Weg door niemandsland en lokale ontdekkingen ...

Het is 07.45u (l.t.) als we wakker schieten. We hebben allebei,na ons rodeo uitje van gisterenavond, vast en goed geslapen. We starten rustig op door eerst wat whatsappjes te lezen, naar de filmpjes van ons Lio-ke te kijken die Jetje iedere dag trouw stuurt en te luisteren naar het voiceberichtje van ons meisje. Zij start vandaag met haar 1e officiële universiteitsdag en is zich daar nu pas echt van bewust. De afgelopen anderhalve week waren het enkel activiteiten en wennen, maar nu gaat het echte werk beginnen. Ze geeft aan dat ze het spannend vind. Dat is logisch en mag ook, wij vinden het ook spannend. Maar voor het zover is, moet ze eerst nog naar de bank én heeft ze een zoommeeting met Nonkel.

We wassen ons, kleden ons aan en gaan naar het ontbijt. Als we buiten komen merken we dat, het voor de 1e keer deze reis, fris is en dat het zonnetje niet schijnt. In de ontbijtzaal is het gezellig druk maar we vinden nog een plekje om te zitten. Het buffet ziet er goed uit, er is toast, baggles, wentelteefjes, ei, muesli, yoghurt, (smeer)kaas, jam, koffie, thee, sinaasappelsap oftewel er is voldoende om uit te kiezen. Het smaakt ons goed en als we een ‘bodempje’ hebben aangelegd voor het eerste gedeelte van de dag, gaan we terug naar onze kamen.

Op de kamer leggen we de laatste spullen in de koffers, we hebben deze omdat we hier maar 1 nacht blijven niet helemaal uitgepakt, en als dat is gebeurt begint Roel met het inpakken van de auto. Ik doe een poging om Bomma aan de lijn te krijgen. Poging 1 mislukt maar bij poging 2 heeft ze de juiste knop gevonden, gelukkig. We kletsen bij en horen de nieuwtjes van de laatste 24u. Ze heeft gisteren een hele gezellige maar drukke visite dag gehad; Mémé, Veerle, oma Betty en Herman zijn langs geweest dus aan aandacht en gesprekken geen gebrek. Ik haal de bedden snel af, Roel checkt uit en om 10.00u (l.t.) rijden we richting ‘Oldtown Cody” nadat we eerst nog een rondje langs de beschilderde buffels hebben gemaakt om die vast te leggen.

Cody is een echt cowboy stadje en als je Oldtown komt binnen rijden ademt het één en al Wilde Westen sfeer uit. De huisjes en winkels, alles is in deze stijl ingericht en veel mensen op straat lopen er als echte cowboys bij. Cody is ook nauw verbonden met de legendarische figuur ‘Buffalo Bill Cody’ die hier vandaan kwam en waarnaar de plaats ook is vernoemd. Overal in het plaatsje komt je beelden, schilderingen en verhalen van hem tegen. We parkeren de auto en maken een wandeling dor het stadje om de sfeer op te snuiven. Ook bezoeken we een winkel met cowboy accessoires zoals hoeden en laarzen. Ik twijfel even over een hoed, maar na de verstandige woorden van mijn man “thuis doe je die toch nooit meer op” heb ik besloten om er toch maar geen te kopen. Als we verder lopen komen we langs ‘Chinatown’, dit blijft een All-you-can-eat Buffet restaurant te zijn. We zien er tientallen scholieren (aan de overkant ligt een Highschool) naar binnen gaan. Als ze naar buiten komen hebben ze witte foambakken gevuld met allerlei lekkers van het buffet bij zich. Een kostelijk gezicht om te zien. Bij ons gaan de studenten naar de bakker voor worstenbroodjes en allerlei andere lekkere dingen en hier gaan ze zich een bak met Chinees vullen om vervolgens op te eten. Verschil moet er zijn.

Om 11.25u (.l.t.) stappen we terug in de auto, rijden nog even langs het postkantoor en laten dan Cody achter ons liggen. We nemen de U.S. Highway 14/16/20 East. Vervolgens rijden we (lees: Roel want ik doe tussendoor een nappie) ongeveer een uur over een oer-oer-oer saaie kaarsrechte weg die voor een gedeelte langs de ‘Shoshone River’ loopt en voor de rest door open prairie en landbouwgebied. Iets saaiers hebben we nog niet eerder gezien deze reis en het is knap dat Roel is wakker gebleven.

Als we tegen 12.30u (l.t.) het plaatsje Greybull binnenrijden, zijn we dan ook echt toe aan een bakkie. “Ik snap niet dat ze zo’n rechte, saaie wegen kunnen aanleggen. Dat is echt levensgevaarlijk. Bij ons in Europa is dat zelfs verboden”. “Respect dit je niet in slaap bent gevallen en ons veilig naar hier hebt gebracht. Sorry dat ik wel in slaap gevallen ben”. “Geeft niet sjat, maar nu eerst een bakkie”.

We rijden door de hoofdstraat van Greybull op zoek naar een leuk tentje als we opeens aan de linkerkant ‘Brandi’s Candies Sweet, Sandwiches and Icecream’ zien liggen. “Hier gaan we stoppen want dat ziet er leuk uit”.

We parkeren de auto en bereiden ons voor op een klein, cowboy-achtig ingericht zaakje, echt iets lokaals dat vinden we leuk. Als we de deur openen weten we niet wat we zien en ik wordt er helemaal blij van. De eigenaresse heeft het meteen door en verwelkomt ons hartelijk bij de deur. Wat we zien is een, volledig in Amerikaanse stijl ingericht snoepwinkeltje. Er staan tientallen potten en maanden met allemaal verschillende snoepjes in alle soorten en maten. Ik weet echt niet wat ik zie en ben meteen helemaal “happy”, gewoon door hoe het zaakje is ingericht. De eigenaresse vraagt of ze ons kan helpen en we zeggen dat we eigenlijk graag koffie willen met iets erbij. Ze geeft aan dat ze eigenlijk alleen maar gewone koffie heeft en als we speciale willen we een paar deuren verder moeten gaan. Maar dat willen we helemaal niet, het is hier veel en veel te leuk en gezellig. Ze stelt voor om gewone koffie voor ons te maken en terwijl ze dat doet neus ik lekker rond in de winkel. Ik kom echt ogen tekort want ze heeft niet alleen lekker snoepgoed maar ook nog heel veel andere leuke snuisterijen te koop en mijn oog valt meteen op een ghnome in Amerikaanse stijl. Roel is ondertussen al bezig met het bestuderen van de kaart want hij heeft trek. “Kom je even kijken en focussen”. We kiezen voor een combo van Sandwich [e-38] Soup want soep hebben we al even niet meer gehad. Het is aardappel soep en ze smaakt heerlijk, evenals de sandwich die ze voor ons maakt. En de koffie … je proeft dat die met liefde gemaakt is. In de tussentijd komen er verschillende klanten binnen en tegen iedereen verteld ze dat we uit België komen waardoor er leuke gesprekken ontstaan. Maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan, ik zou hier nog uren kunnen blijven maar we moeten nog een heel eind en dus gaan we afscheid nemen van de eigenaresse en haar man (een politieagent die ook nog binnen is komen lopen in vol ornaat omdat hij moet gaan werken) maar niet voordat ik nog een aantal lekkere zakjes snoep heb uitgezocht voor ons meisje want die hadden we tussendoor foto’s gestuurd en vraagt of we haar iets meenemen, “natuurlijk lieverd”. Naast de snoep neem ik ook 2 ghnome’s (1 voor Ylva en 1 voor ons). Als we gaan afrekenen en ik zet alles op de toonbank zegt de eigenaresse heel vriendelijk “these (de ghnome’s) are not for selling, these are my decoration”. “Oh realy? But I like them so much”. Ze denkt even na en zegt dan “okay you get them from me because I saw you like them when you came inside”. Natuurijk ben ik haar hartelijk dankbaar en we geven haar een extra tip, gewoon omdat we het hier zo leuk vinden.

Om 13.35u (l.t.) zitten we terug in de auto en zetten we koers richting Sheridan. Dit doen we via de ‘Bighorn Scenic Byway’ (BSB). De BSB is een panoramische weg van 93 km die loopt van Shell (bij Greybull) naar Dayton (bij Sheridan). De weg loopt dwars door de ‘Bighorn Mountains’ en de top van deze weg ligt op ruim 2800 meter!!!! Het landschap wisselt voortdurend af en is adembenemend. Je rijdt door droge prairie, groene bergweiden, langs steile kloven, watervallen, alpine bossen en kale rotspartijen. Het (uit) zicht is fenomenaal in niet in woorden te omschrijven.

Het eerste gedeelte van de ‘BSB’ voert door de ‘Shell Canyon’ die door miljoenen jaren erosie, is uitgesleten. We passeren ook bij de ’Shell Fals; een waterval van 37m hoog die met een enorme kracht naar beneden stroomt. Als we echter bij de ingang van het platform komen, blijkt dit gesloten te zijn. “Dit betekent dat we er dus niet op kunnen”. “Nee inderdaad dan moeten we maar een foto maken vanaf de muur”. Want vanaf de muur rondom de parking kun je de waterval al zien. Het kan ons echter niet bekoren en gezien het feit dat we nog geen 2 auto’s zijn tegen gekomen op de route hiernaartoe en het voor de rest allemaal goed en veilig uitziet, besluiten we toch om naar binnen te gaan. D.w.z. ik ga naar binnen want Roel wil Wzich geen boete of straf hier in Amerika kan veroorloven “en stel er komt een over fanatieke ranger, dan zijn we het haasje”. “Zal ik dan gaan en dan blijf jij op de uitkijk staan en als er iemand komt dan doe je alsof je staat uit te rusten”. “Ja dat doen we en dan maak jij het rondje en maak je foto’s en film je het”. Zo gezegd, zo gedaan en dus ga ik achter het hek alleen op pad op de trail bij de waterval. Natuurlijk vind ik het spannend en dan vooral dat we niet betrapt worden (want als dat gebeurt hebben we echt een vet probleem), maar hier helemaal alleen lopen en genieten van het uitzicht en de waterval heeft ook iets magisch. Als ik terug richting de auto loop voel ik dat mijn hartslag wat toeneemt en loop ik gebukt achter de muur, want stel er staat iemand bij Roel dan zien ze mij niet. Gelukkig is er niemand en kan ik zo weer instappen alsof er niks is gebeurt. “Missie volbracht!”.

We vervolgen de route met enorme hoogteverschillen en de vele (haarspeld)bochten. Er zijn soms stijgingspercentages van 10% en meer. We genieten van de panoramische vergezichten, granieten kliffen en gletsjerdalen en zien hoe gletsjers en erosie het landschap gevormd hebben. Tegen 16.15u (l.t.) naderen we Dayton en laten hiermee de BSB achter ons. Het is dan nog een kleine 15’ rijden tot in Sheridan. Sheridan is een klein, charmant stadje dat wel uitgestorven lijkt. Ons hotel, het ‘Best Western Sheridan Center’ hebben we gelukkig snel gevonden want Roel is moe want het was een zeer intensieve dag en dan met name het rijden. Ik heb respect voor hem, hij heeft dat goed gedaan en ons veilig naar hier gebracht.

Bij het hotel aangekomen gaan we naar binnen om in te checken. Ik geef meteen onze paspoorten en creditcard af omdat dit is wat ze altijd als 1e vragen. Vervolgens begint de dame aan de receptie allerlei vragen te stellen over de auto: “what kind of car do you have?” “A Chrysler”. “What is de colour of the car?.” “Gray”. “What is the state?” “He is in a verry good state” waarna ze me aankijkt alsof ze het in Keulen hoort donderen. “I ment what is the state?” waarmee ze dus niet de staat van de auto, maar uit welke staat hij kwam. “Ja zeg dat dan” … en Roel, die kwam niet meer bij van het lachen.

Onze kamer ligt aan de overkant van de weg en we kunnen de auto voor onze deur neerzetten. De koffers en andere spullen worden uitgeladen en de kamer een beetje ingericht. Daarna maken we een kleine tour door het hotel o.a. om te kijken waar het zwembad ligt. Terug op de kamer gaan we even op bed liggen en bellen we met ons meisje. We zijn natuurlijk heel benieuwd hoe haar 1e college dag is geweest en hoe het is gegaan. Als ze oppakt zien we haar achter haar bureau zitten te leren. Ze vertelt dat het een hele mooie dag maar ook een hele vermoeiende dag was. Er is veel informatie (van school en het zwemmen) op haar af gekomen en ze moet het allemaal nog een beetje laten indalen. Ook het feit dat ze vanmorgen 2u met Nonkel is bezig geweest en dat helaas nog niet alles gelukt en geïnstalleerd is, vind ze vervelend. Gelukkig heeft ze wel al iets kunnen regelen voor een paar boeken, dus ze heeft al iets. Maar veel tijd om met ons te babbelen heeft ze niet want ze gaat met een paar meisje naar de gym. Terwijl we aan het skypen zijn, kleed ze zich dan ook om en showt ons haar nieuwe t-shirt dat ze al heeft gekregen. “Wauw … en ook nog helemaal jou kleur”. “Ja mooi hé”. Dan wordt er op de deur geklopt, “ik moet ophangen” en weg is ze.

Het is ondertussen 18.30u (l.t.) en voordat we gaan kijken waar we wat kunnen gaan eten springen we nog snel even onder de douche. Daarna gaan we op pad. Roel wil graag in een lokaal cowboy restaurant iets eten maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. We doorkruisen Sheridan van noord naar zuid en vinden in 1e instantie niet echt wat we zoeken. Dan rijden we voorbij Wyomings Rip en Shop House waar met koeienletters op de muur staat dat ze ribben en steak hebben. “Dit wordt het”. Als we het restaurant binnen lopen, zien we inderdaad meteen dat het een locale zaak is en dat is goed. Het restaurant bestaat uit 2 gedeeltes, het ene gedeelte is koud en ongezellig ingericht en in het ondergedeelte zijn leuke zitjes en de bar. Helaas zijn alle zitjes volzet en dus gaan we aan de bar zitten. De waitres die ons gaat bedienen is erg vriendelijk en heeft er zin in. We krijgen een joekel van een kaart in onze handen geduwd maar we zijn er vrij snel uit. Roel gaat voor een burger en ik kies de spareribs. Omdat het druk is duurt het even voordat we het krijgen, maar ons wachten wordt beloond. De burger smaakt voortreffelijk en de ribben zijn gaarder dan gaar en vallen zo van het bot. Tijdens het wachten heb ik al verschillende toetjes voorbij zien koken, waaronder carrotcake dus als de waiter komt en vraagt of we nog een toetje willen is het antwoord “yes”. Maar omdat we net gegeten hebben en vol zitten vragen we of we de carrotcake mee naar huis mogen nemen en thuis opeten. Natuurlijk kan dat , dat is hier de normaalste zaak van de wereld. Onze carrotcake wordt netje ingepakt, we betalen, bedanken onze waiter en gaan dan terug naar de auto en het hotel.

De klok loopt tegen 21.00u (l.t.) en het is dus nog te vroeg om gaan te slapen. Roel regelt 2 kopjes thee (aan de andere kant van de weg) en onder het genot van een kopje thee en een stukje carrotcake overlopen we de dag nog eens. “Het was heel zwaar en vermoeiend auto rijden”. “Dat wil ik geloven maar ik ben blij dat we veilig hier zijn. Je hebt dat supergoed gedaan. Ik en trots op je!”. We kijken samen even naar de dag van morgen. Als het goed is gaan we dan weer een uur vooruit en zitten we terug op 7u tijdsverschil. Roel tokkelt nog wat op zijn gsm en ik werk aan het dagboek. Om 22.22u (l.t.) vallen de luikjes dicht.

Welterusten en slaap wel!…

Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…