Het zit erop ... Home sweet home

Helaas vanmorgen was het wederom de wekker van Roel die ons uit dromenland haalde en het sprookje uitblies. Letterlijk want vandaag verlaten we Canada en gaan we terug naar huis . Het was niet onze laatste nacht van deze reis want deze brengen we vannacht in het vliegtuig door. Gisterenavond hebben de dames (lees: Ylva en ik) onderhandeld met Roel over het tijdstip van opstaan. Roel wilde 07.30u (l.t.) omdat hij zeker wist dat we min. 2u nodig hadden om alles te regelen en klaar te staan in de lobby. “Hij ken jullie”. Wij wilden 08.00u (l.t) omdat we al veel geregeld hadden en het makkelijk halen. Twee tegen één dus het is 08.00u (l.t.) geworden.

Vandaag niet nog even na-oeieren, nee de ‘Koningstrein’ komt meteen op gang. Wassen, aankleden en dan ontbijten. Er is nog wat bananenbrood en we hebben gisteren 3 extracinnamonrolls gekocht, dit in combinatie met een kopje thee en wat chocomelk, beter wordt het niet. Als we klaar zijn met eten worden de bedden afgetrokken en de koffers erop gelegd. De laatste spulletjes worden bij elkaar verzameld en gekeken wat we nog mee naar huis gaan nemen en wat we achter laten. Als het aan Roel ligt alles, maar zo zijn we niet getrouwd. Volgens Roel ben ik een verzamelaar, zelf noem ik het datik moeilijk afscheid kan nemen van dingen. Terwijl ik de koffers dicht maak halen Roel en Ylva een kar waar we alle spullen op kunnen zetten want we hebben teveel om te dragen. We maken een kleine inschatting van het gewicht en denken dat het gemiddelde van de 3 goed is. Fingers crossed dat dit ook zo is en dat ze niet moeilijk gaan doen over de handbagage. Om stipt 09.15u (l.t) zijn we klaar en kunnen we naar beneden. “Ziet u wel pappa dat we het gemakkelijk gingen halen. Jullie hebben dat goed gedaan, papa had niet gedacht dat het ging lukken”.

In de lobby wachten we dat het shuttlebusje komt en nemen afscheid van de evacués (die we wat spullen hebben achtergelaten) en het hotel. Onze chauffeuse heeft er zin in en stelt allerlei vragen over ons verblijf. “Die mevrouw is goed bezig”. Om 10.15u (l.t) arriveren we op de airport, laden al onze bagage uit, “is this all yours?. Uhhh … yes [e-1f62c]. Allright, good luck”. We bedanken haar, halen 2 karretjes en gaan naar binnen. Vanaf nu wordt het spannend.

Het is gelukkig niet druk bij het inchecken en we zijn vrij snel aan de beurt. We maken ‘een praatje pot’ met de steward in de hoop dat hij niet moeilijk gaat doen. Hij vraagt ons als eerste het zwaarste koffer te geven, dit is 2kg te zwaar. Het 2e koffer is 1kg te zwaar en het 3e koffer is 3kg onder het toegestane gewicht. Gemiddeld in orde denken en dus niks aan de hand, maar helaas. We krijgen alle 3 de koffers terug en moeten gaan ompakken totdat ze alle 3 max. 23,4kg wegen. Roel zegt niks, maar zijn gezicht spreekt boekdelen. We zoeken de weegschaal op, maken de koffers open en het herverdelen kan beginnen en eigenlijk gaat dit heel vlot. In een zucht en een puf is alles verdeeld en kunnen we opnieuw gaan inchecken en niet zijn ze alle 3 in orde. “Horde 1 is genomen, nu nog door de douane én kijken of we al onze handbagage meegenomen krijgen.

Als we bij de douane komen schrikken we van hoe druk het er is. Het aanschuiven bij de Phyton in de Efteling is er niks bij. Dan zie ik dat er ook een rij is voor gezinnen en mindervaliden, wij zijn een gezin dus mogen in die rij aansluiten. Onze tickets worden nog een keer gecontroleerd en dan is het wachten totdat we aan de beurt zijn. Ik zie sommige mensen (lees: personeel en reizigers) al eens naar ons kijken en dan vooral hoeveel we bij ons hebben. Ik snap het want ik zou het zelf ook doen. Als we aan de beurt zijn hebben we 6 bakken nodig om alles er gescheiden in te leggen, het is wat het is. Zelf zijn we, bij het doorlopen, in orde maar 2 van onze tassen worden tegengehouden en eruit gehaald. “Ik was er al bang voor”. Het is de tas met alle souveniertjes en mijn trolley met daarin een pot Nesquick en mijn potje Groene poeder. De zak met de pot met Nesquick en Groene Poeder wordt geïnspecteerd en dat is verder in orde. De tas met daarin de souveniertjes ‘is een ander paar mouwen’, deze wordt helemaal leeg gehaald en pakje voor pakje nagekeken . Ik heb alles met witte keukenrol en karton ingepakt om te voorkomen dat het kapot gaat. Goed bedoeld maar als ik nu zo naar de pakjes kijk niet slim. Ze zien er inderdaad stuk voor stuk uit als pakjes drugs. Maar hoeveel lef zou ik hebben als ik er dan op deze manier gewoon mee door de douane ga. Effin … alles wordt grondig nagekeken en daarna krijg ik het terug en mag ik alles opnieuw inpakken. En Roel … die heeft ondertussen tot 1000 geteld en het enige wat hij zegt is “gelukkig waren we optijd hier”. Verstandige man heb ik toch hè [e-1f609]. Horde 2 is ook genomen, rest nu nog alle handbagage mee in het vliegtuig krijgen. We gaan het meemaken.

We zijn met nog 2uur voor vertrek (ruim) op tijd, maar besluiten toch al richting de gate te lopen. “We kunnen er maar beter zijn en een beetje vooraan zitten met al onze bagage”. Aangekomen bij C52 zitten er toch al wat mensen en dus nemen wij ook plaats met al onze “zooi”. Inmiddels is het ook tijd voor een bakkie en dus zoeken Ylva en ik Starbucks op waar we inmiddels ons vaste recept bestellen: een Frappecino aardbei en 2 Latte caramel. We hebben nog wat aardbeien cake van gisteren over (en meegenomen) en laten het ons goed smaken. Daarna Skypen we nog met Bommatje. We hebben dit gisteren afgesproken en dan moeten we dat ook doen want anders wordt ze ongerust, zeker nu ze weet dat we gaan vertrekken.

Als het ‘boarden’ dan bijna gaat beginnen, wordt het spannend. Zeker omdat er wordt omgeroepen dat de vlucht helemaal vol zit en of er mensen zijn die hun handbagage kosteloos willen omboeken naar ruimbagage. Er zijn wel enkel vrijwilligers maar veel zijn het er niet en dus gaat een stewardess zelf een rondje maken en mensen aanspreken. “Oh… ow” … gelukkig gaat ze aan ons voorbij. Dan wordt er omgeroepen dat de passagiers met kinderen mogen boarden. Wij hebben dan weliswaar een puber maar het is en blijft een kind en dus doen we of we gek zijn (wat niet zo moeilijk is) en sluiten gewoon mee aan. Eenmaal vooraan sturen ze je echt niet terug en ik wil graag vroeg erin zitten zodat er nog plaats in de bakken is. En het lukt … pfff. Horde 3 is ook genomen, straks nog 1tje te gaan in Toronto en dan ben ik gerust. Ons vertrek staat gepland op 13.00u (l.t.) en we vertrekken klokslag.

Om 18.40u (l.t) landen we, na een goede en rustige vlucht op ‘Toronto AirPort’. Inmiddels is de klok wel alweer 2u in tijd vooruit gegaan en zijn wij 2u in tijd ‘kwijt’. ‘Toronto AirPort’ is blijkt een redelijk grote luchthaven en we moeten dan ook een heel eind lopen voordat we in de hal waar onze gate (E72) ligt zijn.

Als we daar aankomen gaan we eerst, na de sanitaire stop, kijken voor wat te eten. We zijn ondertussen al een hele tijd onderweg en hebben trek gekregen.

We gaan bij ‘La Place”, ja,ja deze ligt serieus waar op ‘Toronto AirPort. Als de buikjes gevuld zijn, is er nog wat tijd over en dus wandelen ons meisje en ik nog even langs de winkeltjes terwijl Roel ‘het fort bewaakt. We halen (voorlopig) nog een laatste keer ‘onze bestelling’ bij de Starbucks en gaan dan terug naar Roel.

Terwijl we genieten van ons bakkie en ons meisje van haar Frappecino wordt er omgeroepen dat het boarden gaat beginnen. “Oké… fingerscrossed dat dit ook goed gaat. Als we bij de gate aankomen (en we zaten er niet zo heel ver vandaan) staat me daar een rij waar je niet goed van wordt en waar we niet eens van zien waar het einde is. “Oké… dit wordt dus nog een keer doen of we gek zijn” en gewoon er tussenin gaan staan of misschien in de rij van ‘Gold’ aanschuiven want die zitten waarschijnlijk toch al in het vliegtuig. Het wordt het eerste en dus schuiven we vrij vooraan midden in de rij aan. Niet netjes “we know” maar we hebben een missie. Er is nog een mevrouw die ons probeert uit te leggen waar de rij begint maar die verstaan we uiteraard niet (we zijn spontaan Oost-Indisch doof). Ons meisje, die een stuk achter ons in de rij staat (wat blijkbaar ook niet het einde van de rij was maar wat we eerst dachten) ziet het gebeuren en schaamt zich kapot. Als we dan worden geroepen om naar de ‘Gold rij’ te komen weet ze niet hoe snel ze bij ons moet zijn.

Alles is in orde en we mogen doorlopen. “Oef … horde 4 is ook genomen nu kan er niks meer misgaan”. Maar als we in het vliegtuig aankomen blijkt dat we helemaal achteraan zitten en daar de bakken boven onze stoelen vol zitten met materiaal en de andere bakken ook al behoorlijk vol. Het wordt passen, meten en proppen. Maar het is gelukt en we zijn klaar voor vertrek.

De planning is dat we om 21.00u (l.t) de lucht in gaan maar eerst zijn er nog wat ‘problemen ‘ met 1 motet en dan blijkt het weer te slecht waardoor we moeten wachten om op te stijgen. Uiteindelijk gaan we om 22.17u (l.t.), als we al door en door koud zijn want het is steenkoud achterin, onder hevige turbulentie de lucht in. Als we goed en wel boven de wolken zijn begint de crew aan het verdelen van de maaltijden. We kunnen kiezen uit kip of pasta, we gaan alle 3 voor pasta. Als iedereen in het vliegtuig ‘de holle kies heeft gevuld’ worden de lichtjes gedoofd en valt (bijna) iedereen in een lichte/diepe slaap waar we geregeld door de turbulentie ook weer uit worden gehaald. Het is echt slecht weer onderweg en we moeten dan ook bijna continu onze riemen aanhouden.

Als we zo’n 2u van Amsterdam verwijderd zijn gaan de lichtjes weer aan en wordt het ontbijt geserveerd, een mini croissantje met een potje yoghurt. Beiden smaken goed, maar doet dat niet alles als je trek hebt?.

De daling wordt ingezet en om 10.57u landen we op Schiphol. En als je denkt dat je er dan bent, niet dus want we hebben zeker een kwartier getaxied en omdat we in de laatste rij van het vliegtuig zitten zijn we er dus ook als laatste uit. Dan is het nog een heel eind lopen naar de bagage band maar eerst moeten we nog door de douane en dat laatste zorgt nog eens voor vertraging. Als we naar beneden willen lopen om door de douane te gaan en de koffers op te halen worden we tegengehouden door een medewerker van Schiphol. Er mogen (even) geen mensen door omdat de hal bij de douane helemaal vol staat, wachttijd een uur!. We verwittigen meteen Nonkel die ons komt ophalen maar die is al onderweg dus nu maar hopen dat het niet een uur gaat duren. We hebben geluk want op een gegeven moment mogen de mensen met een Nederlands paspoort en 16jaar en ouder doorlopen. Beneden aangekomen staat de hal inderdaad bomvol, de geluiden gaan dat er ook veel mensen zijn vanwege de formule 1 komend weekend. Wij mogen door de zelfcheck en kunnen dus langs de rij lopen. Als we dan bij de band van onze koffers komen, blijken die er ook al op te liggen en dus gaat het uiteindelijk allemaal heel snel.

Als we naar buiten lopen staat Nonkel ons al op te wachten, altijd fijn om hem weer te zien en bijna een vaste traditie als we terug komen van vakantie of een reis. We bellen ook even met Bomma om te zeggen dat we geland zijn maar die heeft op dat moment andere zorgen aan haar hoofd. In Limburg valt een noodweer en ze is water aan het hozen, maar ze is blij dat we veilig geland zijn. We rijden met Alexander naar Amstelveen om de auto op te halen en een lekkere bruine boterham te eten. Daarna zetten we koers richting het zuiden alleen de auto heeft er nog niet zoveel zin in. Die heeft een maand niks hoeven doen en de sleutel reageert niet.Uiteindelijk krijgen we hem wel aan de praat … gelukkig.

We zijn 3 kwartier onderweg en ja, ja we staan al in de file. Wat hebben we dit NIET gemist. Vanaf Vinkenveen rijden we vervolgens in 1 groot lint en file tot het zuiden. Als we bij de afslag Grathem zijn gaan we van de ‘A2’ af omdat we het kotsbeu zijn, maar ook omdat we moe zijn en dan is file rijden helemaal geen pretje. Ons meisje heeft voor en na de hele weg geslapen, ik heb al een tukkie gedaan en Roel ligt nu te slapen.

Vanaf Grathem ‘ruiken we de stal’ en lijkt de auto zelf de weg te weten. Bij het bordje ‘Dilsen’ weten we dat we er bijna zijn en als we onze straat inrijden en het autootje van Bomma zien staan, weten we “we zijn thuis” [e-1f973] .

Bomma is blij om ons weer te zien en laat zelfs een vreugde traantje. Natuurlijk heeft ze al gezorgd voor een lekker bakkie met wat lekkers erbij, want dat laatste hebben we toch wel gemist. We kletsen kort al even wat bij en beginnen dan aan het minder leuke deel van de vakantie … het uitruimen van de koffers en de was.

We kijken wederom terug op een onvergetelijke reis waar we mooi als gezin, mooie herinneringen hebben mogen maken.

Home Sweet Home [e-2764]️…