Mount Rushmore ... en een spannende beslissing!

De lange, indrukwekkende maar ook vermoeiende reisdag van gisteren in combinatie met de (bloed)hete spa heeft ons goed gedaan. We hebben allebei niet als een roos maar als een blok geslapen. Beiden hebben we maar 1 sanitaire stop gemaakt en voor de rest aan één stuk door geslapen totdat we vanmorgen niet gewekt werden door de wekken maar door het “toettoettoettoet x100” van een auto-alarm. Het is inmiddels 08.15u (l.t.) en dus een mooie tijd om op te staan. Maar voordat we dit doen eerst ons vaste patroon en dat zijn de filmpjes van Lio-keen andere berichten bekijken en de spraakberichtjes van Ylva beluisteren. Nadat we hier weer van genoten hebben gaan we ons wassen en kleden ons aan want het ontbijt is in dit hotel ‘maar’ tot 09.30u (l.t.).

Als we beneden in de ontbijtzaal komen is het er nog gezellig druk, d.w.z. er zit een groot gezin dat nogal luidruchtig is. We zoeken ons een plaatsje en bereiden ons mentaal voor op het gigantische buffet wat we, gezien de stijl en goed verzorgdheid van het hotel, hier verwachten. Helaas … deze luchtbel wordt al vrij snel doorgeprikt als we zien hoe karig het buffet is. Dachten we in ‘ons’ hotel in Sioux Falls weinig keuze te hebben, nou het kan dus nog minder. Inmiddels zijn we gewend dat de ontbijtbuffetten in Amerika (of toch in dit deel) karig zijn maar dit spant de kroon. Of hebben we onze verwachting gewoon te hoog gelegd gezien de rest van het hotel, dat kan natuurijk ook.

Terug op onze kamer poetsen we onze tanden en zoeken de spullen bij elkaar die we vandaag willen meenemen. We proberen nog even ons meisje aan de lijn te krijgen en gelukkig lukt dat. Ze heeft goed geslapen en neemt ons mee in haar planning van die dag. Eerst moet ze naar de bank om daar nog wat zaken te regelen, daarna heeft ze college en ’s middags hebben ze nog een meeting met alle zwemmers en wordt het komend seizoen besproken. Voor haar dus ook een volle dag. Bomma hoeven we niet te bellen want als het goed is, is die op stap met Tant Griet en dus kunnen we vertrekken.

Vandaag staat ‘Mount Rushmore’ (MR) als 1ste op de planning en al de rest zien we wel. De reden waarom we als 1ste naar ‘MR’ willen is dat momenteel het zonnetje, al is het waterig, nog schijnt. Ze hebben vanaf 12.00u (l.t.) regen voorspelt en als dat uitkomt dan is de kans aanwezig dat je er niks kunt zien. Onderweg zoeken we nog even naar een bank, die we niet vinden of toch niet eentje waar we genoeg kunnen pinnen en zien we vele verleidingen. Dingen waar we graag zouden willen stoppen en gaan kijken, maar we blijven bij ons plan “eerst naar Mount Rushmore en dan kijken wel wel verder”.

De weg naar ‘Mount Rushmore’ is al een ervaring opzicht want ook hier zien we weer mooie natuur en rotsgesteente. Slingerend naar boven zijn we opeens MR voor ons verschijnen; we zijn er bijna. Rond 11.00u (l.t.) rijden we onder het genot van een stralend zonnetje naar de ingang van de parkeerplaats van ‘Mount Rushmore’. Een vriendelijk jongeman vraagt ons of wij de enige 2 in de auto zijn en of er iemand van 60 jaar of ouder bij is. Roel zegt “no” en ik reageer lachend “yes I am”. “Then it’s $5” zegt hij zonder te blikken of te blozen. Blijkbaar is het parkeertarief $10 maar als je iemand van 60 jaar of ouder bij je hebt, dan hoef je maar $5 te betalen. We kijken hem nog een keer aan en vragen wat we moeten betalen “$5” zegt hij lachend. We betalen hem $5, “have a nice day”. “Yes you to and you are a kind person”. Terwijl we naar onze parkeerplek rijden lachen we hartelijk om wat er net is gebeurt, “zou hij het echt niet gezien hebben? Of houdt hij van een geintje en heeft hij het spel meegespeeld?”Het zal hem immers een rotzorg zijn of iemand $5 of $10 betaald, als er maar betaald wordt. Ik hoop op het laatste want anders is het echt geen compliment en moet ik aan de verjongingscrème.

Nadat we de auto geparkeerd hebben in de overdekte parkeergarage lopen we naar de ingang van het monument waar we meteen aangenaam en positief verrast worden. Verrast in de manier hoe het is ingericht en hoe je naar de ‘Mount’ kunt toe lopen en hoe indrukwekkend het is. Ze hebben er een mooie ‘Avenue of Flags’ gemaakt met alle namen en vlaggen van de 50 verschillende staten van Amerika en daarnaast ook de vlaggen van Washington D.C. en Amerikaanse territoria. Op het einde heb je dan een prachtig uitzicht op ‘Mount Rushmore’

‘Mount Rushmore’ toont de gezichten van de 4 Amerikaanse presidenten:

George Washington (1e Amerikaanse president en symbool voor de oprichting van het land), Thomas Jefferson (auteur van de Onafhankelijkheidsverklaring en symbool voor de groei), Theodore Roosevelt (symbool voor ontwikkeling en de rol van de VS als wereldmach) en Abraham Lincoln (symbool voor de eenheid van de natie na de Burgeroorlog). Het monument is gemaakt tussen 1927 en 1941 en elk gezicht is ongeveer 18mtr hoog. We nemen plaats op de bankjes voor het beeld en nemen rustig in ons op waar we naar kijken. Dit is een stukje geschiedenis en wederom adembenemend en indrukwekkend!

We zijn met de laatste foto’s bezig als we opeens een paar druppels voelen. “Het begint wat te regenen, precies wat ze voorspelt hebben”. Ook horen we in de verte wat donderslagen. Omdat we nog in de souvenierswinkel willen kijken, lopen we langzaam die kant uit. Nogmaals genietend van de ‘Avenue of Flags. In de souvenierswinkel lijkt het wel voor niks, zo druk is het er. Maar dat mag de pret niet drukken en op ons gemakje struinen we door de winkel en natuurlijk blijft er ook het e.e.a. aan onze handen plakken. “Hebben we niet al genoeg?” “Jawel, maar voor ons meisje want zij is hier ook geweest en heeft zich niks gekocht”.

Als we naar buiten lopen regent het al een stuk harder, maar gelukkig hoeven we niet ver. Op advies van Ylva moeten we (lees: Roel) een ijsje gaan eten bij ‘Carver’s Café [e-38] Ice Cream Shop’ en als Ylva dat zegt dan doen we dat. En dus rennen we snel naar de andere kant waar het restaurant met ijszaak gelegen is. Ook hier lijkt het wel voor niks, zo druk. Omdat we eerst zin hebben in een bakkie met wat erbij en daarna pas in een ijsje gaan we op zoek naar een plekje om te zitten. Dit is met deze drukte niet snel te vinden, maar er is een oude vriendelijke dame die ziet dat we heen en weer aan het lopen zijn op zoek naar een tafeltje en die naar ons toe komt om te zeggen dat zij en haar man weggaan en we daar kunnen zitten. Zo lief!. Nu we een plekje hebben, haal ik 2 bakkies en wat erbij en ondertussen breekt buiten een noodweer los. De regen valt met bakken uit de lucht en veel mensen vluchten naar binnen. “Hebben wij geluk dat we binnen zitten en een plekje hebben”. “En we hebben geluk gehad dat we MR nog hebben gezien met goed weer want nu is het helemaal dichtgetrokken”. “Wij zitten goed en ik ga mij een ijsje halen”. “Doe dat schat”. Als Roel terugkomt met z’n ijsje wil ik uiteraard ook even proeven en we komen beiden tot de conclusie dat Ylva niks teveel gezegd heeft. Wanneer we zien dat de regen wat is gaan liggen, besluiten we om snel terug te lopen naar onze auto. We kijken nog een keer achterom naar de berg die helemaal in de nevel gehuld is. “We hebben echt geluk gehad”.

Op de buienradar hebben we gezien dat het de eerste uren droog gaat blijven meer dat het niet echt meer zal opentrekken. Daarom hebben we besloten om niet onze route te vervolgen, maar terug te rijden in de richting van het hotel en stoppen bij alle ‘verleidingen’ waar we vanmorgen aan voorbij gereden zijn en zeiden “dat is ook leuk om te stoppen”.

We rijden de berg weer af naar beneden, stoppen nog 1x om uit een andere hoek naar het beeld te kijken en beneden aangekomen is onze eerste stop bij‘Dahls Chainsaw Art’. Hier is het werk te bewonderen van de broers Jarett en Jordan Dahl, twee internationaal bekroonde kettingzaag kunstenaars. De door hun, en van 4 andere ‘carvers’ waar ze mee samen werken, uniek gecreëerde houten sculpturen zijn over het hele terrein te bewonderen. We zien dat de broers momenteel bezig zijn met een nieuw kunstwerk. Met twee kettingzagen zijn ze, staande op 2 etage stellingen, druk doende een paard te zagen.We zijn diep onder de indruk van alles wat we zien. We nemen ons dan ook echt die tijd om alle sculpturen te bewonderen. Jammer dat we nog met het vliegtuig terug naar huis moeten, want een prachtige houten bank met aan bieden uiteinden een beer hadden we direct willen meenemen voor ons huisje in Duitsland. Maar helaas, we zullen het moeten doen met foto’s.

Na ruim een uur genieten lopen we vanuit deze plek een stukje verder het gezellige en authentieke cowboy dorpje ‘Keystone’ binnen. Ook hier heerst een gezellige drukte en we wanen ons even in de Western tijd. We vergapen ons aan de prachtige gevels en alle gezellige winkeltjes. En dan begint het weer, volgens de buienradar, eventjes te regenen. We schuilen in één van de leuke winkeltjes waar ik nu de kans schoon zie om verschillende cowboyhoeden te passen. Zodra het weer droog is, lopen we terug naar de plek waar we de auto geparkeerd hebben en rijden vervolgens het dorpje Keystone uit terug in de richting van Rapid City.

Na ongeveer een kwartiertje rijden komt ‘Christmas Village’ in zicht. Dit hadden we op de heenweg al zien liggen en uiteraard kunnen we daar niet nog een keer voorbij rijden. ‘Christmas Village’ is een kerstwinkel die het hele jaar door geopend is. We weten niet wat we zien als we binnenkomen. Waar je ook kijkt of loopt, zie je de meest prachtige kerstballen, kerstvoorwerpen en kerstartikelen en op de achtergrond klinkt onvervalste kerstmuziek. Zalig!. Ik neem mij uitgebreid de tijd (Roel heeft het na 1 rondje al gezien en gaat buiten in de luie stoel zitten wachten) om hiervan te genieten, alles te aanschouwen en uiteraard blijft ook hier weer e.e.a. aan mijn vingers plakken.

Ik ben ongeveer een uurtje binnen geweest en in dat uur heeft het buiten weer flink geregend. Zelf heb ik er totaal niks van mee gekregen, ik was in Kerstsfeer, maar Roel heeft het zich zitten aanschouwen en geniet nu van de geur van vers nat gras. Het is ondertussen 16.00u (l.t) als we verder rijden naar onze laatste (voorgenomen) stop; ‘Bear Country USA’. Bear CountryU.S.A. is een drive-through Wildlife Park waar je met je eigen auto doorheen kunt rijden. Het park werd geopend in 1972 door de familie Kiehl (familie van dierenliefhebbers en ondernemers). Het idee was om een plek te creëren waar bezoekers Noord-Amerikaanse wilde dieren van dichtbij konden zien, maar dan op een manier die natuurlijker aanvoelt dan een klassieke dierentuin. Sinds de start is ‘Bear Country USA’ uitgegroeid tot een park van meer dan 250 hectare, waar nu honderden verschillende dieren leven.

We rijden langs Rocky Mtn elken, rendieren, Artic wolven, Big Horn schapen, Mule Deer, Mountain Lions en Buffels. Maar het spectaculairste blijft de rit door het gebied met de zwarte en bruine beren. Als je het gebied binnenrijdt staat er een uitkijkpost waar iemand inzit dit continue in de gaten moet houden dat er geen mensen uitstappen en/of hun raampjes open draaien. Dat eerste hebben we uiteraard niet gedaan, het tweede wel. Deze beesten zijn veel te mooi om van achter een raampje te bewonderen en zeker als je er zo dichtbij kunt komen. Ze te kunnen ruiken en bijna lett. voelen echt waanzinnig en een buitengewoon gevoel!

Aan het einde van de autotour is er een wandelgedeelte, de Wildlife Walk, waar je jongere dieren van dichtbij kunt bekijken. Er zitten Bear Cubs (beertjes), Lynxen Otters en diverse andere kleine diersoorten. En natuurlijk is er ook een souvernierswinkel met een heel bijzondere naam: ‘Bear’s Den’ en omdat Roel daar fan van is, gaan we natuurlijk ook hier even een kijkje nemen en tikken we voor Roelie een mooie trui op de kop.

Na deze wederom prachtige ervaring rijden we verder in de richting vanRapid City, waar we bijna zijn en waar we op zoek gaan naar een Burger King. De hele reis hebben we ons al voorgenomen om daar een keer een burgertje te gaan eten maar het is er nog steeds niet van gekomen, vandaag dus wel. Vlak bij ons hotel vinden we er eentje en genieten we van het combo-menu dat we bestellen. Naar de hoeveelheid calorieën die erachter staan, kijken we maar even niet want dan is ons de zin én de honger over.

Rond 18.45u (l.t.) zijn we weer terug in het hotel. De bedoeling is dat Roel een half uurtje gaat rennen en dat ik ga beginnen aan het verslag van vandaag. Echter de ellenlange en pittige rit van morgen, we moeten 550km overbruggen, blijft als het ‘zwaard van Damocles’ boven ons hoofd hangen. Ook het feit dat morgen we een tijdzone passeren en er nog 1 uur bij komt speelt ons door het hoofd. Als we in 1 rechte lijn rijden, zonder nog dingen te gaan bekijken en/of ergens te stoppen, betekend dit minimaal 5u rijden plus 1 uur door de tijdzone. Dat betekend dus dat we óf heel vroeg moeten vertrekken óf pas heel laat bij ons meisje zijn. Beiden scenario’s benauwen ons. We overleggen wat te doen. “Zouden we niet vanavond al een 2-3u gaan rijden en dan de rest morgen? We moeten n.l. ook nog door de tijdzone heen waardoor er ook nog een uur bij komt”. Goede raad is duur, we hebben immers hier het hotel betaald én als we gaan rijden hebben we nog geen andere slaapplek.We hakken de knoop door en begingen als een razende Roeland alles bijelkaar te rapen en de koffers in te pakken.Ylva wordt nog even gebeld om op de hoogte te brengen en een goed uur later checken we uit. De dame aan de receptie kijkt ons verbaast aan “are you leaving now?” “Yes we are leaving and already drive a lot in the direction of our daughter”. “Okay but be careful with the animals”. Hoezo moeten we voorzichtig zijn met de dieren, wij rijden toch op de snelweg?

Om 19.50u (l.t.) verlaten we de parking van het hotel en beginnen we aan iets wat ik misschien wel het spannends vind van deze hele reis en nog nooit eerder (bewust) heb gedaan, n.l. op de ‘bonne fooi’ gaan rijden en maar hopen dat je een hotel vind. Spannend!. Vlak na ons hotel draaien we de HW 90 East op in de richting van Sioux Falls dat al staat aangegeven op de borden. Het is pikke donker en er zit bijna geen verkeer op de weg. Dit in combinatie met het feit dat er nergens lantaarnpalen staan en er dus geen verlichting is, maakt dat het met stukken niet fijn rijden is. We hebben ook totaal geen idee door welk landschap we rijden want er is werkelijk niks, maar dan ook niks te zien.

Na zo’n 2 uurtjes rijden verschijnt er opeens een bord “National Timezone approaching”, we gaan dus zometeen de tijdzone passeren en komt er dus een uurtje bij. Roel had vantevoren nog op de kaart gekeken en de planning was om in Presho te stoppen en een motel te nemen. Toen we daar echter van de wegdraaiden en het motel zagen, hebben we snel besloten om rechtsomkeer weer de HW 90E op te rijden. Dit zag er zo schabbig uit. Hier wilden we echt niet slapen. Dan maar verder rijden tot de volgende plaats waar er logement is want het is hier 1. niet zo dat er veel afslagen zijn en 2. niet bij iedere afslag is een plaatsje en dus slaapgelegenheid. Bij de volgende mogelijk lagen er 3 motels die er alle 3 wel redelijk uitzagen maar alle 3 “volzet”. Dan maar weer doorrijden en ondertussen waren we al bijna 3 uur onderweg en liep de klok (door dat deze een uur vooruit was gegaan) al tegen middernacht. De tijd begint te dringen want stel dat de recepties om 00.00u dichtgaan dan hebben we niks.

Om 23.55u (l.t.) draaien we in Chamberlain voor de 3e keer van de HW af. Hopelijk is 3x scheepsrecht en vinden we nu wel iets. Er liggen hier 3 hotels van sjiek, naar middelmatig, naar “kan net en het is maar om te slapen”. We rijden ze alle 3 af en schrikken wel van de prijs. We hebben zelfs het gevoel omdat het na middernacht is en ze weten dat je slaapplaats nodig hebt, dat ze de prijzen verhogen. We kiezen uiteindelijk voor het “kan net en het is maar om te slapen” Econolodge hotel omdat deze de laagste, maar nog $119, in prijs is. De dame aan de receptie heeft nog 101 vragen alsof het midden op de dag is terwijl wij denken “mens schiet op we willen gaan slapen”. We halen, voor de zekerheid, al onze spullen uit de auto en brengen deze naar de kamer. Uit onze koffer nemen we deze keer alleen onze toilettas en pyjama en springen nog snel onder de douche. Ik wil nog graag een theetje en daar neem ik mij nog de tijd voor. Even afschakelen en in de tussentijd bel ik even met Bomma omdat ik weet dat zij ondertussen (door het tijdsverschil) toch al wakker is; ik wil haar even op de hoogte wil brengen zodat ze weet dat alles goed is.

Inmiddels is het 01.30u (l.t.) en dus de hoogste tijd om de luikjes te gaan sluiten. Het was, door de beslissing die we hebben genomen, een lange en pittige dag maar we hebben dit goed gedaan. We zijn nu op minder dan 200mijl van ons meisje en dat voelt goed. Dit geeft voor morgen of eigenlijk al vandaag RUST.

Welterusten en slaap wel!…

Lieve groetjes mama en papaMaiskolf [e-1f33d] xxx…