet voor iedereen even vanzelfsprekend is dat ze hun kind kunnen brengen, waar iedereen is en hoe het komt dat er zo weinig interesse is. “Je wil toch weten waar en hoe je kind terecht komt”.

Nadat alle nieuwe internationale studenten samen met hun ACE groepje de zaal zijn binnengekomen, begint de bijeenkomst. Nadat de directrice de studenten en ouders van harte welkom heeft geheten en aangegeven dat ze heel blij is dat er zoveel nieuwe internationale studenten dit jaar op Augustana komen studeren, houdt ze nog een kort praatje dat ze afsluit met “from now you are official Vicking Baby’s en Vicking Parents”.

Na de directrice neemt de onder directeur het woord en zo volgen alle afdeling die er binnen de universiteit zijn en ter beschikking staan van de studenten. Zelfs de commissaris van de politie komt uitleg geven, er is n.l. een permanente politiepost op de campus. En wat bij al deze sprekers opvalt, is dat ze continue benadrukken dat ze er voor de studenten zijn en dat ze zich niet moeten schromen om vragen te stellen. Alle deuren staan open en “there are a lot of candy’s in each office”. Een heel goed en duidelijk verhaal, dat volledig aansluit bij het beeld dat we de laatste maanden van deze universiteit hebben gekregen en waarvan we even ‘bang’ waren dat het te mooi was om waar te zijn. Het tegendeel wordt tot nu toe continue bewezen. Dit is één grote familie en ze willen dat iedereen zich in deze familie thuisvoelt en daar doen ze alles voor.

Na een uur beginnen de studenten aan een kennismakingsspel waarna wij besluiten om naar

de kamer van Ylva te gaan en deze verder in te richten. We merken en voelen bij ons zelf dat dit proces van inrichten ons goed doet. Het is voor ons belangrijk dat we haar ‘goed verzorgd achterlaten en dat het voor haar als thuis voelt’. Het (bijna) eindresultaat mag er wezen en we zijn echt blij hoe de kamer van de meisjes geworden is. Rond 15.30u (l.t.) zijn we klaar en terwijl we bezig zijn met het lijstje voor wat laatste (kleine) spulletjes, komt de mama van Maria binnenlopen. Ook zij is blij verrast met het resultaat en bedankt ons hartelijk voor alles.

We gaan terug richting ons hotel en merken dat we toch wel een beetje trek hebben gekregen. We passeren bij ‘Baggle Bob’ en omdat het ons daar zaterdag goed bevallen is, besluiten we er nu ook weer binnen te gaan. We bestellen ons deze keer wel allebei een baggle en een bakkie en laten ons dat goed smaken. Daarna rijden we door naar het hotel, waar ik eigenlijk moet beginnen aan de strijk van onze jonge dame. Ze heeft n.l. een hoop kleren die gekreukt uit het koffer zijn gekomen. “Mama … zou u die nog voor mij willen strijken?. Want tja ik heb geen tijd nu en weet eigenlijk ook niet hoe het moet”. En wat doe je dan als moeder, dan zeg je natuurlijk “ja schat dat doet mama wel voor jou”. Maar ik ben moe en heb een kleine ‘inzinking’ en dus begin ik i.p.v. aan de strijk, aan een powernapie. En manlief, die kruipt gezellig naast mij en doet hetzelfde. We slapen allebei ongeveer 3 kwartier dus het was een flinke nap. We zullen het nodig gehad hebben zeker.

Gelukkig schieten we nog optijd wakker want we worden n.l. om 17.15-17.30u (l.t.) terug op de universiteit verwacht. De ouders mogen vanavond n.l. mee aansluiten bij het diner. En ook al waren we er gisteren, ook vandaag zijn we van de partij. We willen zoveel mogelijk ‘opsnuiven’ van al hetgeen Ylva hier gaat doen en meemaken. En ook nu was het weer, buiten dat het eten perfect is en de keuze reuze, een hele beleving om erbij te mogen zijn.

Don Grinager, Ylva’s contactpersoon van de afgelopen maanden, komt ook eten en als hij ons ziet vraagt hij of hij bij ons mag aansluiten. Natuurlijk mag hij dat, we zijn deze man zo dankbaar voor alles wat hij voor Ylva gedaan heeft en vinden het fijn dat we nu dan in de gelegenheid zijn om hem dat persoonlijk te zeggen. Er ontstaat daarnaast een gezellig gesprek waarin Don op al onze vragen enthousiast antwoord geeft. Deze man heeft zoveel energie, al zegt hij zelf ook wel dat hij na deze introductie altijd helemaal kapot is. Helaas moeten we na een tijdje het gesprek afbreken omdat Don nog andere verplichtingen heeft. We bedanken hem en hij geeft aan “see you tomorrow for the tour”. Roel en ik genieten nog even na van de gezellig sfeer en alles wat er gebeurt en te zien is, in deze gigantische kantine.

De studenten hebben vanavond nog een laatste activiteit, ze gaan naar ‘Falls Park’. Falls Park ligt ligt direct ten noorden van Downtown Sioux Falls en is dé plek waar de stad zijn naam aan te danken heeft. Het park is ongeveer 50hectare groot en het middelpunt wordt gevormd door de indrukwekkende watervallen van de Big Sioux River. Naast de watervallen is er ook een uitkijktoren van 5 verdiepingen die je mooi zicht geeft op de watervallen en op de skyline van Sioux Falls. Omdat het park vlak in de buurt van ons hotel ligt en we het uiteraard ook nog graag willen zien, besluiten we om ook die kant uit te rijden. Buiten de natuurlijke schoonheid die we zien, zien we ook de studenten overal lopen. We houden gepaste afstand maar zien wel dat ons meisje al druk aan de babbel is. Dat is mooi en fijn om te zien. Roel en ik maken een wandeling door het park, genieten van de watervallen en het uitzicht en besluiten daarna om terug te gaan naar ons hotel. Er wacht daar immers nog een strijk op mij. Met ons meisje spreken we af dat ze vooral moet genieten en als ze klaar zijn en de anderen rijden terug naar de campus, dat ze ons dan mag bellen en dan halen we haar op.

Terug in het hotel, dat op nog geen 10’ rijden van de Falls ligt, begin ik aan de (voorlopig) laatste strijk voor ons meisje terwijl Roel naar beneden gaat om een theetje te halen bij de receptie. Dat wordt niet alleen een theetje halen maar een hele ‘the talk’ want 30’ later komt hij pas terug. Ondertussen ben ik al klaar met de strijk en heeft ons meisje net gebeld dat ze klaar zijn en dat ze graag wil worden opgehaald. Dan doen we dat natuurlijk.

Onderweg terug en in de hotelkamer verteld ze honderduit over de dag van vandaag. Hoe leuk het was, dat ze al veel nieuwe mensen heeft leren kennen, dat ze leuke gesprekken heeft gevoerd en dat ze zelfs al met een paar meisjes een hele leuke klick heeft. Eén van die meisjes komt uit Potsdam (D) en is voor 4 maanden, via een uitwisselingsproject, hier op Augustana. De 4 maanden moeten nog beginnen maar Ylva vind het nu al jammer dat ze dan al weggaat. “Ze lijkt een beetje op Elodie (vriendin van inLuik) en ik ben er zeker van dat als zij 4 jaar zou blijven we hele goede vriendinnen zouden worden. Maar dat kan nu toch ook?. Ja, dat klopt maar dat is toch net wat anders. Maar we gaan het zien. De komende 4 maanden gaan we in elk geval plezier hebben. Dat is goed”.

Vannacht is de laatste nacht (voor de komende 10 dagen) dat ons meisje bij ons kan maar ook wil slapen.Vanaf morgen slaapt ze op haar eigen kamer omdat ze woensdagmorgen al heel vroeg vertrekken op introkamp. Terwijl Roel en ik genieten van een theetje raakt Ylva niet uitgepraat over alles wat ze vandaag heeft meegemaakt en gezien. “Ik heb nu al zin in morgen en de dagen die daarna gaan komen. Maar ben ook heel blij dat ik vannacht nog bij jullie mag slapen. Wij zijn ook blij dat je vannacht nog bij ons bent schat”. Omdat Ylva morgenvoeg alweer optijd op de campus moet zijn, overleggen we even hoe laat we moeten opstaan en wat we gaan doen. We besluiten om hier in het hotel te ontbijten en niet op de campus. “Ik wil graag nog samen met jullie ontbijten. Dat kan lieverd en wij vinden dat ook fijn”. We spreken af dat we om 06.30u (l.t.) opstaan en dan vanaf 07.00u (l.t.) gaan ontbijten. Daarna brengt Roel Ylva al naar de campus en kan ik nog wat “potkerren”

Het is inmiddels 22.30u (l.t.), de luikjes vallen langszaam dicht en het belooft morgen ook een intensieve dag te worden. Tijd dus om te gaan slapen.

Welterusten en slaap wel!…

Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…