Yellowstone Park dag 3 .... the lower loop ...

Het wordt bijna traditie deze reis dat ik rond 05.55u (l.t.) wakker wordt vanwege een sanitaire stop die ik moet maken om daarna weer vlug terug in bed te kruipen in de hoop terug in slaap te vallen. Vandaag duurt dit laatste wat langer omdat mijn gedachten afdwalen … afdwalen naar: dat we vandaag echt beginnen aan onze laatste vakantieweek, we volgende week om deze tijd ons meisje hier achterlaten en het (voorlopige) afscheid een feit is, we dan met z’n 2-tjes terug naar België keren, we 21 jaar geleden hier precies in hetzelfde gebied met z’n 2-tjes zijn begonnen. Gelukkig val ik daarna toch nog in slaap.

Het is rond 07.30u (l.t.) als ik opnieuw wakker wordt voor sanitaire stop nr.2 deze morgen. Vlak na mij is Roel ook aan de beurt en terwijl ik nog even terug in bed kruip, heeft hij hier geen zin in en wil gaan rennen op de loopband. “Prima, ga maar dan kan ik nog even blijven liggen”. Maar hij is snel terug want de fitness is nog niet open. Hij besluit dan buiten een rondje te gaan.Tegen 08.15u (l.t.) is hij terug en terwijl ik mij was en aankleed springt Roel snel onder de douche. We doen een aantal pogingen om Bomma aan de lijn te krijgen maar tevergeefs. Waarschijnlijk heeft ze gisteren weer niet goed opgelegd en krijgen we haar nu niet meer te pakken. “Ik krijg grijze haren van die vrouw”.

Rond 09.00u (l.t.) gaan we op ons gemak richting de ontbijtzaal. We geven ons zelf deze ochtend wat meer tijd omdat we pas in de loop van de ochtend / tegen de middag willen vertrekken. We hebben dit besloten omdat we vanavond later willen terug komen in de hoop dan wat meer Wildlife te spotten. In de ontbijtzaal wacht de waiter van gisteren ons weer op en het lijkt alsof hij vannacht beter geslapen heeft dan gisteren; hij is één en al vrolijkheid. Het ontbijt smaakt ons ook deze keer weer goed en het is al na 10-en als we richting onze kamer lopen. Ik neem meteen mijn laptop erbij want ik heb met mijn collega afgesproken om te facetimen om wat zaken voor het komende seizoen door te nemen, terwijl Roel lekker buiten in de zon gaat zitten en (als ik al meer dan een uur aan de lijn zit) kijkt of hij misschien ons meisje al aan de lijn krijgt. Dit lukt en ze verteld dat ze al een hele leuke en leerzame ochtend heeft gehad. Er was een soort van ‘markt’ van alle verenigingen die er op de campus en omgeving zijn die zichzelf presenteerden. En nu had ze wat stress omdat ze een aantal apps moest installeren maar die ze niet kon downloaden omdat haar Apple-store op Europa staat ingesteld en ze die van Amerika moet hebben.Gelukkig is er dan Nonkel die haar hopelijk kan helpen want ze maakt zich daar dan zorgen om. Ze vergeet hierbij dat ze op een internationale school zit en dat ze maar naar begeleiders hoeft te gaan die haar ook kunnen helpen. Typische Ylva alles meteen en goed in orde willen hebben en bang zijn om te vragen.

Het is uiteindelijk 11.30u (l.t.) als we na nog een paar pogingen om Bomma te bereiken, de spullen in de auto laden en vertrekken. Als 1e rijden we nog even bij een locale bakkery langs die Roel vanmorgen tijdens zijn renrondje heeft ontdekt, om een paar lekkere koeken op te halen die we dan mee kunnen nemen voor onderweg en de dag door te komen. Ook wordt er nog even getankt en de ramen gewassen want in het park zelf kan dit (bijna) nergens. Eindelijk zijn we dan klaar om naar de Westenterance te rijden waar er een vriendelijke dame met kerst-herten gewei ons ontvangt; “it’s August-X-mass and the Elks and Moose are ….. so be carefull and have an nice day”. We zijn onderweg.

Als we bij de Elken-oversteekplaats komen, zien we net als gisteren een hoop auto’s en mensen stilstaan. “Er moet hier toch wat te zien zijn als er zoveel mensen staan. Klopt maar ik zie toch echt niks. Stop toch maar eens en dan ga ik het wel vragen”.Zo gezegd zo gedaan en al snel kom ik erachter dat er een bruine beer met 2 jonkies zit. Dit moeten we natuurlijk zien én vastleggen dus ook Roel springt uit de auto (want als hij zoiets hoort of ziet, dan is hij van de partij).Wat een schitterend beeld om te zien, dit is echt genieten!. Als we moeder met kinderen (die hun eigen weg gaan) uit het oog zijn verloren rijden we verder. Maar niet voor lang want opeens zien we weer allemaal auto’s en mensen langs de kant staan en er staat een parkganger. We vragen wat er te zien is “a brown beer, so keep in the car or stay behind”. Natuurlijk doen we dat want we weten hoe snel en gevaarlijk een bruine beer kan zijn. Bruintje zit deze keer dichter bij de weg dan op de vorige plek en dus kunnen we hem goed aanschouwen en vastleggen. Het is echt waanzinnig!.

Ons beseffend dat we vanmorgen (of moet ik zeggen middag) al goed verwend zijn wat betreft wildlife, rijden we verder. Het eerste stuk is hetzelfde als gisteren totdat we bij ‘Canyon Village’ zijn waar we rechtsaf slaan richting Yellowstone Lake en de Eastside’ en we een nieuwe route gaan volgen. Als 1e stoppen we bij de ‘Upper [e-38] Lower Falls’. Vanaf het platform bij de parkeerplaats zie je de ‘Upper Falls’ met een hoogte van ongeveer 33m al liggen. Voor de ‘Lower Falls’, die met een hoogte van ongeveer 94m twee keer zo hoog is als de Niagara Falls moeten we de ‘Brink of the Lower Falls Trail’ nemen. Dezesteile trail van 1,2 km en 180m hoogteverschil en veel haarspeldbochten brengt je naar het platform precies boven de rand van de Lower Falls. Aangekomen bij het platform krijgen we iets te zien wat lett. en fig. ADEMBENEMEND is. We hebben al veel watervallen in ons leven gezien (zeker met een man die gek is van watervallen)maar zo’n mooie afgezet tegen de canyon waar deze instroomt en dat in combinatie met de regenboog op de achtergrond, echt adembenemend!. Wat ook adembenemend is, is de klim die we daarna weer naar boven moeten. De afdaling verraadde al dat het pittig ging worden en dat is het ook, zeker als je last hebt van je luchtwegen … maar we hebben het gered en het was meer dan de moeite waard. We stoppen nog even bij het ‘Overlook Point’ zodat we de ‘Lower Falls’ ook van bovenaf en van de voorkant kunnen zien.

Diep onder de indruk van wat we tot nu toe alweer allemaal hebben mogen zien, is het nu de hoogste tijd voor een bakkie. Hiervoor stoppen we bij de ‘Cannyon Village Loge’ waar we al snel in de gaten hebben dat ze niet alleen lekkere bakkies hebben maar ook WOK en daar had Roel wel oren naar. “Of we nu warm eten of straks, dat maakt ook niks uit. Dat maakt zeker niks uit schat en als jij dat wil. Ja dat wil ik” en dus bestellen we ons ook allebei een WOK maaltijd die ons heerlijk smaakt als is de combinatie met het bakkie niet echt top.

Om 15.45u (l.t.) zetten we weer koers richting ‘Yellowstone Lake’. We hebben het er met elkaar over dat als we nu nog een Elk met een groot gewei en een Moose tegenkomen, we ze allemaal hebben gehad vandaag. En terwijl we hierover bezig zijn, zien we langs de kant van de weg opeens een hoop auto’s zien en mensen en dat betekend er is iets te zien. En er is inderdaad iets te zien, geloof het of geloof het niet maar voor het huisje in het bos ligt een elk met een prachtig gewei. Het is haast niet te geloven en terwijl we aan het wachten zijn of ik toch om een mooi plaatje van de voorkant te schieten, ontdek ik dat er ook nog een kleintje ligt maar die ligt helemaal verscholen in het gras. We wachten in de hoop dat het kleintje zich ook nog beter gaat laten zien en ons wachten wordt beloond want opeens komt hij recht.

We rijden verder richting ‘Sulphur Caldron’, een kokende modderige heetwaterbron die extreem zuur is en de ‘Mud Vulcano’, een kegelvormige moddervulkaan die modder en stoom uitspuwde maar die door het instorten van de kegel nu enkel nog een borrelende modderpoel is. Terwijl we vanaf de parking naar de ‘Sulphur Caldron’ lopen gaan we in 1e instantie helemaal voorbij aan een kudde bizons die aan de overkant tegen de vlakte aan staan te grazen en er eentje zelfs heel mooi bij het water staat. Het moge duidelijk zijn dat je hier ogen tekort komt.

Bij de ‘Mud Vulcano’ nemen we de trail die ons langs de verschillende ‘potten’ voert maar eerlijk gezegd vinden we dit een beetje tegenvallen.

En dan, dan zien we het ‘Yellowstone Lake’ voor ons opduiken. Het ‘Yellowstone Lake’ heeft een oppervlakte van 350km2 en is het grootste hooggelegen meer in Noord-Amerika. Het meer ligt in de Yellowstone-caldera, het gigantische kratergebied van de supervulkaan die het park gevormd heeft. Wat een gigantische plas water is dit. Zover als je kunt kijken zie je water. Tuurlijk bij een zee zie je ook zover als je kunt kijken water maar dan weet je dat het een zee is, maar dit is een meer oftewel een plas water die omringd is door bossen en geisers.Het meer ziet er zo mooi en rustgevend uit dat we bij ‘Pumice Point’ besluiten om even van de weg af te draaien en een korte pauze te nemen. Even, onder het genot van een drankje en die meegebrachte koeken, elk in onze eigen gedachte genieten van het uitzicht en de rust.

‘Pumice Point’ is een rustplek van waaruit je schitterend uitzicht hebt over Yellowstone Lake. Het strand ligt bezaaid met prachtige stenen maar opvallend is dat er nog niet 1 steenmannetje staat terwijl er wel genoeg mensen stoppen. En daarom hebben Roel en ik er een begin mee gemaakt. We hebben boven op een rots (zodat hij niet meteen wegspoelt als het water onrustig wordt of stijgt door sneeuwwater) een heel mooi (al zeggen we het zelf) 1e steenmannetje op deze plek neergezet in de hoop dat er vanaf nu meerderen zullen volgen en het strandje binnen zoveel jaar vol staat met steenmannetjes die naar het meer staan te staren. En ik geef hem een naam, Marc naar de overleden broer van een vriendin/collega. Marc was een reiziger en ik weet zeker dat hij deze plek schitterend had gevonden. Kijkend over het water vind hij o.a. op deze plek zijn rust.

Met een goed, voldaan en rustgevend gevoel stappen we terug in de auto en rijden verder. Als we bij ‘West Tumb Geyser Basin’ aankomen hebben we een kleine discussie. Roel heeft inmiddels wel genoeg geisers gezien en ik wil toch even gaan kijken en aangezien “moeders wil wet is” draaien we af. Het ‘West Tumb Geyser Basin’ is bijzonder omdat de meeste bronnen en geisers pal aan de oever van Yellowstone Lake liggen. Sommigen liggen zelfs in het water, wat een heel bijzonder en mooi uitzicht geeft: borrelende hete bronnen met het helderblauwe meer op de achtergrond. Achteraf is Roel toch blij dat we zijn afgedraaid en de trail hebben gelopen want het was echt meer dan de moeite. Het wonder der natuur met al de kleuren blijft prachtig.

Inmiddels is het ver na 18.00u (l.t) en moeten we nog een dik uur rijden voordat we bij de Westuitgang van het park zijn, hierbij hebben we het oponthoud van Wildlife niet meegerekend. En Wildlife komen we nog tegen, te beginnen met een wolf die we in de berm zien zitten maar die zo snel weg is als we stoppen dat we hem helaas niet hebben kunnen vastleggen. Dan komen we 2 kolossen van Bisons tegen waarvan er eentje zo dicht langs de weg staat dat we zijn snorharen kunnen tellen. En als hij op onze auto komt afgelopen begint de Ranger die inmiddels was gearriveerd te roepen dat we moeten vertrekken omdat hij te dichtbij komt. Dat doen we dan maar. Als we dan bij Maddison afdraaien naar links voor het laatste stuk richting de uitgang, komen we al vrij snel in de file terecht. Deze keer niet langszaamrijdend maar echt stilstaand en dat betekend dat er ergens iets loos is oftewel dat er ergens iets is gespot en mensen gaan stilstaan om het vast te leggen en vervolgens het hele verkeer opstremd. Dat is ook de reden waarom je als automobilist hier niet mag stoppen langs de weg en als je toch stopt dan moeten de banden achter de witte lijn staan. Nadat we zeker 3 kwartier in de file hebben gestaan komen we bij de plaats des onheils en wat zien we: een hele kudde Elken grazend aan de rand van het water. Het is een heel mooi plaatje en we zijn zeer zeker blij dat we gestopt zijn. Maar dan door voor het laatste stukje want de schemering begint al in te vallen als we aan de rand van de weg, nog steeds bij hetzelfde water maar nu een stukje verder door, wederom een kolos van een Bison zien staan en nu lett. aan de rand van de weg. We kunnen hem aanraken maar dat zullen we maar niet doen. Ik heb mijn raampje open gedraaid en hij kijkt mij met een heel indringende blik aan “hallo mijnheer de Bison, hoe maakt u het?”. We merken dat hij zich wat opgelaten voelt en rijden daarom bij hem vandaan waarna hij meteen midden op de weg gaat lopen het het hele verkeer ophoudt. Zelf draaien we om want we moeten de andere kant uit waardoor we hem weer tegenkomen midden op de weg.

Het is mooi geweest, inmiddels is het 20.45u en dus echt de hoogste tijd om naar het hotel te gaan. We hebben vanmiddag al warm gegeten dus we besluiten om wat kleins op de kamer te eten. We hebben nog brood, knäckers, beleg en bananenbrood en dit samen met een kopje thee is prima. Ondertussen proberen we ook ons meisje te bellen omdat we haar de hele dag niet gesproken hebben, maar die geeft ‘niet thuis’. Natuurlijk vinden we dat heel jammer, we hadden graag geweten wat ze vandaag gedaan heeft en ook willen vragen wat de status an haar ‘probleem’ van vanmorgen is. “Misschien ligt ze al in bed want het is daar een uur later. Dat zou kunnen we zullen het morgen wel horen”.

Om de dag af te sluiten en om al wat rozig te worden voor het slapen, gaan we nog even naar de spa die we ook vandaag weer voor ons alleen hebben. Daarna douchen we ons, drinken we een theetje en nemen we nog een keer de dag door. Wat hebben we weer veel schitterende en indrukwekkende dingen gezien. Sommige dingen zo mooi dat het niet in woorden te vatten is.

En net als we willen gaan slapen belt ons meisje, ze is net terug van een feestje met de zwemmers. Dat had ze inderdaad vanmorgen verteld maar dat waren we alweer vergeten (we moeten ook zoveel onthouden). Ze was erg enthousiast maar ook onder de indruk. Er is door sommigen blijkbaar zoveel gedronken dat ze niet meer op eigen benen konden staan. Natuurlijk vragen we of zij ook gedronken heeft, maar dat is gelukkig niet het geval. Als ik vraag wat ze dan wel gedronken heeft, “niks want er was alleen maar alcohol. Okay … Nou fijn dat je dan verstandig bent geweest”. Daarna hebben we het nog even kort over haar Apple ‘probleem’ dat nog niet is opgelost maar zeker goed komt. Dan wensen we haar “welterusten” en hangen op. Zij is moe en wij ook.

Welterusten en slaap wel!…

Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…