The realy start of a new adventure....dag 2 .....

Tuutuutuut … we worden om 06.30u (l.t.) gewekt door de wekker na onze voorlopig laatste nacht samen. Echt lang stil kunnen we hierbij niet staan want ons meisje wordt om 08.00u (l.t.) verwacht op de campus voor dag 2 van de International Introductie. We staan op, wassen ons en kleden ons aan en gaan dan snel naar beneden naar de ontbijtzaal. Hier realiseren we ons dat na vandaag onze wegen voor de komende 10 dagen scheiden en het dus voor nu ons laatste ontbijtje samen is. Sneller dan normaal wordt er door Ylva en Roel ontbeten omdat Roel haar naar de campus moet brengen. Ik heb iets langer de tijd en neem het er dus van. Als mijn buikje is gevuld ga ook ik terug naar de kamer en leg daar wat spulletjes bijelkaar die mee naar de kamer van Ylva moeten en ik FaceTime even met Bomma. Om 08.25u (l.t.) is Roel terug en we drinken samen nog even een theetje. Veel tijd hebben we hier echter niet voor want ook wij moeten (lees: mogen) weer terug naar de campus want daar is vanmorgen niet alleen voor de studenten maar ook voor de ouders een tour over de campus voorzien.

Om 09.00u (l.t.) melden we ons in het ‘Meeting Point Centre’ en worden we wederom hartelijk welkom geheten door Don, Ailine, Maggie en een professor geschiedenis. Er wordt gestart met een kopje koffie en thee in afwachting van de andere ouders. In de tussentijd voeren we leuke gesprekken en komen we steeds meer te weten over het ‘wel en wee’ op de campus. Als om 09.30u (l.t.) blijkt dat er geen andere ouders meer zullen aansluiten, nemen Don en Ailine ons mee op een heuse privé tour van anderhalf uur over de campus. We starten bij het gebouw waar zich het administratieve hart van de campus begint om vervolgens door te lopen naar de bibliotheek. Als we hier binnenkomen weten we niet wat we zien. Menige bibliotheek in een stad of dorp zou hier jaloers op zijn. Naast de hoeveelheid aan boeken die er staan zijn er ook overal zithoeken en ruimtes waar de studenten kunnen studeren. Vanuit de bibliotheek lopen we door naar het ‘Native History Museum”. Op de campus bevind zich dus gewoon een museum waar je als bezoeker van buitenaf naar binnen kunt maar dat ook voor de studenten ter beschikking staat en een aanvulling is op de geschiedenis lessen. We lopen verder naar de verschillende studiegebouwen met leslokalen. Ieder hoofd major heeft er een eigen gebouw waar de lessen en aanverwante lessen worden gegeven. Vervolgens is het tijd om naar de andere kant van de weg te lopen waar zich het gloednieuwe (a.s. januari is het pas 2 jaar oud) ijshockeystadion bevind. Zelfs nu, zonder publiek, hangt er al een bepaalde vibe laat staan dat hier een wedstrijd gespeeld wordt. We worden uitgenodigd om, als we er een keer zijn tijdens het seizoen, om te komen kijken en stiekem hopen we dat Ylva deze vibe ook gaat opsnuiven hier. Vanuit het stadion lopen we verder naar het krachthonk waar de ijshockey mannen bezig zijn met hun krachttraining. Eerlijk is eerlijk maar dit is geen vervelend plaatje om naar te kijken.

We laten het ijshockey stadion achter ons en steken over naar het volgende gebouw waarin meerdere sportdisciplines verzameld zijn, te beginnen met het zwembad. Dit kunnen we wel bekijken maar is momenteel nog leeg omdat ze het nog volop aan het schoonmaken zijn. Naast dit trainingsbad hebben de zwemmers ook nog een 50m wedstrijdbad in het centrum ter beschikking waar ze kunnen trainen en waar de grotere wedstrijden gehouden worden. In hetzelfde gebouw als het zwembad bevindt zich ook de sporthal waar de volleybal dames al aan het trainen waren, de worstelhal en de basketbalhal. En ook nu weer heeft iedere discipline zijn eigen ruimte ter beschikking. Tevens bevinden zich in dit gebouw de verschillende krachthonken.

We verlaten het gebouw en via de enige ‘slimme kruising’ in Sioux Falls steken we over terug naar de andere kant van de weg. Voor wie zich afvraagt ‘wat is een slimme kruising?”. Een slimme kruising is een kruising waarbij je de weg via de kortste route kunt oversteken en dat is dwars.

Vervolgens gaan we het medisch centrum binnen waar de medische staf en Dr. verblijven. De medewerkster die vandaag aan het werk is, benadrukt, net als iedereen, dat de studenten voor ALLES bij hen terecht kunnen, zelfs voor ‘homesickness’. Ook nu weer staat de mand met candies klaar en valt het wederom op hoe enthousiast en meedenken iedereen hier is.

Maar dan krijgen Don en Ailine een telefoontje. Ze worden bij de grote Vicking midden op het terrein verwacht voor een groepsfoto met alle 92 internationale studenten. Ja, ja programma is strak en dus wordt er in stramme pas naar de Vicking gewandeld. De studenten staan er al allemaal en helemaal klaar voor en enthousiaste Maggie klimt boven op de lader om een foto te maken. Wij schouwen het ons van een afstandje gaande, het is een schitterend beeld. Ons meisje staat daar tussen en we zijn mega trots op haar. Ze gaat dit avontuur aan in een schitterende omgeving. Dit wordt een ervaring die ze de rest van haar leven met zich mee gaat dragen. Als de foto is gemaakt bedanken we Don en Ailine voor de rondleiding en voor alles wat ze al voor ons meisje hebben gedaan en nog gaan doen. Als ze de tranen in onze ogen zien, drukken ze ons nogmaals op het hart dat ze goed voor Ylva gaan zorgen en dat ze in een warm bad terecht is gekomen; dat ze nu onderdeel uitmaakt van de Vicking familie.

De klok loopt inmiddels tegen 11.45u (l.t.) en dus is het voor de studenten tijd om richting de Dining Hall te gaan voor de lunch. Ook wij mogen mee aanschuiven en doen dat met alle plezier. Niet om te eten maar om er te genieten van de sfeer, goed om ons heen te kijken en alles wat hier gebeurd op te snuiven. Als Ylva klaar is met eten brengen we samen nog even een bezoekje aan de Augustana outlet store. Hier verkopen ze kleding en allerlei andere zaken van de universiteit. The Branch van de universiteit is mega. Ylva ziet een leuk jasje maar dat hebben ze helaas niet meer in haar maat. Maar ook een trui maar ook die hebben ze momenteel niet in haar maat. Dan nog maar een wachten.

Om 12.45u (l.t.) begint voor Ylva het middagprogramma en zit het ouderprogramma er voor nu even op. We nemen afscheid van haar en spreken af dat we haar aan het eind van de middag weer terug zien. Diep onder de indruk van wat we allemaal hebben gezien en gehoord lopen we naar onze auto. We zijn blij dat ons meisje zo goed is terecht gekomen en zien en voelen aan alles dat we haar hier met een gerust hart kunnen achterlaten.

We moeten vanmiddag, geloof het of geloof het niet, toch nog wat boodschapjes doen. Maar voordat we dat gaan doen rijden we eerst langs de Football- en Baseball velden en we bekijken het atletiek stadion. Van daaruit rijden we door naar het ‘Miro Aquatic Centre’. Dit is het zwembadcomplex gelegen niet ver van de universiteit waar de bevolking van Sioux Falls gebruik van mag en kan maken maar waarin Ylva ook zal gaan trainen. We gaan naar binnen en vragen of we even in het wedstrijdbad mogen kijken. Als je binnenkomt zie je meteen een joekel van een Amerikaanse vlag hangen en alleen dat al geeft een bepaalde sfeer. Je ziet dat Amerikanen trots zijn op hun vlag want niet alleen in alle sportcomplexen, maar ook op straat zie je heel veel vlaggen hangen. We dromen even weg en zien ons hier al zitten tijdens een wedstrijd.

Het bezichtigen van de sportcomplexen sluiten we voor nu even af en gaan opweg naar de verschillende winkels welke op ons lijstje staan. Te beginnen bij ‘SCHEELS’, een gigantische sportzaak en door ons omschreven als de Decathlon van Sioux Falls. Er staat hier zelfs een heus reuzenrad in de winkel om de kinderen stil houden. De reden waarom we hier een kijkje komen nemen is dat ze ons gezegd hadden dat ze hier ook brand van Augustana hebben maar dat viel vies tegen. Van Scheels wandelen we door (want dit ligt op hetzelfde terrein) naar ‘Budget one’ een gigantische mediazaak waar we kijken voor een bepaalde adapter voor Ylva die ze nodig heeft. We lopen er een beetje verloren rond maar na een tijdje vinden we wat we zoeken. Door naar stop 3, de Wallmart. “Ja, ja” we zijn er weer. Het bezoek gaat deze keer een pak sneller want Roel heeft mij de wacht aan gezegd en daar houdt ik mij dan maar aan. Na de Wallmart rijden we nog even naar de ‘One dollar tree voor de laatste spulletjes en dan ben ik helemaal gaar gewinkeld. Het is tijd voor een bakkie!.

Omdat we hele morgen en de afgelopen dagen flink in geweer zijn geweest, vind ik datgeen lekker bakkie verdiend hebben. En Roel wil heel graag een ijsje en dus besluiten we naar downtown te rijden waar we gisteren een heel leuk zaakje hebben gezien. Bij het zaakje aangekomen blijken ze alleen maar ijs en cookies te hebben en wat voor ene. Het meisje dat ons helpt geeft aan dat we bij de buren lekkere ‘koffie to go’ kunnen krijgen. En dus gaan we, nadat ik 2 cookies heb uitgezocht (want ze kosten een godsvermogen) en een ijsje voor Roel naar de buren. Hier bestellen we ons 2 lekkere latte met karamel en gaan dan buiten zitten. Even genieten van al het lekkers want dat hebben we na deze heftige dagen wel verdiend.

Daarna rijden we terug naar het hotel om de laatste spulletjes en de gestreken was op te halen. Ook nemen we wat spullen mee uit onze koffers en de koelkast die wij nadien mee naar huis nemen en/of opmaken in het laatste weekend of bij Ylva achterlaten, maar die we nu niet mee kunnen of willen meenemen in de koffer. Met de auto toch weer redelijk vol geladen rijden we, nadat Roel eerst bij de receptie is gaan vragen of het mogelijk is dat we volgend weekend als we terug zijn weer dezelfde kamer kunnen krijgen omdat ons meisje dan nog 2 nachtjes bij ons kan slapen. De receptioniste geeft aan dat dit geen enkel probleem is en noteert het vast bij onze namen. De scharmes van Roelie zijn onweerstaanbaar. We rijden terug naar de campus en onderweg bellen we Ylva dat we eraan komen en zij staat ons al buiten op te wachten om ons te helpen en binnen te laten. De meegebrachte spulletjes worden opgeruimd, papa wordt in een stoel neergezet en ik moet nog even met ons meisje mee naar het administratieve centrum omdat we nog een betaling moeten regelen die nog niet gelukt is. Maar welke met de hulp van de 1e iets minder vriendelijke mevrouw op deze campus uiteindelijk toch in orde komt. “Gelukkig want ik had er een beetje stress van. Maar wat was dat voor een chagrijn?. Och trek het je niet aan schat, dat zijn cijfermadammen en die zijn altijd zo serieus. Toch ben ik blij dat het geregeld is. Dat geloof ik”.

Tussen de middagpauze was ik al met Ylva bij de outlet geweest maar ik wilde er toch nog graag even terug met haar naartoe. Heb erover nagedacht en misschien past de trui die we hebben gezien toch. Ylva heeft er in 1e instantie niet zoveel oor naar maar om mij een plezier te doen gaat ze toch nog even mee. “Snel dan want hij gaat zo dicht. Ja dat weet ik, daarom ben ik ook haast aan het maken”. De mevrouw van het winkeltje herkent ons meteen en begint vriendelijk te babbelen. Ondertussen laat ik Ylva de trui passen en “ja”, hij zit wat ruim maar eigenlijk ziet dat wel heel leuk uit. “Inderdaad ja, dat had ik niet verwacht. Nou dan mag je je die van mama meenemen”.We kijken nog even verder en zien dan nog een ander leuk truitje dat we vanmorgen niet hebben gezien. “Oh ja, die is leuk”. Dus ook deze wordt gepast en uiteindelijk is de juffrouw weer 2 truien rijker en mama blij dat ze dochterlief toch nog iets van Augustana heeft kunnen geven. Als we terug lopen naar de kamer krijg ik een dikke knuffel. “Ik ben echt blij met u en papa en alles wat ik van jullie heb gekregen en wat jullie voor mij doen. Met liefde lieverd. Wij zijn supertrots op jou en jij verdiend dit”. Terug op de kamer heeft Roel een klein tukkie gedaan en gelijk heeft ie.

De klokt loopt inmiddels tegen 17.30u (l.t.) en dus wordt het tijd om terug richting de Dining Hall te lopen. Ylva gaat bij haar nieuwe vriendinnen zitten en wij gaan aan de zijkant bij het raam zitten vanwaar we alles goed kunnen overzien. Wat ons de afgelopen dagen al is opgevallen is dat ineens uit het niets een student op tafel gaat staan en dat hij/zij dan iets zegt en een lied begint te zingen waarna de hele zaal uiteindelijk meezingt dat vervolgens eindigt in een luid applaus. Ook nu weer en we begrijpen dat dit een soort van ontgroeningsritueel is van bepaalde sporten. Schitterend om te zien maar vooral ook hoe vervolgens de hele zaal erin mee gaat.

Wij sluiten vervolgens aan in de rij en hebben nog genoeg te kiezen. En terwijl we genieten van het eten zijn ook de emoties volop voelbaar. Het afscheid komt er nu echt langzaam aan. Wanneer we klaar zijn met eten gaan we een verdieping lager in een zithoek zitten en wachten we dat Ylva ook gegeten heeft en klaar is met de meisjes. Hier zit ook de mama van Maria te wachten en omdat zij morgen ook terug naar huis gaat, nemen we nu alvast afscheid.

Even later verschijnt ook Ylva en omdat ze vanavond verder niks meer op de planning hebben staan, gaan we met z’n 3-tjes nog 1 x samen een ijs eten voordat we voor 10 dagen afscheid nemen. Ik heb op internet onderzoek gedaan en volgens hen is ‘B en G Milky Way’ de place-to-be. Het is een kleine 10’ rijden vanuit de campus in de richting van ons hotel. En inderdaad “het is ‘de place-to-be’.Als we aan komen rijden zien we een super knus, nostalgische drive in ijszaakje gehuld in felle kleuren. Het is er gezellig druk met locals en dat is altijd goed. We kiezen niet voor de drive in maar parkeren de auto en als we uitstappen moeten we even zoeken waar we moeten zijn om te bestellen. De keuze is reuze en het duurt dan ook even voordat we eruit zijn. Het worden 3 medium strawberry shakes allen heeft hier de naam shake blijkbaar een andere betekenis. Want uiteindelijke krijgen we 3 veel te grote bekers met heerlijk aardbeien ijs maar het stukje ‘shake’ is ver te zoeken. Het is allesbehalve drinkbaar maar wel heel lekker. Ijskoningin Ylva zit wel de hele tijd te puffen en te steunen dat het zoveel is maar heeft wel als eerst de pot leeg. Op de voet gevolgd door Roelie. Ik moet helaas passen. Ik ben al geen ijseter (ik dacht ook dat ik een milkshake zou krijgen) en al helemaal niet als het dan zoveel is. Ik krijg mijn beker dan ook maar half op en de andere helft geef ik aan een zwerver. “Is die ook blij”. En ook al klagen we over de grootte, genieten doen we ervan zittend in de zon, op het kleine knusse terrasje voor deze zaak.

Dan is het tijd voor vertrek. Ylva moet haar tas nog inpakken, want morgen gaan ze met alle internationale studenten van woensdag t/m vrijdag naar ‘Nationaal Park Mount Rushmore’.We rijden nog even langs ons hotel om daar door ons meegebrachte kleerhangers op te halen (en die Roel was vergeten mee te nemen) en rijden dan naar de campus om Ylva af te zetten. Wanneer we onze auto voor de ingang van het gebouw waar Ylva woont parkeren horen we een geluid alsof 2 vliegtuigen tegelijk proberen op te starten. Als we uitstappen kunnen we elkaar amper verstaan van het enorme brommend geluid dat afkomstig is van een gebouwtje dat voor het gebouw van Ylva staat. We trekken zelf al snel de conclusie dat dit één of andere aggregaat is. Maar wat een lawaai. Binnen is het iets dragelijker maar wanneer we op de kamer van Ylva en Maria staan is dat brommend geluid echt heel goed hoorbaar. Daar valt echt niet mee te slapen en Ylva maakt er zich al een beetje druk om. Helemaal als Roel aankomt en zegt dat hij met een paar jongens gesproken heeft en dat die hebben gezegd dat dit ding de hele nacht aan blijft. Ylva gaat bijna op tilt, “hier kan ik echt niet in slapen”. Tijd voor Roelie om in actie te komen en kennis te maken met zijn Amerikaanse collega’s op de campus. Tijdens de rondleiding vanmorgen zijn we ook voorbij the Police office van de campus gelopen en die blijkt 24 uur per dag open te zijn. Roel wandelt er naartoe en een zeer vriendelijke politieman die deze melding zeer serieus neemt stuurt direct zijn collega’s aan naar de ‘plaats delict’.Als Roel terug is aan de voorkant van het gebouw ziet hij drie golfkarretjes met daarin politie-agenten staan. De golfkarretjes worden hier op de campus als heuse politie patrouilles wagens gebruikt. Dat is nog eens snel in actie schieten. Een vriendelijke politieagente vertelt hem dat zij de gemeente gebeld heeft en dat het inderdaad een aggregaat is die gebruikt wordt om de campus te voorzien van stroom. Echter normaal staat deze overdag aan en is het nu vreemd dat hij zo laat nog aanstaat en inderdaad behoorlijk veel lawaai ,want geluid mag je dit niet noemen, maakt. De medewerker van de gemeente heeft aan de politie aangegeven dat er oude dieselolie wordt verbrand. Het is een soort zelfreinigingsproces van deze machine en verzekeren dat om 21.00u (l.t) dat proces is afgelopen en de aggregaat uitgaat; we zijn benieuwd. En inderdaad, precies om 21.00u valt het apparaat uit en wordt het stil. Zo stil dat we de vogels weer kunnen horen fluiten. Hoewel die slapen nu ook. De agenten hebben gedaan wat ze konden doen en kunnen de melding afsluiten. Ze vertrekken even geruisloos als dat ze gekomen waren weer in hun patrouilleautotjes.Voor Roel is dat een goed teken en geeft het hem vertrouwen in hoe hier met meldingen wordt omgegaan. En de meisjes, die zijn blij dat het geluid weg is en dat ze rustig kunnen slapen.

En dan wordt het echt tijd om voor nu afscheid te nemen. Het valt ons alle 3 zwaar en deemoties gaan alle kanten op ook al weten we dat we elkaar over 11 dagen nog weer even zullen zien. We voelen aan alles dat Ylva ‘vertrokken’ is en haar plekje gaat vinden hier maar toch …

Terwijl we wegrijden en in de binnenspiegel van onze auto zo lang mogelijk naar ons meisje blijven kijken gaat er zoveel door ons heen. Supertrots zijn we op haar, we missen haar nu al, bezorgdheid etc. etc.. We laten de emoties zijn gang gaan en zitten zwijgend naast elkaar elk met onze eigen gedachten. Wanneer we onze vetrouwde hotelkamer binnenstappen voelt deze leeg zonder haar. We douchen ons en gelukkig vinden we troost bij elkaar. Roel maakt nog een theetje en terwijl we deze drinken laten we de afgelopen dagen de revue nog eens passeren. We hebben het goed gedaan.

Ondertussen is het 23.00u (l.t.) en zijn we helemaal kapot. We gaan slapen en denken alle beide aan onze kanjer die dit toch maar doet…..

Welterusten en slaap wel!…

Lieve groetjesde Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…