Een fijn weerzien ...

Ondanks de korte nacht en het ‘niet wauw’ hotel hebben we, elk in een eigen bed, goed geslapen. En hoewel het hotel aan een doorgaande weg ligt, hebben we weinig tot geen last gehad en/of gehoord van het verkeer. Het is de wekker die ons om 08.15u (l.t.) wekt. Veel langer slapen is geen optie omdat we maar tot 09.00u (l.t.) kunnen ontbijten. We kijken naar de laatste beelden van Lio bij Jetje [e-38] Leon want vandaag gaat hij weer terug naar Bommatje en wassen en kleden ons daarna snel aan om naar de ontbijtzaal te gaan. Hier zijn we nog net optijd voor een kopje thee en een geroosterde boterham want al de rest (scramble eggs pap) is al op. Dachten we dat we gisteren het slechtste ontbijt van deze reis hadden, dit komt nu met stip op 1.

Als we onze boterhammen met pindakaas en crème cheese (meer was er niet) op hebben gaan we terug naar onze kamer. We facetimen even met Bomma om te vragen of alles gelukt is met Lio-ke (wat gelukkig het geval is), hebben kort contact met ons meisje (zij is ook net wakker en gaat dadelijk naar haar 1e football match kijken) en ruimen daarna de koffers terug in. Alle spullen worden terug op de kar geladen want we hebben gisteren voor de zekerheid toch maar alles mee naar binnen genomen en om 09.50u (l.t.) zijn we klaar voor vertrek. We hadden een slaapplaats, de bedden en handdoeken waren schoon evenals het sanitair maar daar is ook alles mee gezegd. Het is een keuze die we hebben gemaakt en al was het Hotel dan niet top, we zijn blij dat we vandaag niet zolang hoeven te rijden en sneller bij ons meisje zijn.

Ylva heeft ons voor vertrek nog laten weten dat we zeker bij ‘Statue of Dignity’ en ‘Walldrug” moeten stoppen, maar omdat ze niet precies weet bij welke plaatsen dit ligt, is het maar de vraag of we daar al niet voorbij zijn. Volgens haar kunnen we het niet missen want het staat met grote borden aangegeven. “Oké dan zullen we opletten want gisterenavond hebben we daar niks van gezien”. Als we goed en wel op de snelweg zitten, zien we al meteen een bordje met ‘Statue of Dignity’ en voordat we goed en wel kunnen schakelen moeten we er ook alweer vanaf. We twijfelen nog even omdat Ylva zei dat het met grote borden staat aangegeven maar dit was niet echt een groot bord. Terug kunnen we niet meer want we zitten al op de afslag. Maar we zitten goed want opeens zien we het beeld aan onze rechterzijde voor ons opdoemen en het mega groot (en mooi). Heel bijzonder want vanaf de snelweg kan je het niet zien.

We parkeren de auto en we maken een korte wandeling naar het beeld. ‘The Statue of Dignity’. Dit idd een beeld van bijna 15 meter hoog en stelt een inheemse vrouwen van de Lakota en Dakota voor. Het beeld is dan ook een eerbetoon aan de Sioux bevolking en hun cultuur, moes en waardigheid. Het symboliseert ook respecten ndankbaarheid aan de inheemse bevolking van deze regio. Het is echt waanzinnig mooi en hoe dichter je bij het beeld komt, hoe imposanter het wordt. En het mooie is we zijn hier nu bijna alleen terwijl we foto’s van Ylva hebben gezien met tientallen anderen erop en eromheen. Dit gigantische imposante beeld, hoog op de berg en uitkijkend over de vlaktes doet ons meer weer eens beseffen hoe klein en nietig we zijn.

Om 10.15u (l.t.) laten we ‘Vrouwe Dignity’ achter ons en vervolgen onze weg naar Sioux Falls en ons meisje. Na een dik anderhalf uur rijden wordt het dan echt tijd voor een bakkie. Dit hebben we immers vandaag nog niet gehad. Er verschijnt een bord met ‘Fuelmart’ langs de snelweg en dus besluiten we om af te draaien want het is hier niet zo als bij ons dat je om de zoveel kilometer een tankstation tegen komt. De Fuelmart ligt in niemandsland en binnen ziet het eruit alsof de tijd is blijven stil staan. De rekken liggen er half leeg, het personeel valt nog net niet in slaap, de Subway heeft ook geen klanten, maar ze hebben er een koffiehoek daar zou menig tankstation en automobilist bij ons jaloers op worden. Je kunt kiezen uit 6 verschillende soorten bonen, koffie met welk smaakje je maar wil en de prijs … niet normaal hoe goedkoop. We betalen voor 2 kleine bakkies (wat bij ons een medium zou zijn) $3,52! “Hier wil ik voor altijd blijven” (uitspraak Roel). We laten ons het bakkie met uiteraard iets lekkers erbij goed smaken en om 12.10u (l.t.) rijden we verder richting ons meisje. We kijken ernaar uit om haar weer te zien.

Rond 13.00u (l.t.) verlaten we na lange tijd, van gisterenavond tot nu hebben we erop gezeten, de HW 90 East en vervolgen onze weg een klein stukje via de HW 29 South richting het vliegveld van Sioux Falls. Voordat we naar ons hotel rijden willen we hier nog even stoppen om in één van de winkeltjes een draagbare beker voor ons meisje te kopen. Toen we 11 dagen geleden vanuit hier richting Salt Lake City vertrokken, had ik deze beker gezien en naar haar doorgestuurd met de vraag of ze hem leuk vond. Het is n.l. een echte Ylva beker met veel roze. En ze vond hem GEWELDIG dus ja dan moet mama die nu even ophalen voor haar meisje.

Vanuit de HW 29 nemen we de afslag Airport en rond 13.15u (l.t.) stoppen we bij de ‘Shorts Parking’.We mogen hier maximaal 15 minuten parkeren maar dat moet haalbaar zijn. Terwijl Roel bij de auto blijft wachten loop ik de vertrekhal binnen en merk hoe rustig het ook nu weer hier is; net als 11 dagen geleden. Roelie heeft mij precies op het goede punt afgezet want ik kan in een rechte lijn naar het winkeltje lopen. Dat is goed, zo houdt ik de focus en kan ik niet afgeleid worden door andere dingen die ik nog zie. Nu maar hopen dat ze hem nog hebben en dat niet iemand anders hem ook mooi vond en gekocht heeft. Gelukkig hij staat er nog, deze is dan in “ the pocket”. Trots loop ik met het roze gevaarte naar buiten waar Roel staat te wachten.

Daarna is het nog maar een kleine 10 munten rijden tot aan ons hotel. Het voelt bijna als “thuiskomen” wanneer we door de straten van Sioux Falls rijden. Rond 13.30u (l.t.) parkeren we de auto bij het ‘Country Inn en Suites Radisson’, het hotel waar we 11 dagen geleden vertrokken zijn. We gaan naar binnen en zien achter de balie een bekend gezicht maar zij herkent ons niet. Ook is het enthousiasme van de vorige keer volledig verdwenen. Zij heeft er vandaag duidelijk weinig tot geen zin in. We vragen of we al kunnen en mogen inchecken. Mogen wel maar helaas is onze kamer nog niet klaar en dus moeten we nog wachten. De receptioniste stelt voor dat ze ons een berichtje zal sturen zodra de kamer klaar is; dat is fijn.

In plaats van gaan zitten wachten besluiten we om vanuit het hotel naar ‘Oldtown’ te wandelen. Hier zijn we vorige keer niet geweest en omdat we dit toch nog willen zien, combineren we het nuttige met het aangename. En aangenaam is het zeker want het is een heel leuk, gezellig en relaxt‘oud’ centrum. Er zijn leuke winkeltjes, eetgelegenheden, barretjes en daarnaast is er een kunstproject waardoor er om de zoveel meter een leuk en mooi kunstwerk te zien is met daarbij een verhaal. We slenteren hier een goed uurtje rond en lopen dan terug richting ons hotel. “De kamer zal nu toch wel schoon en klaar zijn?”. “Als ze nu niet klaar is, dan komt ze niet meer klaar vandaag”. Terwijl we teruglopen appt Ylva dat ze terug is van de Football wedstrijd en op ons wacht op haar kamertje.

Terug in het hotel vraagt de receptioniste of we haar berichtje niet hebben ontvangen. “No we don’t have a message”. Wat blijkt ze had het nummer letterlijk overgenomen, dus met 31 maar ze had i.p.v. die 00 moeten typen dus het was niet aangekomen. Kan gebeuren maar we kunnen nu inchecken dus dat is prima. We krijgen dezelfde kamer als 11 dagen geleden, dat was zo afgesproken omdat Ylva dan nog bij ons kan komen slapen de komende 2 nachten, dus ook dit voelt een beetje als ‘thuiskomen’. We brengen onze koffers en andere spullen naar de kamer, maken al wat tassen leeg en stallen de spulletjes die we onderweg allemaal mee hebben gebracht voor ons meisje uit.

Tegen 15.15u (l.t.) rijden we, de inmiddels ook al vertrouwde route, richting de campus van Augustana University waar Ylva ons buiten al staat op te wachten. Wat is het fijn om haar weer te zien en weer samen te zijn. Uiteraard krijgt ze eerst een hele dikke knuffel. We lopen nog even mee naar haar kamertje omdat ze zich nog wil omkleden (daar had ze nog geen tijd voor gehad terwijl ze zat te wachten) en ze moet wat spulletjes pakken voor de komende 2 nachten omdat ze dan gezellig bij ons blijft slapen.

Vanuit de campus rijden we als 1ste naar de ‘Imperial Mall’. Ylva heeft n.l. te horen gekregen dat ze voor de fotosessie van het zwemteam allemaal gekleed moeten gaan in het zwart. En aangezien ze niks zwarts bij zich heeft, moeten we op jacht naar een zwarte jurk, want dat wil ze het liefst. Omdat we geen idee hadden waar we hiervoor moesten zijn, had ik in het hotel bij de receptioniste geïnformeerd en zij adviseerde deze Mall. Terwijl we erheen rijden slaat het weer ineens om. De lucht wordt donder en al vrij snel begint het te regenen. Het lijkt erop alsof we het slechte weer hebben meegebracht. Ylva vertelt dat het de afgelopen dagen mooi weer is geweest en sinds vanmiddag is omgeslagen. Als we bij de ‘Imperial Mall’ aankomen besluiten de dames om met z’n tweetjes op jacht te gaan en zetten we Roelie in een zithoek in een luie stoel. “Hier kunt u wat gaffelen en kunnen wij rustig shoppen”. Nou laat rustig maar weg want als je een zwarte jurk moet hebben, dan vind je hem niet. Op een gegeven moment hebben we, op advies van een verkoopster uit een andere winkel, een winkel gevonden waar ze heel veel jurken hebben en gelukkig ook zwarte. Maar de dame heeft ook nog bepaalde noten op haar zang en niet alles is even leuk en/of mooi. We zoeken eerst alles bijelkaar wat ze evt. leuk vind of wil passen en duiken dan, met wel zeker 10 verschillende jurken en 1 broekpak, de paskamers in. Alles wordt gepast en uiteindelijk zijn er 2 dingen die ze leuk vind en wel ziet zitten. Het ene is een broekpak en het andere een jurkje. Omdat mama ze beiden heel mooi en leuk vind, mag ze ze allebei meenemen. Dan is het zoeken naar Roel die we gelukkig snel vinden want ik ben helemaal gaar. “En zijn jullie geslaagd?’ “We zijn zeer zeker geslaagd, maar het was een zware bevalling”. Ach ja, het is voorlopig de laatste keer dat ik met haar ben kunnen gaan shoppen dus het is goed en als ze het straks aan heeft, staat ze er mooi op.

We hebben er dorsten trek van gekregen en omdat het al even geleden is dat we een bakkie hebben gehad, gaan we op zoek naar een tentje. De keuze valt deze keer op ‘Flyboy Donuts’. Eigenlijk per toeval omdat je bij het zaakje waar Ylva eigenlijk heen wilde, Crunch, niet konden zitten en ze er geen koffie hadden. “Flyboy Donut is een leuk klein tentje waar ze lekkere normale koffie hebben maar nog lekkerdere donuts, cinnemonrollsen op eclairs lijkende zoetigheden hebben. We nemen ons een bakkie met iets lekkers erbij en geniet van elkaar en komen even tot rust.

Daarna rijden we terug naar het hotel om ons wat op te frissen en de spullen van Ylva op de kamer te leggen. “Laat papa de nieuwe kleren eens zien” en dus volgt er een kleine modeshow. “Mooi, heel mooi, staat je leuk”. “Ja hè, ik vind het ook echt mooi”. “Gelukkig”.

Als we ons wat hebben opgefrist gaan we eten. Vanmiddag tijdens onze wandeling door Oldtown hebben we een leuk zaakje gezien en we besluiten om daarheen te gaan. Het is ‘Philips Avenue Diner’, een zaak gevestigd in een vintage airstream-trailer die vroeger dienst heeft gedaan als Market Diner op Louise Avenue en nadien verplaatst is naar Oldtown Sioux Falls. De authentieke kitscherige 50’s sfeer zoals soda Fountain krukken, glanzende toonbanken, tegellattenvloeren, een jukebox en ga zo maar door zijn hier nog steeds te zien en terug te vinden. En ook hier is het personeel, net zoals ons dat de hele reis al is opgevallen, heel vriendelijk. Zodra ze horen dat je een ander accent hebt, vragen ze waar je vandaan komt en volgt een heel gesprek, ook nu weer.

Buiten dat het er heel gezellig is en het personeel vriendelijk, is het eten (Ylva en ik hebben een chickenburger en Roel een mac [e-38] cheese) ook heel lekker. Dus genieten we, niet alleen van het eten maar ook van het feit dat we weer even bij elkaar zijn. We luisteren naar de verhalen die Ylva te vertellen heeft en merken dat ze goed in haar vel zit en het naar haar zin heeft. Dat geeft ons een goeden trots gevoel, maar het besef dat we nog maar 1 dag samen hebben en dat we haar dan hier achter laten, begint binnen te komen en valt me zwaar.

Rond 19.45u (l.t.) wandelen we terug naar het hotel. Ik pak haar nog eens stevig vast nu het nog kan. Mijn kleine-grote meid gaat hier straks achterblijven en ik ga haar missen. De tranen branden in mijn ogen maar ik houdt me groot. Terug op de hotelkamer regelen we eerst nog wat bankzaken voor Ylvaen daarna gaat Roel een half uurtje op de loopband. Ik blijf met ons meisje op de kamer, we babbelen en houden elkaar stevig vast. “Mama gaat je missen” en de tranen waggelen over mijn wangen. Als Roel terug is en gedoucht, kletsen we nog wat, drinken een theetje, kijken naar de foto’s van onze reis en genieten van elkaar. Morgen is onze (voorlopig) laatste dag samen, we gaan er van genieten maar het zal ook zwaar worden.

Welterusten en slaap wel!…

Lieve groetjes de Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…