Teton Nationaal Park ...

We hebben vannacht voor het eerst goed geslapen deze vakantie en worden om 06.35u (l.t.) voor het eerst wakker voor een sanitaire stop om daarna snel weer terug het warme bed op te zoeken. Warm ja, want voor het eerst deze reis heeft de airco geen overuren hoeven maken. Het koelt hier ’s nachts n.l. behoorlijk af. En terwijl ik nog terug in slaap val, heeft Roel het emotioneel wat moeilijk en besluit daarom om even lekker te gaan sporten en zijn hoofd leeg te maken. Om 07.50u (l.t.) komt hij terug en schrik ik terug wakker. Terwijl Roel onder de douche springt, check ik even of we al een bericht hebben van ons meisje. Helaas … maar geen nieuws is goed nieuws zullen we maar denken. Ook kijk ik even naar de filmpjes van Lio-ke die Jetje en Leon ons dagelijks trouw sturen. Zalig om ons manneke te zien en te zien dat ook hij het naar zijn zin heeft.

Nadat we zijn gewassen en aangekleed maken we ons op de kamer een ontbijtje (er is bij dit hotel geen ontbijtruimte) van het heerlijke brood dat we gisteren van ‘Great Harvest Bakery’ hebben meegekregen en de kaas en aardbeien die ik bij Schmits heb gekocht. Het heeft zo moeten zijn, het smaakt heerlijk en we nemen ons de tijd. We facetimen ook nog even met Bomma omdat dit gisteren niet echt was gelukt en hebben app contact met ons meisje. Die ook alweer bijna klaar zijn voor vertrek terug richting Sioux Falls.

Het is 10.00u (l.t.) als we willen vertrekken, met de nadruk op als. Murphy heeft n.l. vandaag weer een nieuwe uitdaging voor ons in petto. Als we bij de auto komen en deze willen openen lukt dit niet. We weten meteen wat dit betekend. Gisteren hebben we n.l. in ons dashbord zien staan ‘key not found’ en vaak wil dat zeggen dat de batterij van de sleutel leeg is. Maar omdat we de auto pas hebben opgehaald en er vanuit gaan dat alles in orde is, hebben we daar niet echt acht op geslagen. We proberen het een aantal keren en gelukkig springt hij wel open “pfff”. Nu nog hopen dat we hem ook gestart krijgen want dan kunnen we tenminste tot bij een benzinepomp rijden om te kijken of ze daar de batterijen hebben. Ook dit lukt gelukkig en uiteindelijk kunnen we om 10.15u (l.t.) op weg naar het tankstation. Dat hebben we snel gevonden want er liggen er hier genoeg. Roel gooit de tank vol en ik als co-piloot zorg dat de ramen een wasbeurt krijgen zodat we vandaag goed kunnen filmen zonder achteraf te denken dat er steeds vliegen door het beeld vlogen. Zo hebben we elk, al jaren tijdens reizen onze eigen taakjes.

Met een volle tank, maar nog geen batterij voor de sleutel want die hadden ze niet bij de pomp, gaan we op weg naar een bedrijf dat ons is geadviseerd door de pompbediende en wat gespecialiseerd is in automaterialen. We moeten hiervoor een klein stukje verder rijden. Op weg er naartoe zien we opeens een Chrysler garage . “Waarom gaan we niet gewoon naar die garage, we hebben toch een Chrysler. Dat is een goeie van jou Netje” en dus buigen we, met gevaar voor eigen leven, af naar de garage. “Ik zal wel naar binnen gaan want met zoiets werkt een vrouw zijn vaak beter dan een man. Dat klopt” en dus ga ik naar binnen. Een vriendelijke baliemedewerkster wijst mij de weg naar het magazijn waar ik welkom wordt geheten door Harry. Harry is het prototype van een grote knuffelbeer. Als hij de sleutel ziet weet hij al meteen wat er aan de hand is en ik hoef niks mee te zeggen. Maar dan begint het … het open krijgen van de sleutel. Uiteindelijk komen er 3 man aan te passen alvorens hij open is. Harry vervangt de batterij, checkt of deze vol is, checkt de sleutel nog een keer en als ik mijn beurs pak om te betalen zegt hij “no charge”. Nou dat noem ik nog eens service.

Uiteindelijk is het dan 10.50u (l.t.) en kunnen we eindelijk op weg. We gaan vandaag ‘Grand Teton National Park’ (GTNP) bezoeken. GTNP ligt in de staat Wyoming en is een van de mooiste en ruigst bewaarde natuurparken van Amerika. Het park is beroemd om de ‘Teton Range’, een grillige bergketen met pieken tot bijna 4.200 mtr. hoog. Wat de Teton Range zo bijzonder maakt is dat ze plotseling en spectaculair uit de vlakte opgerezen zijn, zonder uitlopers, wat ze extra indrukwekkend maakt. Maar als 1e stoppen we nog even bij het Visitor Centre om een parkpas op te halen. Met deze pas kunnen we dan de komende dagen in alle parken die we tegenkomen passeren.

Eindelijk kunnen we dan nu naar binnen rijden. Hierbij hadden we er even geen rekening mee gehouden dat meer mensen vandaag dat idee hadden en er een heuse file stond om binnen te komen. Dit laatste wordt ook wel veroorzaakt door het feit dat iedere auto gecontroleerd wordt op het bezit van een parkpas. We rijden als 1ste naar ‘Jenny Lake’ omdat we daar graag een boottocht willen maken en we geen idee hebben of het er druk gaat zijn. Nou daar zijn we snel achter, het is er niet druk … nee het is er stampe stampe druk. Als we aankomen rijden zien we de auto’s al langs de kant van de weg geparkeerd staan, “dit zal toch niet waar zijn”. We doen toch een poging en rijden de parkeerplaats van Jenny Lake op maar hier is werkelijk geen plekje te vinden. “Dit is toch waanzin, dat we om iets te gaan bekijken in de natuur zo moeten aanschuiven”.We rijden de parkeerplaats weer af en hebben dan net geluk. Een auto rijdt weg en wij kunnen die van ons daar parkeren. “Daar hebben we geluk. Dat hebben we zeker”. We vullen de rugzak van Roel met drinken en wat te eten en gaan dan richting het Visitor Centre. “Eerst een bakkie voordat we gaan lopen want dat hebben we wel verdiend na zo’n hectische morgen. We halen ons 2 bakkies in de souvenirwinkel en drinken die buiten, samen met de cookies die we gisteren hebben meegebracht van GHB, lekker op. Overigens de cookies zijn ook overheerlijk, het is jammer dat dit zaakje niet bij ons in Dilsen ligt.

Het is ondertussen 12.30u (l.t.) als we koers zetten richting ‘Jenny Lake”. Het gletsjermeer ligt aan de voet van de ruige Teton Range en met deze bergen op de achtergrond is het net een ansichtkaart. Het uitzicht is adembenemend en we nemen ons even de tijd om hiervan te genieten. Daarna lopen we door naar het boothuis om daar de shuttleboot te nemen. Deze shutttleboot brengt je van de oostelijke oever naar de westkant (en terug). Je kunt dit ook te voet doen, maar daar hebben we met deze hitte geen zin in. Om de 15’ vaart er een bootje van de ene naar de andere kant dus lang hoeven we niet te wachten. Als we aan de westkant zijn aangekomen en uitstappen zien we een lange rij mensen staan die terug de boot op willen en even hebben we een déjàvu naar Liberty Island. Maar goed dat is voor latere zorg, nu gaan we eerst naar de ‘Hidden Falls’ wandelen. We hebben goed 5’ gewandeld als we bij een waterval uitkomen. Ik bekijk me deze en denk bij mezelf “serieus is het dit?”. Roel die achter mij loopt ziet mijn verbazing, “dit zijn de Hidden Falls niet hè. Oh ik dacht al”. We wandelen verder en het is een stevige trail met een redelijk stijgingspercentage. Als we zo’n 25’ aan het wandelen en stijgen zijn horen we de waterval al op de achtergrond en niet lang daarna zien we ze voor ons opdoemen. Ze is echt prachtig en zoveel ‘geweld’. We schieten een paar mooie plaatjes en besluiten dan dat we halverwege willen gaan kijken en daar ook nog wat foto’s willen maken. We gaan van het pad af en gaan off-road verder naar halverwege de waterval. Daar doen we wat kruip- en uitglijwerk en uiteindelijk hebben we een mooi plekje boven op een rots gevonden in het midden van de waterval. De selfiestick (waar we ondertussen zeer bedreven mee zijn geworden) wordt bovengehaald en we schieten een paar mooi plaatjes. Vervolgens lopen we over de rotsen terug naar beneden waar we aan de voet van de waterval nog even gaan zitten geniet van dit natuurgeweld en natuurschoon

Omdat we het park nog verder willen gaan bezichtigen besluiten we om niet door te lopen naar ‘Inspiration Point’ (uitzichtpunt over het meer en de vallei), maar terug te gaan naar de aanlegsteiger van de shuttleboot. De trail naar beneden leggen we af elk in onze eigen gedachten verzonken. We denken, los van elkaar, terug aan de vele mooie reizen die we de afgelopen 18 jaar samen met ons meisje hebben gemaakt. We hebben haar zoveel van de wereld laten zien, hebben zoveel met elkaar meegemaakt, we waren een drie-eenheid en nu zijn we opeens met z’n 2 en is het maar de vraag of we (ooit) nog met z’n 3-en zullen reizen. Onze emoties worden even alle kanten uitgeslingerd. We zijn inmiddels beneden aangekomen en passeren het bordje ‘vanaf dit punt is het nog een uur wachten’. “Ohh we hebben geluk, we hoeven geen uur te wachten”, maar we zijn de bocht nog niet om of daar begint de rij en dus het wachten.

Het voordeel van wachten is dat je kunt genieten van alles wat je ziet, maar ook dat je met mensen aan de praat komt. Ze komt Roel aan de babbel met de man voor ons in de rij die hoort dat we niet van hier zijn en vraagt waar we vandaan komen. Als Roel het heeft uitgelegd, blijkt dat hij voor zijn werk geregeld naar Veldhoven moet en de mannen zijn vertrokken. Ze babbelen over vanalles en nog wat en zo komt ook het onderwerp ‘Beren’ te sprake. De man geeft aan dat zij er geen hebben gezien maar dat hij wel nog een bus ‘Berenspray’ heeft die wij mogen hebben omdat zij toch bijna klaar zijn met hun reis en thuis nog 2 bussen heeft staan. En dus hebben we nu een bus berenspray waar we ons mee schamen om mee te lopen omdat we het er een beetje over vinden en we iedereen die we er tot nu toe mee gezien hebben, stiekem hebben uitgelachen. Nu zullen er mensen zijn die ons uitlachen. “Ja, ik kon moeilijk zeggen ik hoef ze niet want wij vinden dat belachelijk. Nee dat kon je inderdaad niet zeggen. Ah ja, voor een beer zullen we ze waarschijnlijk niet nodig hebben maar wie weet voor welk ander wild dier”.

We staan uiteindelijk ruim een uur in de rij alvorens we terug op de boot kunnen stappen die ons kan terug brengen naar de oostelijke oever. “Als we te voet waren gegaan waren we sneller geweest. Als we dat geweten hadden, hadden we dat ook gedaan. Het is eigenlijk niet normaal dat we voor iets in de natuur zo lang staan aan te schuiven. Klopt maar het was wel de moeite”. We zijn toe aan een bakkie en met het bakkie in de hand lopen we terug naar de auto.

Vanuit Jenny Lake rijden we in noordelijke richting richting ‘Jackson Lake’. We bewonderen het meer van bovenaf enstoppen ook even bij de ‘Jackson Lake Dam’. Van daaruit pakken we de ‘Oxbow Band’ oostelijke richting om vervolgens bij de ‘Moran Enterence’ weer in zuidelijke richting richting Jackson te rijden. Onderweg passeren we een bord met daarop de waarschuwing ‘Dangerous Wildlife’ en het gaat dan om de Bison, de Elk en de Mooze. We lachen er een beetje om, “alsof we op deze open vlaktes deze dieren zouden tegenkomen”. We hebben het nog niet goed en wel tegen elkaar gezegd of in de verte zien we allemaal zwarte stipjes en auto’s langs de kant. Daar moet iets te zien zijn. Als we naderen zien we dat er een hele kudde bizons staat te grazen. Uiteraard zetten ook wij onze auto langs de kant om dit te gaan aanschouwen en mooie plaatjes te schieten. Wat een gigantische beesten en het verveeld nooit om hier naar te kijken; wat we dan ook een tijdje doen om dan weer verder te gaan.

We rijden door naar de ‘Snake River Overlook’ waar wevanaf een hoge rand kunnen uitkijken over de kronkelende ‘Snake River’ met daarachter uitgestrekte bossen en graslanden en op de achtergrond de ‘Grand Teton’. Het is adembenemend. Om daarna door te rijden tot ‘Black Tail’. We verlaten de Highway 191 en maken een extra lus via de ‘Antilope Flatsroad’ tot in Jackson. De reden waarom we deze lus maken is omdat de gezellige dame van het VC in Logan ons gisteren heeft verteld dat de kans groot is om hier Mooses te zien. En ze heeft gelijk want als we aan het genieten zijn (wat we gedurende de hele rit doen) van het landschap en we opeens een klein riviertje oversteken, zien we aan de linkerkant iets zwarts in de rivier zitten. We stoppen meteen om het goed te bekijken en ja hoor daar zit een Moose in het water. We zetten de auto meteen aan de kant en stappen uit om plaatjes te gaan schieten. Er volgen als snel meer mensen want dat is hoe het werkt. Iemand ziet iets en/of er staan auto’s aan de kant en andere auto’s stoppen ook. De Moose in kwestie lijkt er zich niet aan te storen dat er op afstand allemaal mensen naar zijn rug staan te kijken en hij blijft rustig liggen. We hopen natuurlijk dat hij in beweging komt en misschien wel uit het water zodat we ook een foto van de voorkant kunnen maken, maar het ziet er niet naar uit dat dit gaat gebeuren. Dan moeten we zelf, als alle anderen weg zijn, maar een poging doen om een foto van de voorkant te krijgen. En dus besluit ik om door het gras en de heide in de richting van de Moose te wandelen. Ik loop verder maar heb de pech dat hij net achter een bosje ligt en dan moet ik mijn plan aanpassen en een stuk verder doorlopen, als het ware aan hem voorbij om hem daarna van de voorkant te kunnen zien. En dat lukt, opeens sta ik oog in oog met onze vriend die mij wel ziet maar niet de behoefte heeft om in beweging en/of uit het water te komen. Gelukkig maar want als dat wel het geval was geweest dan had ik een uitdaging gehad en Roel en hartstilstand. Mister Moose kijkt recht in mijn lens en laat mij een paar mooie plaatjes van hem schieten. Daarna loop ik weer door het gras, de heide en de netels terug en heb voor mijzelf een geluksmomentje. Dit zijn de dingen die misschien niet volgens de regels zijn, maar die ik wel spannend en leuk vind.

Twee van de 3 Wildlife dieren die we zouden kunnen spotten hebben we gespot. Als we nu ook nog een Elk zouden tegenkomen dan zou dat helemaal te gek zijn maar we vrezen ervoor. Enerzijds omdat de vlaktes hier wel heel wijds zijn en ze hier nauwelijks voedsel vinden. En anderzijds qua tijdstip en temperatuur. Het is nog veel te warm en deze dieren houden zich nu liever in de bossen op. Bij het binnenrijden van Jackson blijft de teller voor vandaag dus inderdaad op 2 staan. We hebben ondertussen wel trek gekregen en dus besluiten we om niet eerst naar het hotel te gaan maar meteen in het stadje te kijken of we ergens kunnen eten. Aan eettentjes geen gebrek dus het is eerder de vraag waar. We kiezen voor ‘Liberty Burger’ en vooral omdat daar een hele hoop dames en heren in cowboykleding binnen zitten en we dat gezellig eruit vinden zien. Het geeft ons het idee alsof we in de saloon zitten.

Nadat ons de burger en de salade en een milkshake toe goed heeft gesmaakt en onze buikjes weer zijn gevuld, maken we nog een korte tour door het dorpje. Jackson is echt een cowboystadje en veel huizen zijn nog in de stijl van destijds. Het feit dat vanavond heel veel mensen dan ook nog in cowboykleding gekleed zijn (we hebben geen idee of dit toeval is of altijd) maakt het plaatje helemaal compleet. Rond 19.30u (l.t.) rijden we terug naar het hotel, het is mooi geweest voor vandaag.

In het hotel aangekomen ruimen we onze spullen op en hangen de apparaten aan de stekkers om op te laden. Daarna kleden we ons om en gaan we nog even zwemmen en naar de spa. Er is niemand en we hebben het hele bad voor ons alleen. Zalig!. Daarna douchen we ons en proberen te FaceTimen met ons meisje want daar hebben we de hele dag nog niets gehoord. Ze kan gelukkig opnemen en geeft aan dat ze al op haar kamer is en in bed ligt. Ze is moe van de mooie maar intensieve afgelopen 3 dagen. Vandaag hebben ze weer een lange busreis gehad terug naar huis. Onderweg zijn ze nog gestopt bij een cowboy stadje dat erg leuk was. Vanavond was er nog een activiteit maar omdat deze niet verplicht was, is ze niet gegaan en heeft ze ervoor gekozen om op tijd naar bed te gaan. Vanaf morgen volgen er n.l. ook weer een aantal intensieve dagen omdat dan de introductie van alle 1e jaars begint en daar zijn ze verplicht om aan alles mee te doen. Wat een verstandige meid is het toch. We laten haar gaan slapen en zullen morgen of de komende dagen wel helemaal bijkletsen.

Wij drinken ons nog een theetje en kijken terug op de dag van vandaag. Het was een hele mooie en geslaagde dag waarop we hebben kunnen genieten van veel natuurschoon, maar ook ons zelf een beetje zijn tegengekomen in de vorm van het gemis van ons meisje.

Welterusten en slaap wel!…

Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…