Monsterrit met veel natuurschoon ...

Tuut tuut tuut … voor het eerst deze reis worden we door de wekker, die Roel blijkbaar had ingesteld want stel je voor we verslapen ons, gewekt. En “nee” het is nog niet heel laat want het is ‘pas’ 07.45u (l.t.).We oeieren even na, kijken naar de filmpjes van ons ‘manneke’ die Jetje weer heeft doorgestuurd en waarop we zien dat hij goed verwend wordt door zijn meterke, luisteren naar het spraakbericht van ons meisje die wel al vroeg op weg was naar het ontbijt omdat ze om 08.00u (l.t.) al college heeft, lezen wat andere berichtjes en komen vervolgens in actie.

We wassen ons, kleden ons aan en in de tussentijd doen we een poging om Bomma aan de lijn te krijgen. En warempel het lukt meteen de 1ste keer. Zou het dan toch nog goed komen zo tegen het einde van de reis? “Beter laat dan nooit zullen we dan maar zeggen”. Als we weer helemaal zijn bijgesproken over wat de dag van vandaag haar heeft gebracht en wat ze morgen gaat doen, ze gaat bij goed weer met Tant Griet naar Maastricht en daarna wat drinken en eten of dat is toch de planning en dus kunnen we haar morgen normaal gezien niet bereiken, hangen we op. Inmiddels zijn wij ook klaar om naar het ontbijt te gaan.

Om in de ontbijtzaal te komen nemen we de ‘Skywalk’ een overdekte brug van de ene kant van de weg naar de andere die onze kamer met de ontbijtzaal verbind. Het is rustig bij het ontbijt en dat kan wel kloppen want Roel heeft (voor zijn gevoel) al heel veel mensen heel vroeg horen weggaan. Ik ben daar blijkbaar doorheen geslapen. Het ontbijtbuffet ziet er goed verzorgd uit maar ook hier niet zoals we dat bij ons gewend zijn. Wel waren er deze keer pancakes en niet die al voorgebakken waren, nee deze moesten we zelf maken met de pancake machine. Een geniale uitvinding: je drukt op een knop, er komt een klodder deeg uit de machine, die valt op een lopende band, wordt vervolgens plat geplet en verwarmd en komt daarna als een heuse pancake eruit gerold. En “nee” het zijn niet de lekkerste die ik ook gegeten heb maar “ja” ze waren heel goed te doen en weer eens wat anders dan toastbrood met ei.

Na het ontbijt stoppen we de laatste spullen in de koffers (het lijkt wel of ze steeds lichter worden), wordt de auto opnieuw volgeladen met koffers en “tig losse tassen, ik word er gek van” en om 10.15u (l.t.) zijn we klaar voor vertrek. Omdat het stadje Sheridan ons gisteren niet echt aansprak besluiten we om meteen op weg te gaan en niet nog eerst een rondje door het centrum te maken. Bij het tankstation houden we nog even halt om te tanken en de ramen te wassen en dan zijn we vertrokken voor een, in 1e instantie, oersaaie rit van 2 uur over de High Way 90 East (HW90E). Tijdens onze rit op de HW90E zien we enkel en alleen uitgestrekte prairie grasvalktes met hier en daar ‘wildlife’ in de vorm van koeien. En wederom vragen we ons af hoe het mogelijk is dat ze hier zo’n mijlen lange rechte wegen aanleggen; voor de bestuurders oer en oer saai en levensgevaarlijk.

Rond 12.15u (l.t.) draaien we bij ‘Moorcroft’ van de HW19E af en slaan meteen linksaf naar ‘Heidi’s (tankstation, koffiebar, eetgelegenheid en supermarkt in één) , we zijn toe aan een bakkie met wat lekkers. We gaan deze keer voor een Latte Caramel en nemen er een lekkere, grote donut (passend bij mijn kleding) bij. Zoeken ons een plaatsje waar we even rustig kunnen zitten en genieten van ons bakkie met donut. Rond 13.05u (l.t.) verlaten we Heidi’s en willen we bij de naast gelegen ‘Drive-inn bank’ gaan pinnen. “Ik wil dat een keer gedaan hebben, bij ons heb je dat niet een drive-inn bank”. Maar dat wordt helaas geen succes, d.w.z. we kunnen er wel pinnen maar niet het bedrag dat ik wil en dus doe ik het niet. “Ik ga geen kosten betalen om maar een klein bedrag te mogen pinnen, dan hebben ze pech”. Van afstand zaten er ook dames aan het loket, die snapten er niks van maar dat is pech.

Inmiddels is het 13.15u (l.t.) en zetten koers richting het ‘Devils Tower National Monument” (DTNM). De ‘Devils Tower’ is een 260m hoge basaltrots die boven het omliggende prairielandschap uitsteekt. De rots is miljoenen jaren geleden ontstaan door vulkanische activiteit. Het bijzondere aan deze rots zijn de verticale groeven die er overduidelijk in te zien zijn. De legende van de ‘Plains Indians-stammern’ verteld dat er jonge meisjes tegen de rots opklommen op de vlucht voor een reusachtige beer. De beer klauwde in de rots waardoor er diepe verticale lijnen ontstonden. Tot op de dag van vandaag wordt ‘Devils Tower’ nog als een spirituele plaats beschouwd, te zien aan de gebedslinten in de bomen rondom de voet van de tower.

We zien ‘Devils Tower’ al van afstand boven de prairievlakte uitsteken en als plots een berichtje krijgen van Ylva of we even kunnen bellen. De schrik slaat ons om het lijf, “er zal toch niks gebeurd zijn”. We laten weten dat we onderweg zijn en zodra we wifi hebben even facetimen. Gelukkig is dat al vrij snel want net voordat we het ‘DTNM’ in kunnen rijden ligt er aan de linkerkant een souveniersschop met wifi. We proberen even contact te leggen, wat lukt, en gelukkig blijkt er niks ernstigs aan de hand te zijn. Ze heeft wat vragen over haar studie waar ze tegenaan loopt en wat haar op dit moment even benauwd. We praten er rustig met haar over en adviseren haar hierover ook contact te leggen met haar studiebegeleider. Dan moeten we plots het gesprek afbreken want ze heeft om 14.15u (l.t.) een meeting met de psychological coach van het team. “Prima dan gaan wij ook verder”.

Het is nog een minuutje rijden tot de ingang van ‘DTNM’. Hoe dichter we bij de toren komen hoe fascinerender en magischer het wordt. Terwijl we ons vergapen aan de enorme rotspartijen die we zien, lijkt de weg er naartoe net alsof we op autosafari zijn. We hebben het nog niet goed en wel tegen elkaar uitgesproken of er duikt een hertje uit de bossen vlak voor onze auto de weg op.

Aangekomen bij het Visitor Centre parkeren we de auto en nemen de ‘Tower Trail’ om naar de ‘Devils Tower’ te wandelen. Hoe dichter we bij komen, hoe imposanter dat het wordt. In het naar boven lopen passeert ons een jongen die de Tower gaat beklimmen. Zijn maten gingen hem al voor en hij ging er nu achteraan. Als een berggeit zien we hem naar boven klimmen en het echte kletteren langs de DT omhoog is huiveringwekkend en angstaanjagend. Wij blijven met de voetjes op de grond en aan de voet van de Tower. Maken een paar mooie schotjes, genieten van dit natuurwonder, bewonderen de gebedslintjes en wandelen dan weer terug naar de auto. Als we terug naar beneden rijden laat Ylva weten dat ze bereikbaar is en dus houden we nog even stil bij de souveniersschop om met haar te facetimen. Inmiddels hangt ze ook met Nonkel aan de lijn die e.e.a. voor haar heeft uitgezocht en heeft kunnen organiseren dat ze nu Amerikaanse apps kan downloaden en daarmee ook haar bankingapp. We zijn Alexander zeer dankbaar dit hij dit allemaal voor haar doet, zelf waren we daar nooit uitgekomen. Omdat we nog een lange weg te gaan hebben, nemen we afscheid en laten hen met z’n 2-tjes achter.

Vanuit ‘DTNM’ nemen we eerst een half uurtje de HW14East om richting HW90 te gaan. Deze weg voert ons door heuvelachtig prairielandschap met hier en daar een ranch maar over het algemeen niemandsland. Aangekomen bij de oprit van de HW90 is het nog ongeveer eenhalf uur tot aan de afslag ’Spearfish’. Hier verlaten we de HW 90 om om vanuit Spearfish de ’Scenic Byway’ / HW14A te nemen die ons dwars door de 30km lange ’Spearfisch Canyon’ voert. De “Spearfish Canyon’ is een smalle kloof met steile kalk- en zandstenen wanden tot wel 300m hoog afgewisseld met dichte bossen. Echt waanzinnig om te zien. Jammer dat het weer vandaag wat druilerig is want anders waren de kleuren van de wanden nog mooier uitgekomen. Als ‘rode draad’ door de canyon stroomt de ’Spearfish Creek’ welke de canyon oorspronkelijk heeft uitgesleten. Onderweg zijn we 2 watervallen tegen gekomen: de ‘Bridal Veil Falls’ een hoge maar smalle waterval die vanaf de weg te zien was. En de ‘Spearfish Falls’ die we konden bereiken via een korte trail, maar die eigenlijk slecht te zien was en heel eerlijk gezegd ook een beetje tegenviel. We hebben ook wildlife gezien tijdens onze tocht door de canyon : 4 mountain goats en een aantal hertjes. De eerste waren alles behalve schuw, de 2e daarentegen des te meer. Het was dan ook een hele kunst om ze op de foto te krijgen. Wat verder opviel was dat er veel electriciteitsdraden door de canyon liepen wat het natuurlijke beeld wel wat verstoorde. Deze draden liepen naar de huizen en lodges die er lagen en dat waren er in verhouding best veel. Of laat ik het anders zeggen: “we hadden dit niet verwacht want wie wil hier nu wonen?” Qua omgeving is het prachtig maar je woont gidsverlaten en mijlen ver van de bewoonde wereld.

Het loopt tegen 18.30u (l.t.) als we de Canyon uitrijden en de HW14A East richting ‘Deadwood’ nemen. We hebben nog getwijfeld of we dit zouden doen maar omdat het toch op onze route naar ‘Rapid City’ ligt, besluiten we ook hier even te stoppen, rond te kijken en wat te eten want ondertussen hebben we toch wel trek gekregen. ‘Deadwood’ ontstond in 1876 tijdens de Black Hills Gold Rush en was berucht als een echte frontier Town met gokhuizen, saloons en beruchte figuren. Die eerste 2 zijn er tot op de dag van vandaag nog steeds terug te vinden. We parkeren de auto net buiten het centrum en lopen dan ’The Main Street’ in waar je meteen terug gaat in de tijd en het gevoel hebt of je in het ‘Wilde Westen’ loopt. Veel oude gebouwen zijn gerestaureerd en zien er uit als saloons, casino’s, banken en winkels uit die tijd. Er lopen heuse cowboys over straat en ook de postkoets rijd op en af. Het ziet er allemaal heel leuk, gezellig en nostalgisch uit maar van de andere kant is het ook heel erg ‘nep’ en toeristisch. “Het is net Valkenburg maar dan in wild west stijl”.

Onze buikjes (of moet ik na 3 weken buiken zeggen) beginnen zich ondertussen ook te melden, we hebben trek en dus gaan we opzoek naar waar we iets kunnen eten. Bars en saloons zijn er genoeg en onze keuze valt op ‘Buffalo Bodega of Bully’s’ Een restaurant helemaal ingericht in historische sfeer en aangezien Roel graag een keer in een saloon wilde eten. We gaan voor een burger en een saladeen beiden smaken goed. Roel is ondertussen enigszins ingekakt. De lange en vermoeiende reisdag begint hem partte te spelen en we moeten dadelijk ook nog een flink stuk rijden. Als we gegeten hebben, rekenen we af en gaan terug naar onze auto.

Het is ondertussen 20.35u (l.t) en we moeten nog een 55 mijl (88km) naar ‘Rapid City’ rijden want hier ligt ons hotel voor de komende 2 nachten. We doen dit via de I-90 omdat dit de snelste route is en we helemaal klaar en gaar zijn voor vandaag. Om 21.25u (l.t.) komen we aan bij het ‘Country Inn [e-38] Suites by Radisson’ in Rapid City. Gelukkig verloopt het inchecken vlot en krijgen we niet allerlei ingewikkelde vragen gesteld zoals de afgelopen 2 dagen. Onze koffers en tassen laden we op een karretje en met de lift gaan we naar de 3e verdieping. Onze kamer is mooi en ruim en een beetje te vergelijken met de kamers bij vd Valk. Omdat we hier maar 2 nachten blijven, laden we op onze toilettas na niks uit en leven we zoals we dat de afgelopen 11 dagen al doen uit de koffer. Het hotel beschikt ook over een zwembad en spa en daar gaan we nog even lekker gebruik van maken. Even lekker ontspannen en relaxen na wederom een hele mooie maar ook vermoeiende dag. We (lees: Roel) hebben vandaag 530km afgelegd, veel mooie dingen gezien maar het was een monsterrit. Zeker ook omdat het hier niet de (snel)wegen van bij ons zijn. Je moet hier constant opletten en alert zijn. Ik ben dan ook zeer trots op mijn manlief dat hij ons weer veilig en wel naar hier heeft gebracht.

Na het zwemmen douchen we ons, haalt Roel een theetjes en terwijl ik aan het verslag werk, tokkelt Roel op z’n gsm en niet lang daarna vallen zijn luikjes dicht. Het was echt een heel intensieve dag; zeker voor hem als chauffeur. De tijdsgrens zijn we, in tegenstelling tot wat we gisteren dachten, nog niet gepasseerd.. South Dakato heeft naar het schijnt 2 tijdszones en wij overschrijden die pas zaterdag weer.

Welterusten en slaap wel!…

Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…