Dag Salt Lake City ....hallo Jackson ...

Om 07.30u(l.t.) worden we vanzelf wakker na een goede nacht. Het bed, aan Roel zijn kant, lag heerlijk ik daarentegen lag bergaf.En op wat geschreeuw en geruzie na was hetop straat ook doodstil. We staan op, wassen ons en kleden ons aan. Ondertussen stuurt Ylva al haar eerste foto’s door van hun vroege ochtend Hike. Ook zij zijn er alweer vroeg bij deze morgen.

We haasten ons een beetje want het ontbijt in dit hotel is van 06.00-09.00u en dat verbaasd ons eigenlijk wel want zo vroeg staan mensen die op vakantie of doorreis zij toch niet op. En dat blijkt wel want als we beneden komen om 08.15u (l.t.) is het in de ontbijtruimte een drukte en chaos van je welste. Enerzijds omdat er echt veel mensen zijn maar anderzijds ook omdat er veel Japaniezies zijn en die vullen sowieso al met hun gekwebbel en gedrag de ruimte. Terwijl Roel al opzoek gaat naar een plekje sluit ik in de rij aan. En daar wordt mijn geduld op de proef gesteld want als de keuze nu nog reuze was (bijv. zoals bij vd Valk) dan zou ik zeggen “alleh”, maar als je kunt kiezen uit 3 soorten cornflakes, 2 soorten fruit, 2 soorten scrambled eggs (gaar of half gaar)en dan fruitsap (allé daar kon je uit 4 kiezen) en koffie of thee dan hoeft dat toch geen uren te duren. Maar er zijn dan warempel mensen die dit stukje voor stukje, sliertje voor sliertje op hun bord leggen. Ja vind je het gek dat het dan een eeuwigheid duurt. En dan heb ik het er nog niet over dat veel dingen ook al op zijn. Maar geduld is een schone zaak en als ik dan eindelijk aan de beurt ben laad ik onze bordjes goed vol zodat ik niet dadelijk nog een keer moet aansluiten.Dan ga ik opzoek naar Roel die zich afvroeg waar ik bleef, “ik denk die heeft eerst zelf al gegeten en komt dan pas naar mij”.

Ondanks alles genieten we van ons ontbijtje en lezen in de tussentijd enkele appjes bij.We nemen nog een 2 bakkie en kopje thee en gaan dan op ons gemakje terug naar de kamer. Vandaag doen we het rustig aan. En terwijl ik aan de slag ga met het inruimen en dichtslaan van de koffers, gaat Roel aan de slag met onze verslagen te posten. “Dat is hier één grote ellende met die slechte wifi”. We doen ook nog een poging om met Bomma te bellen maar dat is , door de slechte wifi, een ramp dus we geven aan morgen een nieuwe poging te doen.

Om 10.45u (l.t.) checken we uit, nemen we afscheid van ons hotel en laten we Salt Lake City achter ons. Via de ‘Interstate 15 North’ rijden we richting Logan, onze eerste stopplaats voor vandaag.

Logan ligt in het noorden van Utah, in de ‘Cache Valley’, dicht bij de grens met Idaho. Het is omringd door bergen en staat bekend om zijn prachtige natuur. Het is een gezellige universiteitsstad met een mix van studentenleven, cultuur en prachtige natuur.

Om 12.15u (l.t) komen we in Logan aan en parkeren de auto bij het Visitor Center (VC) waar we als eerste even naar binnengaan. We worden warm welkom geheten door een enthousiaste mollige dame die, als ze hoort dat we uit België komen, nog enthousiaster wordt. Ze geeft ons wat tips en vraagt of we ook nog moeten eten. “Yes we do”. Ze vraagt of we van pizza houden. “Yes we do but not for lunch. Okay you guys like sandwiches for lunch. Yes we do”. Ze adviseert ons om dan naar ‘Great Harvest Bakery’ te gaan en als we van ‘candies’ houden naar ‘the Blue Bird’.Ze vind het zo leuk dat ze vervolgens nog 101 vragen aan ons heeft en 1001 tips. We bedanken haar uiteindelijk en gaan terug naar buiten. Hier valt ons weeral op (want we hadden dit bij het binnen rijden ook al gezien) dat de vlag halfstok hangt. Ik wil hier natuurlijk het mijne van weten en loop terug naar binnen om te vragen waarom dit is. Afgelopen weekend zijn er 2 agenten, waarvan 1 uit de Logan gemeenschap, random neergeschoten door iemand die ‘de weg kwijt is in combinatie met een pistool’. Als eerbetoon voor de hen hingen de vlaggen nu halfstok.

We maken eerst een wandeling door ‘Oldtown Logan’ en hebben het gevoel alsof we door een echt cowboy stadje lopen en dat de cowboys elk ogenblik kunnen komen aan gegaloppeerd. Vervolgens zetten we koers richting ‘Great Harvest Bakery’. Op

weg er naartoe komen we ook nog voorbij een crêperie en even twijfelen we, “doen we deze of gaan we voor de tip die we hebben gekregen”. We kiezen voor het laatste en dat blijkt een perfecte keuze. Al bij de 1ste stap die we binnen zetten voel je de sfeer die er hangt en dan heb ik het nog niet over al het lekkers dat we zien. Een vriendelijke verkoopster vraagt of ze ons kan helpen en welk brood ze voor ons mag afsnijden. Welke brood ze voor ons mag afsnijden? “We still have to order. Yeh, yeh but everyone who comes in get a slice of bread”.Oftewel ze bieden iedereen die hier binnenkomt een snee brood aan en je mag zelf kiezen welk brood je wil. Ze hebben verschillend soorten die ze zelf bakken en elke dag verkopen en dan hebben ze ook nog dagelijks 2 dagspecials. “Het moet niet gekker worden”. We kiezen uit welk brood we willen en dan krijgen we toch een plak, dat is bijna een complete maaltijd en dan moeten we nog onze sandwich bestelen. We laten ons adviseren door de verkoopster en toeval of niet ze adviseert dezelfde als de gezellige dame van het Visitor Centre., n.l. de ….en …. We bestellen er nog 2 bakkies bij en de verkoopster vraagt waar we vandaan komen. “From Belgium. Ohhh Belgium, do you speak French? A little bit. Oh so nice, I too. What brings you here so far from home?” en we leggen haar uit hoezo we hier zijn. Ze vind het geweldig.We rekenen af en zoeken ons een plaatsje in afwachting van onze sandwiches. We doen dit in de buurt van de ingang omdat we ten volste willen genieten van wat hier allemaal gebeurt. Iedereen klant die binnenkomt krijgt dus een snee brood (indien gewenst met boter) naar keuze aangeboden. De meeste klanten bestellen ook iets anders want daarvoor komen ze immers binnen, maar er zijn er waarrempel klanten die enkel binnen komen voor de snee brood. “Het konden wel Hollanders zijn, als het gratis is dan willen ze het wel”.

Tijdens het bestellen en afreken ben ik meermaals geschrokken omdat iemand luid begon te schreeuwen. De verkoopster legde mij uit dat dit was als iemand zijn bestelling klaar is. We zitten rustig aan ons tafeltje te genieten van alles wat we zien als er opeens heel luid klinkt “KINGS”. We zijn meteen bij de les, ons eten is klaar. Zowel de medewerkster van het VC als die van hier hebben niks teveel gezegd, de sandwiches zijn heerlijk!. En terwijl we lekker zitten te smullen komt de medewerkster die ons geholpen heeft met een brood naar ons toe en biedt ons dit aan namens de zaak (met de mededeling dat het nog een wek goed is); omdat ze het zo leuk vinden dat we van zover zijn en bij hun zijn komen eten. Zo vriendelijk en zo lief!. We besluiten dan ook als we weggaan om nog 2 reuze cookies mee te nemen, gewoon omdat we het zo lief vinden dat ze ons een brood hebben gegeven. Roel en ik zijn eensgezind en gaan beiden voor die met raspberry. De medewerkster vind echter dat we die andere ook geproefd moeten hebben en doet er nog 2 ander cookies op kosten van de zaak bij. Als dat niet attent is dan weet ik het niet meer. We bedanken haar en haar collega’s hartelijk en verlaten de zaak.

Buiten besluiten we om ook nog even bij de andere tip die we hebben gekregen te gaan kijken, de ‘Blue Bird’. Het ligt in dezelfde straat dus ver hoeven we niet te lopen. Als je de zaak binnenstapt ruik je de zoetigheid al en door een raam kun je inderdaad zien hoe dames de bonbons aan het maken zijn. Ook hier vragen ze waar we vandaan komen en toen we zeiden “Belgie” zeiden ze “ohhh a college of us is there now for study’s”. Als we vragen waar hebben ze geen idee, ze weten allen dat ze in België is. We kijken even rond naar alle lekkers wat ze hier hebben en kopen een kleinigheidje omdat a) chocolade niet goed voor ons is en b) ons deze smelt in de auto omdat het veel te warm is. We bedanken de dames en gaan terug naar buiten. We lopen terug naar de auto maar gaan eerst nog even langs bij de mollige mevrouw van het VCom haar te bedanken voor de heel goed tips. Ze vind het fantastisch dat we dit zijn komen doen en is nog steeds even enthousiast. Zalig!.

Voordat we Logan verlaten stelt Roel voor om eerst nog even wat boodschappen te doen omdat we de rest van de dag niet meer door ‘grote’ plaatstje komen en we ook wat later in Jackson zullen aankomen. We stoppen bij ’Schmits’ een hele mooie en overzichtelijke supermarkt. Ik kan er nog steeds, al werk ik al jaren niet meer in deze branche, nog steeds van genieten als ik zie hoe de spullen en dan maakt het niet uit of het gaat om AGF, Brood [e-38] Gebak of DKW erbij liggen. Het is een genot om hier te kunnen winkelen en dus neem ik er ook even mijn tijd voor. En Roel … die is verstandig geweest en buiten gebleven, dus die kan mij niet opjagen. Al belt hij op een gegeven moment wel op en vraag of ik er rekening mee wil houden dat we nog een heel eind moeten. “Ik kom eraan, ben bijna bij de kassa. Om 15.00u (l.t.) rijden we uiteindelijk dan weg uitLogan. We zijn blij dat we hier even gestopt zijn want het is echt een heel leuk en gezellig plaatsje. Een echte aanrader.

Het is de bedoeling dat we nu via de East 89 doorrijden naar ‘Bear Lake’. Bear Lake, ook wel ‘the Caribian of de Rockies’ genoemd, ligt op de grens van de staten Utah en Idaho en wordt gekenmerkt door de turquoise kleur van het water. Deze kleur ontstaat door de aanwezigheid van kalkdeeltjes in het water die het zonlicht op een speciale manier weerkaatsen.

Als we een dik uurtje aan het rijden zijn, ik heb ondertussen een klein nappie gedaan en dus niet opgelet, zegt Roel “ik heb het gevoel dat we verkeerd aan het rijden zijn want anders hadden we allang iets moeten zien”. We zetten de auto langs de kant en gaan even precies op de kaart kijken. Daar blijkt al snel dat we inderdaad op de verkeerde weg zitten en eigenlijk van Bear Lake aan het wegrijden zijn. Daar balen we wel van en Roel nog het meeste maar dit kan gebeuren. We hebben nu 2 opties: 1) we rijden door en gaan niet naar Bear Lake of 2) we rijden een stuk terug en rijden uiteindelijk via Montpelier naar Jackson. Het wordt optie 2.

We rijden door een prachtig landschap met op het ene moment uitgestrekte vlaktes met schitterende ranches en het andere moment glooiend en bosrijk. We komen door dorpjes waar de tijd is blijven stilstaan en die echt lijken op cowboy dorp van weleer. En wat blijf opvallen is dat bija elk huis of gebouw de Amerikaanse vlag heeft hangen. Het is duidelijk dat Amerikanen trots zijn op hun vlag. Om 17.30u (l.t.) komen we dan uiteindelijk aan bij het ‘Bear Lake Lookout Point’ en eerlijk is eerlijk, het is het omrijden en de extra tijd meer dan waard. We kijken niet alleen uit over een prachtig landschap maar ook over het prachtige meer met turquoise tinten. “Ik baal ervan dat ik niet scherp was vandaag, maar dit is wel genieten”.

We kunnen hier nog uren blijven kijken maar omdat we nog zeker 2,5u moeten rijden tot in Jackson en we ook nog moeten eten, besluiten we om 17.50u (l.t.) om door te gaan. In het plaatsje Montepelier, wat een heel leuk en knus stadje is, besluiten we om een hapje te eten. We rijden voorbij een plaatselijk tentje en besluiten om daar te stoppen. Weeral een zeer goede keuze. Buiten het feit dat de 2 dames in de bediening buitengewoon vriendelijk en enthousiast zijn, is het eten er ook nog lekker (en betaalbaar). We krijgen de vraag gesteld of we nog een dessert willen maar daar bedanken we vriendelijke voor omdat we nog 2u, veelal door de kloof,moeten rijden en aangezien het om 20.00u (l.t.) donker wordt.

In het begin kunnen we nog even genieten van het uitzicht en de ondergaande zon maar daarna valt de duisternis snel in. En het is echte duisternis want van lantaarnpalen hebben ze hier nog nooit gehoord. We zijn blij dat er een auto voor ons rijd waardoor de weg al een beetje verlicht is, anders was het echt niet fijn rijden. Nu trouwens ook niet, respect voor Roel.

Terwijl we onderweg zijn belt ons meisje, ze zijn terug in het basiskamp en dus heeft ze wifi. Ze vertelt dat ze heel moe is (en dat horen we ook), maar dat ze een leuke dag heeft gehad die begon met een ochtendwandeling om 06.30u (l.t.), daarna een busreis met een teambuilding activiteit, vervolgens weer in de bus naar een meer waar ze konden zwemmen of hicken. Zij had voor zwemmen gekozen. Uiteraard want ze heeft al 3 weken geen water, behalve dat van uit de kraan, meer gezien. Daarna waren ze met de bus doorgereden naar een plek waar een Mexicaans buffet voor hen klaar stond en ze dus konden eten en daarna waren ze terug naar het basiskamp gereden. Daar aangekomen ontdekte ze dat toch wel wat verbrand was en ze snapt niet hoe het kan, “de zon scheen helemaal niet. Wel eens gehoord van achter de wolken schijn altijd de zon?”.. En toen … toen zaten we te diep in de vallei en viel de verbinding weg. “Snik”.

Precies om 21.30u (l.t) rijden we Jackson binnen. En ook al is het donker we zien dat het een heel gezellig plaatsje is. We gaan opzoek naar ons hotel, het ‘Parkway Inn of Jackson Hole’ en ook dat hebben we snel gevonden. Het is een heel leuk en pittoreske gebouw. De dame aan de receptie zit ons al op te wachten. Volgens mij was ze even bang dat we te laat zouden zijn en ze moest overwerken. Met korte zinnen, die nauwelijks te verstaan waren omdat ze een beetje lispelt, gaf ze aan wat ze van ons nodig had en ze vertelde ons dat we voor $10/nacht gecharched zouden worden en waarvoor?. Roel meende dat ze zei voor het internet en ik meende te verstaan omdat we internationals waren, maar het moest zijn “initials” oftewel de borg. “Duhhhh” … Ze legt ons vervolgens uit waar onze kamer is en dat we er met de auto heen kunnen rijden en daar ook parkeren. Dat doen we dan maar, al lijkt er in 1e instantie geen plek omdat 2 motorrijders ook 2 parkeerplaatsen in beslag nemen terwijl die makkelijk op 1 plek hadden gekund en dan hadden ze nog plaats zat gehad. Uiteindelijk vinden we er nog eentje ergens achter in een hoekje.

We hebben kamer 116 en als we het veranda trapje omhoog lopen en de deur openen treden we binnen in een heel schattige kamer. Het lijkt net een ouderwetse woonkamer zo huiselijk is het ingericht. We hebben 2 grote bedden een schatig washoekje en een knusse badkamer. Hier houden we het wel 2 nachten vol. We leggen de koffers op 1 bed en kleden ons dan snel om om nog een plons in het zwembad te nemen dat vlak bij onze kamer in de buurt ligt. Helaas zijn we net te laat want het sluit om23.00u (l.t.). Dan morgen maar een nieuwe poging. We springen op onze kamer onder de douche, Roel maakt daarna nog een theetje en drinkt een Corona biertje dat ik voor hem heb meegebracht. We overlopen nog een keer de dag en mogen concluderen dat het een hele mooie, bijzondere maar uiteindelijk ook lange dag was.

En nu … nu gaan we slapen want morgen staat er ook weer een hoop op het programma.

Welterusten en slaap wel!…

Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…