Goodbye Sioux Falls ...

We worden vanmorgen om 05.55 gewekt.Niet door de wekker maar door onze bovenbuur die er (we weten niet of het een hij of zij is)blijkbaar vroeg uit moet. En al is duidelijk te merken dat deze persoon zo stil en voorzichtig mogelijk probeert te doen, de vloer kraakt en piept als een bezetene. Het lijkt wel dat hoe voorzichtiger hoe harder het kraakt. We lachen er maar eens om want het is wat het is. En misschien is dit ook geen toeval, ons meisje moet nu namelijk ook opstaan voor haar vertrek naar de ‘Black Mountains’ voor 3 dagen. In gedachten zijn we even extra bij haar. Na een paar flinke hoestbuien, onze kelen lijken wel schuurpapier, vallen we gelukkig allebei nog in slaap.

Om 08.10u (l.t) schieten we wakker, komen even bij zinnen, checken of we nog iets van ons meisje hebben gehoord en dat is. Ze heeft laten weten dat ze redelijk heeft geslapen de 1ste nacht in haar nieuwe bed en kamertje en dat ze onderweg zijn voor een 7u durende busrit naar de ‘Black Mountains’. Wij hebben, ondanks onze gratis wekservice en verkoudheid ook redelijk geslapen. We wassen ons en kleden ons aan. Als dat is gebeurt twijfelen we of we eerst gaan ontbijten of eerst de koffers inpakken. Roel wil eerst ontbijten maar ik ben al bezig met de koffers (het kan maar gedaan zijn) en mama’s wil is wet.Terwijl ik met de koffers bezig ben doet Roel een poging om met Bomma te bellen, dat is deze keer een ‘moeilijkere bevalling’. Het lukt niet om haar aan de telefoon of in beeld te krijgen. Het is uiteindelijk Willy die ons terug belt om aan te geven dat er iets misgaat, maar gelukkig is Roel op dit gebied in tegenstelling tot mij de rust zelve en na 10’ over en weer bellen lukt het dan toch om haar even te zien. Alleen is het inmiddels 09.15u(l.t.) en moeten we gaan ontbijten want om 09.30u krijgen we niks meer. We hangen dus op met de boodschap “u weet nu hoe het werkt en we bellen later nog een keer”.

Aangekomen bij de ontbijtzaal is het er erg rustig. Er zit nog 1 koppeltje en voor de rest is iedereen al weg. Maggie verteld ons “take your time I still have to clean up so no problem that you are late. Thank you Maggie”. We pakken hetzelfde als andere dagen alleen vandaag maken we ons er een wafel bij. Deze lukt maar voor de helft omdat het ijzer niet meer in orde is. Maggie ziet dit, ze ziet en merkt alles, en verteld dat er een nieuwe plaat in moet maar dat de monteur dit de vorige keer niet wilde doen maar niet snapt dat dit apparaat hier dagelijks gebruikt wordt. Ik zeg maar dat ze gelijk heeft en denk alleen maar “ik wil gewoon even rustig eten”. Maar Maggie zit op de praatstoel, ze heeft nu de tijd, en verteld ons dat ze 72jaar is en 7 op 7 werkt. Dat ze de weekenden minder leuk vind omdat ze dan later klaar is (omdat het ontbijt later is) maar het voor de rest heel graag doet. Als we haar vragen of ze dan nooit vrij heeft, krijgen we het antwoord dat ik op dag 1 goed had ingeschat, n.l. dat dat niet is omdat ze niemand anders in haar keuken wil. Ze heeft dan meer werk met opruimen als ze terugkomt dan dat ze het zelf doet. Zo nu weten we alles :-). Inmiddels zijn wij klaar met eten (want we zijn gewoon doorgegaan terwijl zij babbelde) en bedanken haar voor de goede zorgen. Ze wenst ons een goede reis en “see you next week”.

Terug op de kamer poetsen we onze tanden en doen de laatste spullen in de koffer. We hebben genoeg plek en aan onze kilo’s komen we deze keer zeer zeker niet. Als alles is ingepakt brengt Roel de koffers naar de gang en ik trek de bedden af. “Dag kamer dankjewel voor de afgelopen dagen en tot over 10dagen”. Beneden aangekomen checken we uit en ook de receptioniste wenst ons een goede reis en tot over 10 dagen. Het mag in dit hotel misschien allemaal net iets oudbolliger zijn dan in andere hotels, het personeel is oprecht vriendelijk en behulpzaam en dat is ook veel waard.

Om precies 10.30u (l.t.) rijden we de parking van het hotel af. Veel te vroeg maar Roel wil vroeg op de luchthaven zijn omdat hij graag vooraan in het vliegtuig wil zitten omdat we in Denver niet zo heel veel tijd hebben om over te stappen. En tja, als de baas dit in dit geval wil, dan gebeurt dat ook.

Als we voorbij een tankstation rijden buigen we nog even af om de tank terug vol te laten lopen. We bereiden ons voor op het ergste maar hebben uiteindelijk maar 6 gallon verbruikt. Met de tank vol rijden we naar het vliegveld waar we onze auto parkeren op de parking voor ‘retour cars’. Laden onze spullen uit en gaan naar binnen. Moest je vroeger (tenminste dat staat mij toch nog bij) eerst nog altijd een rondje om de auto doen met een medewerker om te kijken of er geen krassen waren bij gekomen. Nu hoefden we alleen maar de sleutel in een brievenbus te gooien en “klaar is Klara”. Voor ons gaat het snel, voor al die mensen die in de rij staan om een auto op te halen duurt het iets langer.

Bij onze aankomst hier in Sioux Falls afgelopen vrijdag hebben we al gemerkt dat het niet zo’n hele grote luchthaven is. Maar buiten dat heerst er een relaxte sfeer, eigenlijk zoals er in heel Sioux Falls hangt. Vanuit de aankomsthal, waar wel wat bedrijvigheid heerst, lopen we door naar de vertrekhal. Hier is het zo rustig dat je er een kanon kunt afschieten, dan raak je nog niemand. We lopen naar de balie van United Airlines en een semi-vriendelijke mevrouw verteld ons dat we aan de plan mogen / kunnen inchecken. We geven aan dat we graag persoonlijk geholpen willen worden omdat we een vraag hebben. Prima, en ze opent een balie voor ons. We leggen de situatie uit maar ze verteld ons dat ze niets meer aan onze plaatsen kan doen en dat we naar Denver in rij 7 zitten en naar Salt Lake in rij 1. Op dat moment valt het kwartje nog niet en zijn we alleen blij dat we op rij 7 zitten omdat dit vrij vooraan is en we dus snel het vliegtuig uit kunnen.

En dan kan het wachten beginnen want we zijn echt veel te vroeg. In 1ste instantie blijven we voor de douane omdat we nog wat drinken bij ons hebben dat we graag willen opdrinken en niet weggooien. En terwijl ik een paar uitgestelde telefoontjes pleeg en bijklets met mijn BZB kijkt Roelwat rond, maakt filmshotjes en geniet even van het niks doen. Na zo’n anderhalf uur vind hij het wel goed geweest en wil door de douane want je weet immers maar nooit.

We nemen de trap naar boven richting de douane en daar is werkelijk iemand voor ons. Twee vriendelijke (want dat is echt niet altijd het geval) douaniers staan ons te woord en nadat het raadsel met mijn paspoort (het was niet leesbaar in de scanner) is opgelost, mogen we doorlopen naar de bodyscan. Ook hier zijn de douaniers wat vriendelijker dan normaal. Normaal nemen deze mensen hun job altijd zo serieus dat er nog geen gesprekje of lachje vanaf kan. De bodyscan verloopt ook vlekkeloos dus zijn we helemaal in orde voor vertrek. Onze gate is niet ver lopen en dus besluiten we, omdat we nog anderhalf uur voor boarden hebben, om een plaatsje te zoeken in het restaurant bij het raam zodat we nog iets kunnen zien. Ik gebruik deze tijd om wat noodzakelijke mails en berichten te versturen en bel nog een keer uitgebreid met Bomma. En Roel, die gaat voor een bakkie en een sandwich halen want hij heeft van al dat relaxen honger gekregen.

Om 13.40u (l.t.) lopen we richting de gate waar we meteen kunnen boarden. Aangekomen in het vliegtuig lacht Roel wel een beetje met het model. We reizen met een cityhopper waar maar goed 60 mensen in kunnen. Deze vliegtuigjes zijn zo ‘klein’ dat we onze handbagage (en we hebben echt alleen maar bij ons wat we bij ons mogen hebben) nog niet eens in de bakken krijgen omdat ze te laag zijn. Precies om 14.08u (l.t.) begint de piloot de motoren te starten en kan het taxiën beginnen. Er is veel verkeer en de piloot laat weten dat we 11’ moeten taxiën alvorens we de lucht in kunnen. Uiteindelijk is het 14.35u (l.t.) als we opstijgen.De vlucht verloopt vlot. We krijgen een natje en een droogje en voor we het weten wordt de landing alweer ingezet. Om 14.45(l.t.) zijn we geland op Denver Airport. En voor de oplettende lezer we zijn we nogmaals een uur terug in de tijd gegaan dus op dit moment is het tijdsverschil met Ned/Bel 8uur.

We zijn aangekomen bij gate B94 en we moeten naar gate B8 om naar Salt Lake City te vliegen. Dit is van het ene uiterste van het vliegveld naar het andere uiterste en we hebben precies 25’. “Lang leve de rolloopbanden” want anders hadden we het zeker niet gehaald want 2,2 km in 25’ met handbagage én de drukte is niet te doen.

Als we aankomen bij de gate is het boarden al (lang) begonnen maar we zijn nog optijd dus niks aan het handje. Onze paspoorten worden opnieuw gecontroleerd en dan mogen we doorlopen. We zitten in rij 1 stoel C D. Op dat moment is het nog steeds niet tot ons doorgedrongen en dus stappen we het vliegtuig binnen, lopen door de business class en zoeken in het economy gedeelte naar nummer rij 1 die we daar niet gaan vinden want het begint daar bij rij 7. We moeten dus terug. Gelukkig is het niet meer druk want anders had iedereen achteruit gemoeten. Terug dus naar het business class gedeelte waar we inderdaad zien dat op rij 1 nog 2 plaatsen vrij zijn. We kijken elkaar verbaasd aan, “dan zullen deze 2 wel voor ons zijn zeker”. Enigszins verwonderd en verrast nemen we plaats in de twee fauteuils met heel veel beenruimte. Wat een luxe voor een vlucht van 1 uur en 10 minuten, jammer dat we deze upgrade niet hadden op de lange vluchten hier naartoe maar … “wie het kleine niet eerd…”. Dan nemen we het er ook maar van en languit liggend met regelmatig een natje en een droogje genieten we van de vlucht en het uitzicht. We vliegen over de Rocky Mountains en dat is schitterend om te zien van bovenaf. Helaas wordt voor ons gevoel in deze luxe de daling veel te snel ingezet.

Om 17:05u (l.t.) zijn we aan de gate en mogen we onze seatbels losmaken; we zijn aangekomen in Salt Lake City. Ook deze luchthaven, de 6e alweer van deze reis, is ongelooflijk groot, het lijkt er relatief rustig en er hangt een relaxte sfeer. En ook nu weer maken we een hele lange maar aangename wandeling om bij de bagagebelt te komen. Zo lang zelfs dat onze koffers al op de band aan het ronddraaien waren terwijl wij nog kwamen aanlopen. “Gelukkig ze zijn er dus dat is goed gegaan”. Het blijft toch iedere keer weer even spannend of ze er zullen zijn als je overstappen hebt moeten doen.

Vergezeld van onze koffers verlaten we de aankomsthal op weg naar de hal waar de ‘Rental Cars’ bedrijven gevestigd zijn. Gelukkig staat dit allemaal goed aangegeven. Ook dit is weer een gigantische hal waar alle bedrijven naast elkaar liggen en waar de slangenrijen aangeven hoe druk het hier kan zijn. Gelukkig is het nu rustig en we kunnen zo doorlopen naar ‘Enterprise’ waar wij ons moeten melden en waar we meteen aan de beurt zijn. Het is voor de medewerkster een hele administratie en er moet zelfs een ‘hogere’ bij komen die in een groot boek, waarin alle rijbewijzen van de wereld staan, controleert of onze Belgische rijbewijzen wel echt zijn. Gelukkig is dit het geval “duh wat had je anders gedacht muts”. En dan wacht ons de volgende verassing, maar deze keer een iets minder leuke. De medewerkster verteld ons dat alles is inbegrepen bij de boeking behalve “the charge for returning on an other location” oftewel dat we nog $520 (incl. taxes) moeten betalen omdat we de auto op een andere plek inleveren dan dat we hem ophalen. Deze komt even binnen want hier waren we dus niet op voorbereid. Ik geef nog aan dat ik dit wel raar vind omdat ze op Sioux Falls toch ook een vestiging hebben van hun bedrijf en dat ik dus eigenlijk niet goed snap waarom dit nodig is. De medewerkster geeft vriendelijk aan dat ze het vervelend vind voor ons maar dat dit de regels zijn en dat ze er ook niks aan kan doen. Dat snappen we ook wel en trekken dus onze kaart, maar hier is met het reisbureau het laatste woord nog niet over gesproken.

Als alles administratief is afgehandeld worden we doorgestuurd naar een verdieping lager waar we in een gigantische garage uitkomen waar alle Rental Car bedrijven hun auto’s hebben staan. We zoeken onze firma, geven onze papieren af, er wordt even wat onderling overlegd en vervolgens krijgen we weer een mooie bolide toegewezen. We laden onze koffers in en rijden naar de uitgang. Hier worden nogmaals onze rijbewijzen gecontroleerd en gekoppeld aan onze auto en dan mogen we de parking verlaten en kunnen we op weg naar ons hotel in Salt Lake City.Een ritje van ongeveer 10’ brengt ons naar hotel ‘Crystel Inn’ aan de rand van het centrum.

Het is prachtig om de bergen rond Salt Lake te zien liggen. Ook het hotel ziet erprima uit en we krijgen een grote kamer op de 4e verdieping. We zetten onze spulletjes neer en stallen onze koffers uit en besluiten, omdat het inmiddels al 18:30u (l.t.) is, om richting het centrum te lopen om een hapje te eten.

Een kleine 20 jaar geleden, tijdens één van onze eerste reizen samen, zijn we ook al eens in Salt Lake City geweest en wat ons daarvan is bijgebleven is, dat het niet echt een gezellige en levendige stad is en dat voelde nu weer zo. Het is vooral een stad die als start- of eindpunt wordt gebruikt voor een bezoek aan de Rocky’s. Maar na deze reisdag was het fijn om even heerlijk te wandelen en een frisse (wat relatief is) neus te halen op zoek naar iets om te eten. Nu vind je dit in een stad als deze genoeg, maar wat we van onze eerdere reizen hebben geleerd is om de locale tentjes op te zoeken en dat hebben we ook nu weer gevonden. We zijn uitgekomen bij bar en eetcafé ’Glasiers’ … een schot in de roos. Alhoewel we wel even verbaasd waren dat we ons bij binnenkomst moesten legitimeren. Blijkbaar is iedere bar in de staat Utah dit verplicht, tja en als het verplicht is dan ontkomen wij er ook niet aan. We mogen ons zelf een plekje zoeken en omdat het binnen heel lawaaiig is, besluiten we om op het buitenterras te gaan zitten. Waar, zo schets onze verbazing, een lokale band (The Robinson Trio, dat bestaat uit 4 man) stond opgesteld om de avond op te luisteren. Hier kwam alles even samen: gezellige bar, een goede band (voor de kenners: Bears Den achtig), goed eten en een echt leuke sfeer en het belangrijkste goed gezelschap. We vergaten even onze vermoeidheid, want al doe je op een reisdag als deze alleen maar zitten en wandelen, het is vermoeiender dan je denkt, en hebben echt genoten. Rond 21.30u (l.t.) besluiten we om terug te lopen naar ons hotel omdat de kaarsjes langzaam uit gaan.

Eenmaal terug op de hotelkamer ploppen de (spraak)berichtjes van ons meisje op en krijgen we eindelijk een teken van leven van haar. Ze hebben de hele dag nergens wifi gehad en aangezien ze nog geen Amerikaans telefoonkaart heeft. Ze zijn na een lange reisdag aangekomen op de camping bij ‘Mount Rushmore’ en hebben nu wel eindelijk wifi. Ze laat weten dat ze een hele fijne dag heeft gehad, dat ze het erg leuk hebben en dat ze het naar haar zin heeft. Dit doet ons goed en meer hoeven we niet te weten.

Terwijl ik onder de douche spring, maakt Roel vast een theetje en onder het genot van een kopje nemen we de dag van vandaag door, die niet heel spectaculair was, en kijken we alvast naar de route van morgen. Morgen staan er wel veel mooi dingen op het programma. Ondertussen is het 23.30u (l.t.) en de hoogste tijd om de luikjes te gaan sluiten.

Welterusten en slaap wel!…

Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…