Onze laatste dag samen ...

Wat heerlijk om gisterenavond weer met zijn drieën in slaap te zijn gevallen; iets wat zo ‘normaal’ is geweest de afgelopen jaren tijdens al onze reizen. Alle drie hebben we lang en goed geslapen en worden pas rond 08.45u (l.t.) wakker. Na-oeierend en de ogen pas open wordt er op onze deur wordt geklopt “housekeeping” … klop, klop “housekeeping!” “Die zijn er wel heel vroeg bij op zondagmorgen. Gisteren was onze kamer om, 13.00u nog niet klaar en nu staan ze al voor 09.00u op zondagmorgen al aan de deur”. Half slaapdronken loop ik naar de deur en laat de mevrouw vriendelijk weten dat we eerst nog wakker moeten worden en vraag haar of ze als we gaan ontbijten terug wil komen. “No problem madam I come back later” “Thank you”.

We staan rustig op, wassen ons en kleden ons aan en gaan rond 09.30u (l.t.) richting de ontbijtzaal. Daar is het behoorlijk druk maar gelukkig vinden we nog een plekje voor ons drietjes. Maggie (die eigenlijk Sharon blijkt te heten) herkent ons meteen terug en komt naar ons toe voor een praatje. Ze wil graag weten waar we de afgelopen 11 dagen allemaal geweest zijn. Ook informeert ze bij Ylva hoe haar eerste week is bevallen. Zo lief van deze vrouw en je voelt dat het oprecht is en niet vanwege een evt. fooi. Ook laat ze weten dat ze de wafelijzers heeft omgezet (tijdens ons laatste ontbijt hadden we het er met haar over dat 1 ijzer slecht is en aan vervanging toe maar dat ze afhankelijk is van haar baas of er een nieuwe/andere komt) omdat haar baas het niet nodig vind om een nieuw/ander ijzer te plaatsen. Ze vind het maar niks omdat deze ijzers veel gebruikt worden. Even moet ze haar ongenoegen kwijt en dat mag. Ondertussen is de ontbijtzaal leeggelopen en zijn we de laatste die weggaan. “Sharon kan de tent dichtgooien”.

Terug op onze kamer begin ik al met het uitzoeken, klaarleggen en in laundryzakken inpakken van onze vuile kleren. De zakjes die we hebben meegenomen en superhandig zijn, maak ik leeg en laat ik achter voor Ylva voor als zij terugkomt in December. Roel begint al een gedeelte van zijn kabeltjes bij elkaar te zoeken en Ylva wacht op een belletje van Nonkel. In de tussentijd facetimen we ook nog even met Bomma en ons Lio-ke die Bomma altijd lief even voor de camera houdt, maar die minder fotogeniek als onze Kane is. Rond 11.00u (l.t.) belt Nonkel in en kunnen hij, Ylva en Roel aan de slag met de laatste dingen op haar computer te installeren. Ook is zijn hulp nog even gewenst bij het aankopen van een Frans boek voor Ylva dat wij zelf momenteel niet kunnen aankopen omdat onze creditcards geblokkeerd zijn. Maar ook Nonkel lukt het niet. Blijkbaar kun je bij Amazon vanuit Europa niks kopen voor een afleveradres in Amerika. Dan maar een poging met de Amerikaanse creditcard van Ylva, maar ook dit werkt helaas niet. Reden: geen idee. Misschien omdat er nog niet voldoende geld opstaat hoewel het dubbelde van het bedrag dat ze moet betalen op haar rekening staat. “Dan ga ik dinsdag (want morgen is alles dicht vanwege Labor-day) maar weer naar de bank om te vragen hoe dat kan. Ik krijg er langzaam wel de schijt van en het levert mij stress op”. “Rustig blijven, alles kummt good, we hebben nu ook geld vanuit Nederland naar je Amerikaanse rekening overgeboekt dus één dezer dagen zal het wel in orde zijn”. “Ik hoop het”. We bedanken Nonkel, hij kan bijna naar bed en wij gaan verder met onze laatst dag samen.

De afgelopen 11 dagen hebben we nog van allerlei spulletjes meegebracht voor Ylva en deze gaan we als eerste even naar haar kamer brengen. Van daaruit rijden we verder naar de voor ons inmiddels bekende ‘Walmart’. Wij, maar gelukkig ook Ylva, hebben ons de afgelopen dagen gerealiseerd dat ze toch nog iets meer opbergruimte moet krijgen. De ruimte die ze nu heeft, is volledig in gebruik en nu komen daar de spullen die wij (oa. handdoeken) haar hebben meegebracht en de teamkleding die ze gaat krijgen nog bij. Ze heeft die extra opbergruimte dus echt wel nodig. Terwijl de dames de Walmart binnengaan blijft Roelie buiten bij de auto en doet een wandelingetje en een tukkie. Ylva en ik gaan op jacht naar nog een kastje. Even wordt er getwijfeld over welk kastje omdat ze ook niet wil dat het te vol komt te staan maar al snel zijn we eruit dat als we nog een blokkenkastje kopen en we zetten dit op z’n kant en 2 opklaar dat het dan een mooi blok is en niet te bombastisch. We maken verder nog een rondje voor wat ze nog allemaal nodig heeft (wat schrijfgerei, levensmiddelen, persoonlijke verzorgingsspullen) want “tja nu kan het nog en mama en papa betalen :-)”. “Klopt en gelijk heb je”. Na een goed uurtje komt Roel eens kijken of we nog niet klaar zijn, toevallig (lees: gelukkig) staan we net bij de kassa om te betalen. Alles wordt in de auto geladen en zeggen we de Walmarkt, die hier onze ‘huiswinkel’ was voorlopig gedag.

Het lange wachten en shoppen maakt dorstig en ondertussen is het ook de hoogste tijd voor een bakkie. Ylva wil graag nog naar ‘Mary’s Mountain Cookie’ maar die ligt helemaal aan de andere kant dus dat is voor nu even geen optie, maar we gaan er zeker nog heen. Nee, we gaan terug ‘Flyboy Donuts’ van gisteren want dat was zo’ n leuk zaakje. De koffie is er goed en het lekkers voor erbij nog beter. Terwijl we genieten van ons bakkie en het lekkers is dit ook de ideale plek en gelegenheid om ons meisje daar de verrassing te geven die we al 3 weken in de oranje rugzak met ons meedragen. Zoals jullie weten hebben we in de weken voorafgaande aan ons vertrek onze familie en vrienden gevraagd of ze misschien iets op papier wilden zetten voor Ylva voor de momenten dat ze het moeilijk heeft of even nood heeft aan iets van ‘thuis’ en dat we dit dan bundelden in een boek. De reacties waren overweldigend (al weten we niet precies wie er allemaal gereageerd heeft, maar daar hopen we in de loop van de tijd achter te komen) en het heeft ons als ouders al geraakt. Het zijn er zoveel geworden dat we niet 1 maar 2 boek-bewaardoosjes en een kaft (met de inzendingen per mail) voor Ylva hebben gemaakt. Dit alles verpakt in een Nijntje rugzak welke Bommatje voor haar gekocht heeft omdat ze een kaartje schrijven moeilijk vond “en zwa dinkt ze toch aan mich”. Voor ons sim dit het moment om deze aan Ylva te overhandigen. Zoals te verwachten viel raakt ons dit alle 3 … en niet zomaar …de emoties gaan alle kanten op en Ylva is oprecht geraakt en er zichtbaar enorm blij mee. Deze had ze niet zien aankomen maar we merken aan haar dat het binnenkomt en haar heel goed doet. “Zo veel, wauw. Die ga ik allemaal in de loop van de tijd of als ik het moeilijk heb lezen”. Natuurlijk pakt en raakt ons dit als ouders ook.

Na deze emotionele onderbreking zijn we in stilte en elk met onze eigen gedachten naar de campus gereden. Rond 14.30u (l.t.) komen we hier aan. Onze ‘vrachtwagen’, want daar lijkt het wel een beetje op met alle spullen,wordt leeggemaakt en alle spullen worden naar de kamer gedragen. Terwijl Roel begint met het in elkaar draaien van het kastje, zetten Ylva en ik eerst nog een wasmachine aan en beginnen dan met het opruimen van de spullen. Rond 16.00u (l.t.) zijn we klaar met alles en zit onze taak, voor wat betreft het inrichting van en zorgen voor spulletjes, erop. Haar kamertje is naar onze mening prachtig. Het is praktisch, maar ook gezellig ingericht en voorzien van alles wat ze nodig heeft om zich thuis te voelen. Meer kunnen we niet voor haar doen.

Ook dit is weer een moment van loslaten … en emoties.

We nemen alles op haar kamertje en op en rond de campus nog 1 keer goed in ons op, maken de laatste foto’s hier en rijden daarna met ons drietjes terug naar ons hotel. Omdat de drogers op de campus bezet of kapot waren, hebben we de mand met natte was meegenomen. In ons hotel staat ook een droger en hier ga ik haar spullen nu drogen. En terwijl de droger draait rijden we, zoals beloofd, naar ‘Mary’s Mountain Cookie’ om daar voor ons meisje nog een paar lekkere koeken in te slaan. Want ook hier geldt: voorlopig komt ze hier niet (of ze moet zich een chauffeur regelen) en nu betalen mama en papa nog met liefde :-).

Met de ingeslagen cookies rijden we terug naar het hotel waar de droger nog steeds aan het werk is en dus besluiten we om een lekkere frappacino te gaan halen bij de Starbucks aan de overkant. Terwijl we hiervan aan het genieten zijn op het terras komt er een donkere wolk over trekken en voordat we het goed en wel in de gaten hebben, begint het te regenen waardoor we verplicht zijn om te gaan schuilen in de lobby van het hotel.

Wat overigens geen straf is want ook hier kunnen we nog lekker kletsen en genieten van elkaar.

Als de was droog is en opgevouwen wordt alles weer in de auto geladen om naar haar kamer te brengen. Maar voordat we dit doen besluiten we eerst om wat te gaan eten omdat het anders wel weer heel laat wordt. We kiezen ervoor om ook vanavond te gaan eten in ‘Oldtown’ omdat we hier gisteren verschillende leuke zaakjes hebben gezien en er pas 1-tje hebben uitgeprobeerd. Het eerst zaakje waar onze keuze op valt mogen we helaas niet binnen. Reden: personen onder de 21jr. worden niet toegelaten en ze zien meteen aan Ylva dat ze nog geen 21 is, wat natuurlijk een mooi compliment is maar voor nu even niet handig. Dan maar naar het naast gelegen Blarney Stone’. Blarney Stone’ is een gezellige Irish Pub met een bar gedeelte (waar het vrij luidruchtig is) en een eetgedeelte maar ook hier geldt geen toegang onder de 21jr maar wel pas vanaf 21.00u dus we hebben geluk. We mogen zelf een plekje uitkiezen en dat is nog wel een dingetje omdat er mensen zijn die met 2 personen aan een tafel van 3-4 personen of meer zitten en waardoor er voor ons niet meteen een tafel vrij is. We wachten even en al snel komt er een tafeltje vrij waar we met z’n drieën aan plaats nemen. We zoeken ons alle 3 iets anders uit met het doel een beetje te delen, echter mijn salade is zo pittig dat Roelie er niet eens aan begint, Ylva een poging doet maar er niet blij van wordt en dus offer ik mij op omdat ik deze salade besteld heb, maar kom er wel in ‘vuur en vlam’ van te staan. Gelukkig hebben we grote glazen koud water gekregen die een blussende werking hebben. We genieten, ondanks dat mijn salade spicy is, van het lekkere eten want lekker dat is het, maar daarnaast ook van het feit dat we vanavond nog een keertje gezellig samen met ons meisje kunnen gaan eten want voorlopig is dit de laatste keer en thuis waren dit ook de momenten waarvan we genoten.

En zoals elke reis op het einde, kijken we ook nu terug op alles wat we hebben gedaan, gezien en meegemaakt. Alleen deze keer is het anders en voelt het anders en dat gevoel overheerst al de hele dag. We hebben een super goed gevoel over deze mooie plaats, de Universiteit, haar kamertje en de eerste indrukken zijn echt goed. Toch zijn dit de momenten in het leven die echt binnen komen, lastig zijn en moeilijk in woorden uit te leggen.

Rond 19.30u (l.t.) zijn we klaar met eten en verlaten het restaurant. We rijden nog één keertje richting de campus om de wasmand met spullen naar de kamer te brengen en op te ruimen. Maria is er ook en zo kunnen we ook afscheid van haar nemen. Daarna rijden we terug naar het hotel waar we muziek horen en Ylva en ik willen er graag even gaan kijken en nog een blokje lopen. Roel die eigenlijk wil gaan zwemmen besluit gelukkig toch met ons mee te gaan. Tijdens de wandeling houden we elkaar nogmaals stevig vast, knuffelen elkaar en ook nu komen er (vooral van Roel en mij) emoties aan te pas. Ylva geeft ons aan dat we niet verdrietig hoeven te zijn. Dat ze zich de afgelopen 2 weken heel goed heeft gevoeld en dat ze nog steeds een goed gevoel heeft. Dat het deze keer héél anders is én voelt dan in Luik. Daar is ze op zondag vaak verdrietig geweest en keek ze vaak uit naar de vrijdag, maar nu is het anders … ze heeft er echt zin in en telt (op dit moment) nog niet de dagen af tot Kerstmis. We geven aan dat we fijn vinden om dit te horen, maar dat als ze zich verdrietig of eenzaam voelt ze dit moet laten weten en dat niks hier moet. En mocht ze naar huis willen komen, dan kan dat. Dan heeft ze het geprobeerd en is er nog steeds niks verloren. “Beter geprobeerd dan de rest van je leven denken had ik maar”. “Ja mama en papa dat weet ik maar momenteel voel ik mij goed en heb ik zeker niet dit gevoel”. “Fijn!”. Ook drukt Roel, als papa én als politieagent, haar nog eens op het hart dat ze voorzichtig moet zijn met jongens en niet in 7 sloten tegelijk moet lopen. We geven haar mee dat ze moet GENIETEN!.

De wandeling doet ons goed en terug op de hotelkamer kleden we ons om, ploffen op ons bed, drinken we een theetje en babbelen nog een beetje . Dan nemen we even de tijd voor ons zelf, Ylva kijkt een serie, Roel tokkelt wat op zijn GSM en ik werk aan het verslag. Rond 22.30-23.00u (l.t.) wordt het tijd om de lichten te gaan doven. We maken ons op voor onze laatste nacht samen, fijn dat ons meisje vannacht nog bij ons kan slapen. Ik kruip lekker bij haar in bed en tegen haar aan … ik ben emotioneel en weet dat ik haar ontzettend ga missen.

Welterusten en slaap wel!…

Lieve groetjes de Maiskolfjes [e-1f33d] xxx…