Van de stilte naar de ruige Rodeo ....

Ondanks dat ik vannacht meermaals ben moeten opstaan voor een sanitaire stop, viel ik daarna gelukkig weer meteen in slaap. En ik heb veel gedroomd over ik weet niet wat allemaal. Uiteindelijk worden we beiden om 19.45u (l.t.) gewekt door de wekker die Roel voor de zekerheid had gezet. Het is vandaag een reisdag en dat betekent alles terug inpakken en proberen (met de nadruk op proberen) enigszins optijd te vertrekken. Roels streven is 11.00u (l.t.).

We wassen ons en kleden ons aan en in de tussentijd doen we een nieuwe poging om Bomma te bellen. Ze heeft vanmorgen bezoek gehad van Mémé en Veerle en die laatste had ik gevraagd naar haar telefoon te kijken zodat we haar weer aan de lijn konden krijgen. Blijkbaar was haar telefoon zondag plat gevallen, had ze hem weer opnieuw opgeladen maar wist hem niet meer aan te krijgen … hier krijg ik dus stress van. Maar het lukt, het duurt even voordat ze hem oppakt maar ze pakt op. Op dat moment heeft ze bezoek van oma Betty en dus keuvelen we even met z’n 3-tjes . Het is alleszins fijn dat ze weer bereikbaar is en dat alles in orde is. Roel heeft even contact met Nonkel om te checken of hij de uitdagingen waar ons meisje tegenaan loopt m.b.t. de Apple-store krijgt opgelost, en Nonkel zou Nonkel niet zijn als hij het niet krijgt opgelost. Nu kan ze vanavond weer rustig slapen.

Tijd om te gaan ontbijten. De vriendelijke juffrouw die ons de afgelopen 2 dagen naar onze tafel heeft gebracht is er vandaag ook en ze verbaast zich dat we er nog zijn. Blijkbaar zijn de meeste gasten na 2 dagen al ‘gevlogen’. Onze waiter van de afgelopen dagen is er vandaag niet en in de plaats daarvoor hebben we nu iemand die mij de hele tijd staat aan te kijken alsof ik iets van hem aan heb. Ook vandaag gaan we voor het buffet, dat is goed (overigens niet vergelijkbaar met de buffetten bij vd Valk) dus waarom zouden we iets van de kaart nemen. Als onze buikjes zijn gevuld, bedanken we de waiters en gaan terug naar onze kamer om ons klaar te maken voor vertrek.

Alle ‘tasjes’ met kleren worden weer in de koffer gelegd, de overige spulletjes in een tas gedaan, de koelkast wordt leeggemaakt en terwijl Roel de auto inlaad, haal ik de bedden af. We doen nog een laatste check om te controleren of we niks hebben laten liggen en gaan dan uitchecken. Nadat we hebben uitgecheckt doen we nog een rondje door het centrum omdat ik nog wat foto’s wil maken, een aantal beschilderde bizons wil vastleggen en nog even een paar winkeltjes wil bezoeken. Roelie wandelt gedwee mee en zegt en maar wijselijk niks van, na 21 jaar weet hij wel beter. Na het zoveelste winkeltje laat hij van zich horen “nu is het genoeg geweest, nu heb je genoeg gekeken, we gaan rijden”. Omdat het inmiddels al 11.15u (l.t.) is, stel ik voor om eerst nog even een bakkie en een koek te gaan halen bij ‘ons’ bakkertje van gisteren. En als Roel “bakkie” hoort dan heb ik z’n volle aandacht en is hij altijd akkoord. Nadat we 2 lekkere koeken hebben gescoord én 2 bakkies kunnen we dan eindelijk vertrekken. “Dag Three Bear Lodge, dag Yellowstone West bedankt voor de mooie dagen”.

Een half uur later dan Roel zijn planning zijn we dan eindelijk vertrokken en passeren we voor de (voorlopig) laatste keer de West Enterence. Het eerste gedeelte van de route van vandaag hebben we de afgelopen dagen al meermaals afgelegd. Als we voorbij de ‘Elken-oversteekplaats’ komen, zien we weer een hoop auto’s en mensen naar boven kijken. We stoppen even en het schijnt weer om de beer te gaan die we gisteren ook al gezien hebben. Vandaag ligt hij op z’n rug en denkt “bekijk het maar daar beneden, ik laat mij niet zien”. Voor ons een reden om door te rijden. Als we in de buurt van de plek komen waar we gisteren ‘Mr. Bison’ over de weg zagen lopen, zijn we even benieuwd of hij er vandaag ook is. En “ja hoor” daar komt hij ons al tegemoet gelopen maar nu de andere kant uit.

Vervolgens rijden we een hele tijd zonder echt iets (lees; wildlife) te zien, totdat er vlak voor ‘Canyon Village’ een groepje auto’s en mensen langs de kant zien staan. Ze staan enigszins verdeeld en het is niet duidelijk waar ze naar kijken. Roel zet de auto zo goed mogelijk langs de kant en ik besluit eens polshoogte te gaan nemen waar ze naar staan te kijken want zelf kom ik niet verder dan een groepje eendjes die het water in gaan en ik kan me niet voorstellen dat daar zoveel mensen naar staan te kijken. Er staat een erg enthousiaste dame langs de kant en die hoor ik zeggen “look look you can see his head”. Het blijkt om een ‘Moose” te gaan en laat dat nou juist het enige dier zijn dat we hier in Yellowstone nog niet hebben gezien. Ik loop terug naar de auto en Roel is eigenlijk al klaar om weg te rijden als ik zeg “er ligt een Moose. Een Moose?, Dan stap ik uit want die hebben we nog niet”. We wandelen samen terug en gaan ons dit schouwspel aanschouwen. Want een schouwspel dat is het zeker. De ‘Moose” komt steeds even met haar hoofd omhoog om dan weer te verdwijnen. Op een gegeven moment zien we nog iets bewegen en blijkt dat Mrs. Moose een kleintje bij zich heeft. De enthousiaste dame heeft het niet meer, alleen al naar haar reacties luisteren is geweldig. De hoop is dat mama Moose samen met het kleintje opstaan en aan de wandelen gaan, maar de natuur laat zich niet dwingen. Op een gegeven moment is Roel er een beetje klaar mee, “kom we gaan door want we moeten nog een eindje rijden. Nog heel even”. En dan op dat moment komt mama Moose omhoog, gaat aan de wandel en uiteraard loopt het kleintje met haar mee. Wat een SCHITTEREND beeld om naar te kijken; ook Roelie is er sprakeloos van. “Maar goed dat we nog even staan zijn gebleven want dit hebben we nu maar mooi meegepakt”. “Inderdaad”. “Vanmorgen was je misschien not amused dat ik nog zolang aan het slenteren was, maar het heeft ons nu wel dit mooie beeld opgeleverd. Het heeft dus zijn reden gehad”. “Dat is absoluut waar”.

Met alle dieren die we konden zien in Yellowstone vervolgen we onze reis. We rijden verder richting ‘Lake Village’ waar we zullen afbuigen naar de ‘East Enterance’ , maar eerst rijdenwe nog door de ‘Hayden Valley’. Hayden Valley is een brede, open vallei met glooiende grasvlaktes, omgeven door heuvels en bossen. Het gebied is ontstaan uit een oud gletsjermeer, waardoor de bodem rijk en vochtig is en dus ideaal voor grasgroei. En deze grasgroei zorgt er dan weer voor dat dit gebied bij uitstek geschikt is voor Bizons om hun dagelijkse kostje te vinden. Overal verspreid zien we dan ook groepjes Bizons staan te grazen.

Als we bij ‘Lake Village’ aankomen is het de hoogste tijd voor een bakkie met iets erbij. We gaan naar de General Store omdat we inmiddels weten dat ze daar lekkere bakkies hebben en ook altijd wel iets lekkers voor erbij. Roel gaat vanmiddag voor een croissant (die achteraf niet meer zo vers blijkt te zijn) en ik ga voor een boterham met eiersalade. Lekker maar één snee is hier zo dik als bij ons 2 sneeën en dat dus dubbel. Ik heb er lett. een hele boterham aan. Het restaurant in deze store is ingericht als een typisch Amerikaans fastfood restaurant wat al een beleving op zicht is. We genieten dan ook van alles wat we zien en gebeurt tijdens onze lunch.

Na de lunch rijden we verder richting de East Enterance en verlaten om 15.15u (l.t.)Yellowstone Park, waarna we meteen het ’Shoshone National Forest’ binnenrijden en de ‘Buffalo Bill Scenic Byway’ route (vernoemd naar Buffalo Bill Cody die een belangrijke rol speelde in de ontwikkeling van het westen) gaan volgen. We zien meteen een groot verschil met Yellowstone Park. Zagen we in YP wijdse groene vlaktes met op de verre achtergrond de Rocky Mountains, zien we nu prachtige rotsformaties, kloven en dichte bossen. Het is meteen een hele omschakeling. We passeren de ‘Wapiti Vallei’ waar we ons vergapen aan de vele mooie ranches die er liggen. Ook dit is net zoals je in de films ziet. Wat ook indruk maakt op deze route, voor mij althans is het ‘bomen kerkhof’ dat we passeren. Een stuk bos dat ooit verwoest is door een brand en dat er nu als een spookbos bij ligt.

We vervolgen de ‘Buffalo Bill Scenic Byway’ als er opeens aan onze rechterkant een groot stuwmeer opduikt, het ‘Buffalo Bill Reservoir’. Dit stuwmeer is ontstaan na de bouw van de ‘Buffalo Bill Dam’ waar we ook even een bezoekje aan brengen. Deze dam is een imposant bouwwerk van 99mtr hoog waar je overheen kunt lopen. Roelie, die een beetje last van de hoogte heeft, past maar ik ben er overheen gelopen en het was echt te gek. Kijk je aan de ene kant uit over een schitterend blauw meer omringd met prachtige rotsformaties, kijk je aan de andere kant 99mtr. de diepte in naar een prachtige vallei omringd met nog imposantere rotsformaties. Rotsformaties die de ‘tanden des tijds’ door de jaren en eeuwen heen laten zien. Adembenemend!.

Vanaf de Buffalo Bill Dam rijden we verder richting Cody waar we vannacht zullen logeren in het ‘Best Western Sunset Inn”. Cody is een echt westen stadje en is aan de ene kant bekend vanwege Buffalo Bill die hiervandaan komt en aan de andere kant om zijn rodeo, maar daarover later meer. Eerst gaan we op zoek naar ons hotel dat in aan de rand van het historisch centrum ligt. Als we hebben ingecheckt en onze kamer een beetje ingericht, bellen we ons meisje. Ze is op haar kamer en heeft ook vandaag weer een leuke maar vermoeiende dag gehad. Vandaag is het collegejaar officieel begonnen. Dit hebben ze vanmorgen (lett.) ingeluid door op de grote klok te slaan die bij het Elmen Centre gelegen is en wat een hele happening was. Daarna heeft ze kennis gemaakt met haar professoren van haar major en minor vakken en is ze naar de bank geweest om de laatste zaken m.b.t. haar Amerikaanse bankrekening en creditcard te regelen. En eigenlijk had ze nog een sportactiviteit maar omdat ze de introgroep waarin ze zit echt niet leuk vind, is ze daar niet naartoe gegaan. In plaats daarvan is ze op haar kamer gebleven en heeft ze 2 wasjes gedraaid. Iets wat niet zo vanzelfsprekend is want het is echt ‘vechten’ om een wasmachine en droger. Die staan daar continue te draaien.

Rond 18.30u (l.t.) kleden we ons aan en rijden het dorp in om wat te eten. We hebben gezien dat er een Pizzahut ligt en ik stel voor om daar te gaan kijken in de hoop dat ze mijn favoriete pizza (Sweet Chicken Curry) hebben. Helaas is dit niet het geval en dus kiezen we voor het pizza- en salade buffet. Ook lekker want op deze manier hebben we allemaal verschillende pizza’s kunnen proeven.

Als de klok tegen 19.30u (l.t.) loopt verlaten we het restaurant en maken we ons op voor een avondje rodeo. Omdat we in een echte cowboy omgeving zitten en Cody ook wel het ‘Rodeo Capital of the World’ wordt genoemd, kan een bezoek aan een echte rodeo niet ontbreken. We rijden naar het ‘Stampede Park’, een grote arena net buiten Cody. Als we komen aanrijden horen we al hoe het publiek wordt voorbereid op de avond. We kopen 2 tickets en vanaf het moment dat we de arena binnen lopen, begint het te leven. Overal zien we mensen met cowboy hoeden en laarzen, de arena is authentiek en er heerst een gezellige sfeer. Klokslag 20.00u (l.t.) begint het spektakel met een cowboy die ons welkom heet, vervolgens over Jezus begint te praten en dat we ‘the Lord’ dankbaar moeten zijn en er wordt zelfs gebeden, hij de mensen die het land dienen dankt en daarna het spektakel af te trappen door het spelen van het Amerikaanse volkslied. Het hele stadion gaat staan en alle Amerikanen beginnen met de hand op de borst mee te zingen.

Dan kan het echt beginnen en krijgen we: ‘Bareback Riding’ (paardrijden op een wild paard zonder zadel), ‘Tie-Down Roping’ (de cowboy vangt een kalf met de lasso, springt van zijn paard, legt het kalf op de grond en bindt drie poten vast), Bull Riding (stier rijden op een bokkende stier), ‘Team Roping’ (twee cowboys vangen een stier met lasso’s. De eerste ruiter (header) vangt de hoorns, de tweede ruiter (heeler) vangt de achterpoten en ‘Barrel Racing’ (dit wordt gedaan door cowgirls die met hun paard in klaverblad patroon om 3 tonnen racen. Tussendoor worden we vermaakt door een Rodeo Clown en zijn er ook onderdelen die door kinder cowboy’s en girls worden gedaan en dat is natuurlijk vertederend om naar te kijken en je ziet dat deze kinderen het met de paplepel krijgen ingegeven. Het lijkt bij rodeo te gaan om de cowboy’s en girls en dat is natuurlijk ook zo, maar zelf hebben we toch diep respect voor de‘Fighters’ gekregen. Dit zijn de mannen die ervoor zorgen dat als de cowboy van het paard of de stier valt, het wild bokkende paard of de bokkende stier terug vangen en tot ‘rust’ brengen. Dat is echt een serieus job en niet simpel.

We hebben ons gedurende het 2 uur durende spektakel goed vermaakt en de sfeer van rodeo opgesnoven. Het was heel mooi om een keer te zien en mee te maken en voor de mensen die dit doen is het echte topsport en zeker niet simpel. En is er wat van te zeggen?. “Ja”, er is misschien wat van te zeggen en bij ons zou dit niet kunnen omdat er dan allerlei groeperingen en instanties zijn die er wat van zouden vinden en het zien als dierenmishandeling. Maar hier is het een sport die ook zijn functie heeft omdat de dieren hier in werkelijkheid soms zo gevangen moeten worden omdat ze anders van de kudde afdrijven en ze gevaar lopen. Wij vonden het in elk geval een ervaring om een keer mee te maken.

Terug in het hotel, het is ondertussen 22.30u (l.t.) drinken we nog een theetje, kijken we terug op de dag van vandaag en alvast vooruit naar de dag van morgen.

Welterusten en slaap wel!…

Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…