Daar waar het eens begon

Daar waar het eens begon ...

Vandaag geen werker die ons wakker maakt maar een groepje evacué’s die op de gang een ‘bijeenkomst’ hebben en er geen rekening mee houden dat er nog andere mensen liggen te slapen. Gelukkig duurt het niet lang en vallen we nog terug in slaap. Rond 09.00u (l.t.) ben ik opnieuw wakker en vindt het welletjes geweest en tijd om op te staan. Op mijn gemakje ga ik mij wassen en aankleden en tegen de tijd dat dit gebeurt is zijn man- en dochterlief ook ontwaakt en komen in actie. Op ons (dooie) gemakje ontbijten we met de spullen die we uit de camper hebben meegebracht. Gisteren heeft Roel hier een hoop over gegrommeld maar vandaag komt het goed uit want er is hier in het hotel geen ontbijt te krijgen en ook in de buurt is niks waar we iets kunnen halen. We kunnen enkel iets bestellen maar dat is hetzelfde als we bij ons hebben, te weten: bananenbrood, melk, muesli en yoghurt pretzels. Misschien geen alledaags ontbijt maar het smaakt goed en zo komen de spulletje ook op. We skypen een 10-15min met Bomma en overleggen daarna wat we de rest van de dag gaan doen. Ylva en ik willen graag naar ‘Heritage Park Historical Village’. Roel stelt voor om terug naar het centrum te gaan door Chinatown te wandelen, wat te eten en daarna weer terug te komen. Het is uiteindelijk ons meisje die mag beslissen en dus wordt het ‘het Heritage Park’.

We bestellen een UBER en worden opgehaald door Irfan. Irfan is een Pakistanie die in Londen heeft gestudeerd, vanwege werk in de olie naar Canada is gekomen 12 jaar geleden maar sinds 2 weken werkloos omdat zijn baan heeft opgehouden te bestaan en hij dus nu om wat te verdienen maar taxiet voor UBER. Gedurende ons ritje dat ongeveer 30min. duurt krijgen we een leuk en open gesprek en komen we weer van alles aan de weet. Eigenlijk best grappig hoe zoiets ontstaat en dat gedurende een taxirit.

Om 12.20u (l.t.) rijdt Irfan ons voor bij ‘Heritage Historical Village’ en Ylva en ik vinden het al meteen leuk en willen naar binnen maar Roel wil eerst een bakkie en wat eten/ lekkers en dus gaan we dat eerst doen. We hebben ook geen zin om de hele middag met een chagrijnige man en vader te lopen. Het is uiteindelijk 13.00u (l.t.) als we naar de entree lopen en het park binnen gaan.

Het ‘Heritage Park Historical Village’ is te vergelijken met het Bokrijk van België, maar dan vele malen groter en vele malen ‘echter/ realistischer’. Vanaf de 1ste voet die we in het park zetten, worden we begroet door een man in klederdracht uit de jaren 1910 en hebben we het gevoel dat we terug in de tijd gaan, terug in de geschiedenis van Canada van de jaren 1860 tot 1950.

Als eerste brengen we een bezoek aan het ‘Gasoline Alley Museum’ (1930-1940) waar we ons vergapen aan de indrukwekkende en uitgebreide collectie oldtimers, retrobenzinestations en reclameborden van die tijd.

Daarna lopen we door en passeren we het ‘Famous 5 Centre’. Het Famous 5 Centre is een vergrote spiegeldbeeldreplica van Nellie McClung’s residentie in Calgary van 1923 tot 1932. De McClung’s stonden bekend om hun gastvrijheid. Nellie McClung, Louise McKinney, Irene Pariby, Henrietta Muir Edwards en Emily Murphy waren de 5 Alberta-vrouwen (Famous 5) die gevochten hebben voor de juridische gelijkheid van Canadese vrouwen.

We lopen door en naderen het station waar de authentieke stoomtrein al op ons staat te wachten. De conducteur, geheel in stijl, heet ons welkom en we nemen plaats op de houten banken (die bij elke beweging uit elkaar lijken te vallen) in de trein. Als iedereen zit, komt de trein langzaam in beweging en tuft hij op een slakkengang het hele park rond terwijl zwarte rookpluimen (in die tijd werd er nog niet aan het milieu gedacht) door de blauwe lucht kringelden. Geweldig!. Na het ritje hebben we een goede indruk van wat er allemaal in het park is en waar we nog een kijkje willen nemen.

Zo gaan we als eerste naar het gedeelte wat ons meer verteld over de geschiedenis van de mijnen en het zoeken naar goud. Natuurlijk gaan we ook zelf op goud jacht maar helaas zonder resultaat. We zullen maar zeggen dat we met elkaar het ‘goud’ in handen hebben.

Vervolgens wandelen we door en komen we op het marktplein waar een grote ‘kettingcarrousel’ staat. Natuurlijk wil ons meisje hierin en wie is de pineut om mee te gaan … juist mamma. Ylva vind het schitterend en kan er geen genoeg van krijgen maar zelf ben ik blij als ik weer met beide beentje op de grond sta. Even kreeg ik een déjàvu van onze bootoversteek naar Noorwegen.

Inmiddels loopt de klok tegen 15.30u (l.t.) en dus is het volgens pappa de hoogste tijd voor een bakkie. We zoeken de dorpsstraat op, op zoek naar een cafétje. Maar helaas dit is er niet te vinden. Wel het Wainwright hotel, een prachtig Victoriaans bebouw dat helemaal is ingericht als destijds en waar we ons vergapen aan al het moois, maar geen koffie.

We slenteren verder door de hoofdstraat en alles is er zo mooi en authentiek nagemaakt dat we ons letterlijk in de jaren 1910 wanen. We bezoeken de huizen uit die tijd, het schooltje, de drugstore, de bank, het postkantoor, de kerk, de apotheek en natuurlijk de bakkerij. Om deze laatste kan je niet heen want de geur van vers gebakken cinnamomrolls komt je al van ver tegemoet. Natuurlijk kunnen ook wij daar niet aan weerstaan en doen ons te goed aan een vers gebakken roll. Zallig!. Als we doorlopen komt Roel ook nog een plaatselijke collega tegen en dus gaan ze samen even op de foto.

De klok loopt inmiddels tegen 17.00u (l.t.) en dus moeten we ons een beetje gaan haasten. We willen n.l. ook nog even een kijkje gaan nemen bij het ‘First Nations Encampment’ wat we tijdens onze treinrit hebben zien liggen aan de rand van het meer. In stevig tred lopen we hier naartoe en worden welkom geheten door een vrouw uit deBlackfoot-gemeenschap. Ze verteld ons hoe haar voorouders hier leefden, jaagden en hun verhalen doorgaven. In een van de tipi’s zit een oude man op een bizonvel. Hij verteld een traditioneel verhaal over de trickster Coyote. We zijn er stil van en realiseren ons dat dit land al een rijke geschiedenis had, lang voordat de eerste trein hier arriveerde.

Maar aan alle mooie liedjes komt een einde. De klok loopt tegen 18.00u (l.t.) en dus wordt het tijd om ons naar de uitgang te begeven. We maken nog een laatste wandeling door het dorp en het park. In de verte horen we het zachte geluid van een draaiorgel. Een meisje deelt kranten uit op de hoek van de straat en een oude man verkoopt suikergoed en cinnamonrolls vanuit zijn houten kar. Het decor blijft doorspelen terwijl wij, het publiek, door de houten poort het park verlaten.

Diep onder de indruk, ja zelfs Roel, kijken we nog 1x achterom. De zon staat inmiddels lager en beschijnt met een mooie gloed de daken van het historische dorp. We hebben vandaag niet alleen gekeken naar de geschiedenis, nee we hebben er middenin geleefd en het was fantastisch!. “Ziet u nu wel pappa dat het een goede keuze was”. “Klopt, pappa vind het moeilijk om een ander gelijk te geven, maar deze keer hadden jullie gelijk”.

De hele middag wandelen door het park heeft hongerig gemaakt en omdat het al tegen 18.30u (l.t.) loopt en we toch nog iets moeten eten, besluiten we om dit te doen bij het restaurant net buiten het park. Alleen hebben dit meer mensen bedacht en aangezien we niet gereserveerd hebben, wordt het nog spannend. Maar we hebben geluk er komt buiten een tafeltje van 3 vrij en dat is voor ons, perfect. De keuze is reuze en Roel heeft eens zin om gek te doen. Nee, niet wat het eten betreft want dat wordt voor ons alle 3 een burgertje, maar wat betreft het drinken. Hij gaat voor een cocuscoctail. “Een cocktail?. Weet u dat wel zeker?. Ja, daar heb ik nu echt zin in”. Vol verwachting wachten we af en als de cocktail dan eenmaal wordt geserveerd en hij neemt een 1ste slok, spreekt zijn gezicht boekdelen … “het is alsof ik pis aan het drinken ben”. Natuurlijk komen Ylva en ik niet bij van het lachen, we hadden hem immers gewaarschuwd. Eigen schuld, dikke bult maar je drinkt hem wel op.

Nadat we lekker hebben gegeten en Roel met volle teugen heeft genoten van zijn cocktail, niet dus. Hij heeft hem uiteindelijk toch niet opgedronken en mag dus vanaf nu nooit meer een cocktail bestellen van ons, bellen we een UBER en om 21.15u (l.t.) arriveren we moe maar voldaan terug bij het hotel en gaan we meteen door naar onze kamer. Daar onderhandelen we nog even over het tijdstip van opstaan morgenvroeg en duiken vervolgens ons bed in. We zijn stikkapot en morgen beloofd ook een lange en vermoeiende dag te worden. Dan gaan we weer terug naar huis, terug richting België en zit de vakantie erop.

Sleep well and till tomorrow!.

De Maïskolfjes xxx…