Dag 2 Yellow Stone NP .... The Upper Loop....

De spa van gisterenavond heeft ons klaarblijkelijk weer goed gedaan want ook vannacht slapen we de uren die we slapen als een roosje. Vanmorgen om 07.25u (l.t.) wordt ik in mijn ‘eigen”’bed wakker en eerlijk is eerlijk een heel bed voor jezelf is ook wel eens lekker. Aan de andere kant hoor ik ook al wat gedraai en geritsel wat betekend dat Roel ook aan het wakker worden is. We horen en zien dat er buiten al genoeg bedrijvigheid is, maar wij doen het even rustig aan.

We wassen ons en terwijl we ons aan het aankleden zijn, komt er een berichtje van ons meisje binnen. Ze geeft aan vannacht gelukkig wat beter geslapen te hebben dan gisterennacht. We besluiten om haar te bellen zodat we haar al eventjes gezien en gesproken hebben alvorens zij en wij aan de dag beginnen. Ze kan het vanmorgen rustig aan doen en hoeft ‘pas’ om 12.00u (.t.) acte de presents te geven, daarna heeft ze wel een middag vullend programma en vanavond is er een feest op de campus. Het is dus nog maar de vraag of we haar straks nog te spreken krijgen. Nadat we hebben opgehangen doen we een (zoveelste) poging om Bomma te bellen. We hebben haar vanmorgen al even kort gesproken maar nadat de verbinding is weggevallen krijgen we haar niet meer aan de lijn. “Het is een drama, Bomma en mobiele telefoons”.

Het is inmiddels 09.00u (l.t.) en dus de hoogste tijd om naar de ontbijtzaal gegaan. Deze is gelegen naast de receptie in een aparte zaak. Het is er (lett. en fig.) berengezellig ingericht. We krijgen een plaatsje in een hoekzitje aangewezen endar is helemaal prima want zo hebben we mooi het overzicht. We kunnen kiezen uit ‘alla card’ of het buffet, we kiezen voor het buffet. Onze waiter (volgens mij een skileraar die in de zomer hier moet werken in de bediening en in de winter les of tours mag geven) is namelijk een beetje onwennig. Hij schenkt ons elk een joekel van een mok koffie in (“uhhh maar ik wil thee”) en verteld ons hoe het buffet werkt (“alsof we dat niet zouden weten maar wel lief). Gelukkig is het niet druk en hoeven we niet zo als in Salt Lake City aan te schuiven en bijna vechten om een snee brood of wat muesli. Het ontbijtje smaakt heerlijk en “ja” ik heb ook een joekel van een mok thee gekregen en Roel heeft zich vrijwillig opgeofferd voor mijn mok koffie.

Terug op de kamer poetsen we onze tanden, doen nog 1x een poging of we Bomma nu aan de lijn krijgen wat niet lukt, pakken onze spullen bijelkaar en zijn klaar voor vertrek en een nieuwe dag in Yellowstone Park. Om 10.00u (l.t.) verlaten we de parking en rijden we terug naar de West-enterance van het park waar we kort moeten aanschuiven in de file om binnen te rijden.

Als we bij het punt komen waar we gisteren de Elken zagen, is het weer langzaam rijden en vragen we ons oprecht af wat er te zien gaat zijn. Immers die zijn op dit tijdstip allang weer terug naar boven de bossen in. Hele groepen mensen zien we naar boven kijken maar er is, buiten bomen en heel veel stenen niks te zien.

We rijden door en onze 1e stop is bij de “Gibbon Falls’ (GF) die gelegen is langs de Grand Loop Road en een hoogte heeft van ongeveer 26mtr. We wandelen een stuk over de Gibon Falls Trail waarna we een mooi overzicht hebben over de waterval. Het valt ons op dat er in en rondom de waterval veel afvalhout ligt en we vragen ons af of de natuur dit moet opruimen of dat dit door de mens wordt gedaan.

Van de G.F. rijden we door om vervolgens te stoppen bij het ‘Beryl Spring Basin’. De ‘Beryl Spring is één van de heetste (93-94gr Cel.) en meest indrukwekkende bronnen in het park. Als we de geiser naderen komt ons de geur van rotte eieren al tegemoet. De geiser zelf ziet eruit als mijn stoomstrijkijzer als ik dit heb gebruikt en de stoom aflaat. We hebben het snel gezien, zijn we misschien al verwend na gisteren?.

We vervolgen onze weg tot aan de “Artists Painpots’. Deze borrelende modderpoelen en warmtebronnen danken hun naam aan de veelkleurige modder en minerale afzettingen die hier te zien zijn. De modderpoelen veranderen van kleur afhankelijk van mineralen, bactieriën en de hoeveelheid water; van wit en grijst tot roze, geel en rood. Het lijkt alsof de kunstenaar hier zijn verfpalet heeft uitgespreid. Via de mooie trail die is aangelegd lopen we langs de verschillende basins tot aan het ‘look-over-point’ van waaraf we een mooi totaal overzicht hebben. Wat blijft fascineren is hoe het mogelijk is dat tussen de bossen met op de achtergrond de prachtige Rockies deze vlaktes met kokende basins zijn ontstaan.

Terug in de auto vervolgen we onze weg richting de ‘Mammoth Hot Springs’. We passeren bij het “Norris Geyser Basin’ maar besluiten dit even (lett.) links van ons te laten liggen. Als we de ‘Gibsson River’ oversteken zien we in het gras een joekel van een Bisson liggen. Hij ligt zo stil dat we even twijfelen of het een echte of een nagemaakte is, maar we kunnen ons ook niet voorstellen dat ze hier een opmaak Bison neerleggen. Ik besluit gaan te kijken en net als ik tot redelijk dichtbij ben geraakt, begint achter mij een bejaarde rangster met haar kraaienstem te roepen “don’t go closer, close enough” en begeeft mijn camera het (lees: batterij leeg). Is dat even balen.

We rijden verder en komen langs de ‘Roaring Mountain’; een indrukwekkende en enigszins mysterieuze plek die je het beste kunt omschrijven als een berghelling vol fumarolen (stoomopeningen). We stoppen even om te kijken en een foto te maken en rijden vervolgens weer verder. Opeens voor ons beginnen auto’s te remmen en dat betekent ‘Wildlife’. Aan de linkerkant van de weg staat een kudde Elken tegen de rotsten op maar onder aan de weg staat de ‘Opper Elke’ met z’n prachtige gewei. Omdat we eigenlijk al wat te ver gereden zijn, zetten we de auto enigszins onhandig en gevaarlijk aan de kant. Maar … alles voor het perfecte plaatje. Opper Elk neemt zijn tijd en staat op z’n gemakje tegrazen met z’n hoofd (en dus gewei) naar beneden. Inmiddels staat er een file aan auto’s die dit allemaal willen vastleggen en er zijn zelfs mensen die gewoon voor Opper Elk stoppen en totaal geen rekening houden met de mensen aan de overkant van de weg. Je merkt dan ook dat er bij sommigen wat onvrede ontstaat en dat snap ik. Opeens stapt er iemand uit een auto en begint te roepen, dusdanig dat Opper Elk ervan schrikt en zijn hoofd omhoog doet. En niet dat moment heb ik kunnen vastleggen en dus hebben we mr. Opper Elk met z’n gewei mooi op de foto.

Ongeveer 5’ later bereiken we de ‘Uper Mammoth Hot Springs’ (UMHS) We parkeren de auto en beginnen te wandelen als we er al snel achterkomen dat we de auto veel verder hadden kunnen meenemen en dus besluit Roel om de auto op te halen terwijl ik al rustig verder loop. Als snel wordt mij duidelijk waarom deze Hot Spring “Mammoth heet. Het is een immens grote vlakte uit terrassen opgebouwd en bestaande uit zout en lava. En als je van de geur van rotte eieren houdt, dan kom je je hier aan je trekken. Roel is inmiddels ook aangesloten en we lopen samen eerst het bovenste en dan het onderste rondje. Het is en blijft waanzinnig om te zien en te horen hoe de aarde hier ‘kookt’. Vervolgens halen we de auto op en maken een `Geiser Safaril’ om het Uper gedeelte te verlaten.

Van de UMHS rijden we door naar de ‘Lower Mammoth Hot Springs’ maar voordat we die gaan bekijken rijden we eerst een heel klein stukje verder tot in het ‘Mammoth’ (wat geen echt dorpje is) om een bakkie te halen en wat te eten want het is al 14.00u (l.t.). We stoppen bij de ‘Yellowstone General Store’ omdat we inmiddels weten dat daar de bakkies goed (en groot) zijn. Ook nemen we er allebei een hot-dog bij. Onze lunch is deze keer “all the way American”. Even laden we het motortje op want wat we allemaal zien aan natuurschoon is bijna niet te bevatten en dan heb ik het nog niet over de weidsheid van dit land. Niet normaal gewoon!.

Met onze buikjes weer gevuld en de nodige dosis cafeïne gaan we weer on-route en stoppen dus als 1e bij de ‘Lower Mammoth Hot Springs’ waar we ons oa. vergapen aan de ‘Canary Spring’ en de geur van zout en zwavel oftewel rotte eieren nogmaals tot ons nemen. De ‘Canary Spring ontleent zijn naam aan de gele tinten die vaak te zien zijn en veroorzaakt worden door thermofiele bacteriën die in het water leven. Het geel wordt versterkt door het wilt kalksteen en contrasterende oranje en bruine afzettingen. Persoonlijk begin ik nu wel langzaam klaar te worden en gelukkig heeft manlief dat ook. Dat komt dan goed uit want we rijden nu verder naar ‘Tower Roosevelt’.

Onderweg spotten we nog 2x bizons. De 1e keer liggen er 2 langs de rivier in het gras en Roelie heeft ze meteen geschoten (lett. en fig.). En niet veel verder staat weer zo’n kolos langs de rand van de weg te grazen en boeit het hem niks of er nu 1 of 20 auto’s naast hem stoppen om een foto te maken. Als we bij ‘Calcite Springs’ voorbij komen worden we aangetrokken door de opbouw van de muren (lees: het gesteente). Ik wil daar even een foto van maken maar wordt, als ik uitstap, overweldigd door wat ik zie. Wat een schitterende en adembenemende kloof. Niet te geloven en ook bijna niet te omschrijven. De wanden lijken er wel neergezet terwijl dat natuurlijk niet zo is en zo zijn afgesleten door de eeuwen heen.

Dan bereiken we de parking van ‘Tower Roosevelt’ van waaruit we met een trail de ‘Tower Falls’ (een iconische waterval van 40m die haar naam dankt aan de vulkanische rotstorens die boven de waterval uitsteken) gaan bekijken en op de terugweg even bij het souvenierwinkeltje binnenspringen om te kijken of ze niks moois voor ons meisje hebben; en natuurlijk hebben ze dat. We nemen haar een mooie en warme trui mee die ze in de winter in Sioux Falls goed kan gebruiken en een mooie mok voor op haar kamer. Het is ondertussen al 16.30u (l.t.) een mooie tijd om langzaam koers richting ons hotel te zetten want dat is zeker nog anderhalf uur rijden en dan mogen we geen Wildlife tegenkomen, wat we natuurlijk stiekem wel hopen dat dit wel zo is want daar zijn we toch ook voor hier.

Het uitzicht en de vergezichten die we zien, blijven schitterend. Zo rijden we over een weg met links en rechts dennenbomen en zo kunnen we zover al ons oog het toelaat kijken over de vlaktes met op de achtergrond de Rocky Mountains. En … we spotten ook nog wildlife, een wolf notabene. Hij loopt in een grasland in 1e instantie eigenlijk iets te ver weg maar ons geduld wordt beloond want hij komt beetje bij beetje steeds dichter onze kant uit zodat we hem goed kunnen zien en vastleggen. Inmiddels geeft de navigatie aan dat we ‘pas’ om 17.48u (l.t.) terug bij ons hotel zijn en dan is het te hopen dat we deze keer niet in de file komen bij de Elken oversteekplaats van gisterenavond. Al lijkt ons de kans klein omdat we vanmorgen al hebben gezien dat ze de parking en langs de weg hebben afgezet zodat er geen auto’s kunnen parkeren.

Uiteindelijk zijn we om 17.45u (l.t.) terug op de kamer en we zijn helemaal gaar. Daarom gaan we voordat we gaan eten eerst nog even wat zwemmen en naar de spa. We douchen ons vervolgens en toiletteren ons om rond 19.15u (l.t.) richting het centrum te lopen om te eten. Het is ons gisteren bij Pete’s Pizza [e-38] Pasta zo goed bevallen (qua bediening en snelheid) en het was lekker dat we er vandaag gewoon weer terug gaan. Omdat we buiten willen zitten moeten we even wachten maar ook nu kunnen we weer vrij snel plaatsnemen. Het is vanavond in het algemeen wel een stuk rustiger dan gisterenavond. Vanavond gaan we voor een pizza met een salade en ook dit smaakt weer heerlijk. En voor de prijs hoef je het ook niet te laten, het is een echte aanrader.

Als we terug wandelen naar de kamer brengen we (lees: ik) nog een paar bezoekjes aan wat souvernierswinkels. Ik vind het altijd leuk om gewoon te kijken, Roel vind het vreselijk, “we hebben genoeg kraom” en wacht geduldig buiten. Ik heb nog zin in een toetje en dus trakteer ik mijzelf op een reuze aardbeienmilkshake; het kost een paar dollar (lees: godsvermogen) maar dan heb je ook wat. Terwijl ik sta af te rekenen belt ons meisje, ik druk haar even weg. Terug op de kamer bel ik haar meteen terug “mama was even aan het betalen. Ik dacht wel dat u bezig was, geeft niet nu hebben we elkaar toch aan de lijn”. Als eerste heeft ze een paar vragen over de was, wat ze met wat mag en kan wassen. Ik leg haar dit uit en hoop dat het goed gaat. Ook maak ik haar duidelijk dat ze voorzichtig moet zijn met de droger omdat daarin alles krimi. Niet dat ze haar nieuwe Augustana trui erin stopt en dat hij als babytruitje eruit komt. We kletsen bij over onze en haar dag. Die van haar was niet echt spectaculair en bestond vooral uit diverse bijeenkomsten waar ze verplicht naartoe moesten. En vanavond was er ‘Blokfeest’ maar dat vond ze niet echt super. Daarom ging ze dan maar optijd slapen zodat ze morgen weer fit is. We wensen haar “welterusten en tot morgen”.

Eindelijk tijd om van mijn milkshake te genieten, die ondanks dat hij al even staat nog steeds top is en overheerlijk smaakt. Je proeft dat hij over vers is wat ook mag voor zoveel geld. Roel maakt in de tussentijd een theetje en tokkelt wat op zijn gsm terwijl ik met het verslag aan de gang ga. We kunnen weer terugkijken op een zeer mooie en geslaagde dag. Op naar morgen!.

Welterusten en slaap wel!…

Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…